امین_Amin Salimy

واقعا نمیدانم چگونه خوشی خوده بیان کنم.
این چند روز ره هی دارم به صفحات مجازی مرم و فقط میخواهم این افتخار و خوشحالی و جشن هموطنانم ره تماشا کنم وقتی خوشحالی افغانستان و برچی ره میبینم هی آرزو میکنم که همیالی برم افغانستان و من هم پهلوی هموطنانم جشن بگیرم و برقصم.
وقتی میبینم؛
پدر زجر دیده که پهلوی پسر قهرمان خود ایستاده و اشک شوق به چشمانش حلقه زده.
اون مادر که اصلا فوتسال ره قبلا نمیدید حالی بخاطر استقبال قهرمانان با دسته گل می آید.
اون دختران جوان که قبلا از ترس امارت بیرون شدن برای شان سخت بود حالا داره وسط جمعیت برای قهرمانان نغمه سرایی میکنند.
اون امارت که مهال میدانیستم ولی داره دیوانه وار پهلوی ما خوشحالی میکند.
میکروفون اون دست فروش که بجای تبلیغ فروش داره قهرمانان قهرمانان صدا میزنه
اون پیر مرد که برایش رقص مهال است ولی میبینی که چنان مست میرقصد.
اون کاکای که میگفت امروز تمام درد ها و مریضی هایم جور شده.
نوجوانان که از خوشحالی به پوست خود جا نمیشود.
اون اخلاق بازی کنان ما
اون سوپر گل ها و اون دروازه بانی ها.
هر بار که دارم میبینم گریه ام ره کنترول نمیتانم🥲
آری
ما قهرمان آسیا شدیم.
این قهرمانی بزرگ به همه هموطنانم تبریک میگویم
به امید پیشرفت های بیشتر و افغانستان واحد🇦🇫💪

Now; you know.
So
Bridge the gap and move ahead.

#افغانستان

این چه رسم است دنیا!!
ذره هم وفا نمی کنی 😔
گاهی تقدیر آن‌چنان بی‌رحمانه عمل می‌کند که انسان در برابرش هیچ کاری از دستش برنمی‌آید.
گرچند این دنیا فانی است و آخرین منزل همه ما پیوستن به ابدیت است ولی بعضی سفر ها خیلی کوتاه و ناگوار اتفاق میافتد.
ما حالی میبینیم زندگی چقدر کوتاه و ناپایدار است. هیچ‌کدام از ما نمی‌دانیم فردا چه در انتظارمان است ،قرار است چه اتفاقات بیافتد آیا باز هم فرصت هست که دوباره دیدار کنیم یا نه ؟
بیایید زندگی را زیاد سخت نگیریم، دست یکدیگر را بفشاریم، عشق بورزیم، با هم دیگه مهربان باشیم، تا وقتی در این دنیا هستیم، چون دیدین که نمیتانیم حتا به خداحافظی ها هم اعتماد کنیم
وای 😢
سخت است دیدن رؤیاهای ده ها جوان، پدر، مادر، فرزند و همسر به خاکستر بدل شد. آنان با قلبی سرشار از عشق به خانواده و امید به آینده حرکت کردند، بعد از سال ها دوری از وطن تازه به خاک خود رسیده بود و شور و شوق در وجود آنان دیده میشد ولی اجل مهلت نداد. چه سنگین است غم مادری که چشم به راه فرزند بود، چه جانسوز است آه پدری که انتظار بازگشت عزیزش را می‌کشید، و برای آن خانواده یی که انتظار رسیدن سه تا از عزیزانش را میکشید و چه سخت است داغ فرزند معصومی که بی‌پناه شد.
( حادثه دلخراش که شام سه شنبه در مسیر راه هرات -اسلام قلعه رخ داد و موتر 580 حامل مهاجرین عزیز ما که در راه بازگشت به وطن بود با مازدا برخورد نموده و بیش از ۶۰ نفر از هموطنان عزیز ما در آتش آن حادثه جان شیرین شان را از دست دادند)
روح این جان‌باختگان غریق رحمت الهی باد. میدانیم که با هیچ کلامی نمیشه این فاجعه بزرگ ره تسلیت گفت ولی باز هم
برای بازماندگانشان از خداوند متعال صبر و شکیبایی میخواهم.
التماس دعا 🤲