آکادمی توسعه پایدار SDA

تدریس-درمانی
نمیدانم این اصطلاح چقدر دقیق است؛ ولی به لحاظ کارکرد، تدریس برای من یک پروسه‌ی درمان است، درست مثل روان‌درمانی‌، مشاوره و کوچینگ.
تدریس، فرصتی‌ست برای گفتگو، برای شنیدن و شنیده شدن. ما با گفتگوست که همدیگر را بهتر می‌فهمیم، بهتر درک می‌کنیم و به تفاهم می‌رسیم. جز این راه دیگری نیست.
تدریس، برای من ابراز (Express) «خود» است: آن خود واقعی، آن‌چه هستی؛ نه چیزی‌‌که می‌نمایانی‌!
در پروسه‌ی یاددهی‌-یادگیری، کوشش می‌کنم یک شونده‌ی خوب باشم تا گوینده‌ی محض. یک پرسش‌گر خوب باشم، تا همه‌چیز دان و بیان کننده‌ی همه چیز. معلم، فیصله‌‌کن و قاضی نیست؛ بلکه طراح مساله‌ها با سوالات قدرت‌مند، برای تفکر و کنجکاوی بیشتر.
برای همین، یک معلم، در حالی‌که معلم است، یک مینتور و یک کوچ نیز می‌باشد.
من به‌خاطری که خودم را درمان کنم، گاهی در دفتر کارم، به دنبال بهانه ی می‌گردم تا لحظه‌ی دست به کار معلمی ام بزنم و خودم را تخلیه کنم و سر همکارانم را به درد بیاورم😊

Send a message to learn more

چرا من مخالف درجه‌‌بندی شاگردان استم؟

من بارها گفتم که درجه‌بندی شاگردان به اساس یک امتحان کمی(عددی) به اول نمره‌، دوم نمره و سوم ... به لحاظ احساسی، مخرب است. نمی‌شود همه‌ استعداد یک انسان را توسط ارزیابی کمی، سنجش و درجه‌بندی کرد. ازریابی‌های کمی، که یک ابزار شان امتحان است، معیار تشخیص یادگیری‌های شاگردان نمی‌تواند باشد. این سیستم، از بنیاد اشتباه است و نتایج سوء دارد.

امروز نتایج نمرات شاگردان مکتب طفل‌های من معلوم شد. دخترم فوزیه، خیلی امیدوار بود به قول خودش اول نمره می‌شود‌. گفت پدر برایم تحفه بگیر که امروز نتایج ما اعلان می‌شود و من حتمن اول نمره می شوم- این را از اعتمادبه‌نفس عالی اش می‌گفت و خودش، برای خودش معلوم بود.

وقتی اطلاع‌نامه‌ اش را آورد، دیدم خسته است. پرسیدم چه شده؟ گفت از مجموع نمرات سالانه و چهارنیم‌ماهه، تنها یک نمره کم گرفتم و برای من تقدیرنامه ندادند. این یعنی‌که من اول‌نمره نشدم.
دیدم که روی روحیه‌اش تاثیر منفی کرده است و من دفعتا تشویق اش کردم و گفتم تو عالی‌ هستی دخترم. یک نمره‌ فدای سرت!

دوم، پسرم نذیر و برادرم شهاب جان اول‌ نمره‌های صنف‌های خود شدند. موقع اعلان نتایج این دو تقدیر و تشویق شدند، اما یک برادرم ضیاالدین جان که نمراتی کم‌تری گرفته، پیش‌تر دیدم که شدیدا سر درد و خسته است. این، یعنی اثر همان نتایجی‌که گرفته و آن حس خود‌کم‌بینی که برایش در این فضای رقابتی دست داده است.

این تنها دو نمونه است. چنین مثال‌های در این شب و روز در هر خانه‌ی ممکن رخ دهد و یا دیده شده است.

متاسفانه این، سیستم کلی آموزش و پرورش در کشور ماست و مکاتب مکلف به اجرای این وضع آموزشی اند.

راه‌حل می‌تواند این باشد که:

۱. شاگردان به همان درجه‌‌بندی‌های حروفی( گروه الف، ب، ج و..) اعلان شوند، نه درجه‌بندی‌های عددی(اول‌نمره، دوم‌نمره و ...)

۲. اگر ممکن است، نتایج شاگردان در جمع‌ کلان اعلان نشود تا آن‌های که نمره‌ی کم‌تری گرفتند و یا در کتگوری‌های پایین‌تری قرار دارند، حس حقارت و خود‌کم‌بینی‌ نکنند و خجل نگردند.

۳. بهتر است در امتحان‌ها، از نوع سوال‌های عینی(چهارجوابه) بیشتر استفاده شود تا شاگردان مجبور به حفظ و میخانیک محض نگردند و از سوی دیگر، آهسته، آهسته به روش امتحان‌ کانکور آماده شوند و آن را از حال تمرین کنند. با این روش، مطمئنم اکثریت می‌توانند نمرات بالاتری بگیرند و سطح پیشرفت تحصیلی شاگردان هم رشد می‌کند.

بامهر

💡آیا می خواهید تدریس خود را جذاب و علمی بسازید؟!🔥
این لینک را کلیک کنید و در صفحات اجتماعی همرسانی نمایید: https://www.all4ed.fi/man.htm
این مجموعه تعاملی وب، نتیجه مطالعات عمیق بر روی بهترین سیستم‌های آموزشی دنیا است و بر اساس دو برنامه درسی پیشرو طراحی شده است:
استانداردهای برنامه درسی استرالیا (۲۰۲۲)
برنامه آموزش پایه فنلاند (۲۰۱۴، ۲۰۲۵)

برای هر پایه و موضوع (علوم، ریاضی، هنر)، اهداف یادگیری، دلایل آموزشی و نمونه‌های تدریس به طور دقیق در اختیار شما قرار داده شده است.
این ابزار رایگان به شما کمک می‌کند تا به سرعت آزمون‌های هدفمند طراحی کنید و روش تدریس خود را جذاب و علمی سازید.
از این فرصت برای ساختن مسیر آموزشی روشن و ساختارمند استفاده کنید. برای دریافت بسته های آموزشی، کتاب و برگزاری وبینار با واتساپ تماس بگیرید: 00358442139693


با احترام، داکتر صمدعلی مرادی، 2.10.2025

مشوق‌ها، یادگیری و نقش معلمان

تشویق، چه مادی و چه کلامی تا زمانی‌می‌تواند به یادگیری کمک کند که تا آخر به عنوان «وسیله» بماند و به «هدف» تبدیل نشود. هم‌چنان بتواند در شاگردان رفتار مثبت را تقویت کند، نه رفتار منفی.

مثلا شاگرد به این فکر باشد که من به مکتب می‌روم تا درس بخوانم(هدف) و در پهلوی آن برایم بیسکویت هم داده می شود(وسیله).
نه اینکه من اگر به مکتب بروم(وسیله و سبب) برایم بیسکویت داده می‌شود(هدف).
یا من اگر هر صبح مکتب بروم، پدرم ۱۰ افغانی برایم می‌دهد. یعنی، هدف طفل از رفتن به مکتب، گرفتن ۱۰ افغانی تشویقی است، نه رفتن برای یادگیری و درس. برای این‌که این دو جای خود را به یکدیگر عوض نکنند، مسوولیت خانواده‌ها، معلمان و مدیریت مکتب است که پروسه را چگونه مدیریت می‌کنند.

مثلا در همین دوره‌ی به بهانه‌ی بیسکویت، حضور شاگردان در صنف‌ها پر رنگ است، معلمان باید به کیفیت درس‌ها توجه کنند، طوری با آمادگی کامل و با روش‌های تعاملی برای شاگردان درس بدهند تا لذت درس و یادگیری، بر شیرینی بیسکویت غلبه کند و شاگردان برای درس و یادگیری به مکتب بیایند. زحمت بکشند و تلاش کنند تا این امر برای شاگردان تبدیل به یک عادت و انگیزه‌ی درونی شود تا زمانی‌که اگر بیسکویت قطع می‌گردد، شاگردان برای درس خواندن به مکتب ها بیایند.

نگذاریم که وسیله تبدیل به هدف گردد!

نقش ارزش اشتباه(The Value of Error) برای رشد توانایی‌های شاگردان


توانایی‌های بالقوه‌‌ی کودک، در شرایط امن و مصوون محیطی رشد و به شکوفایی می‌رسد.
برای اینکه کودکان استعدادهای خود را تبارز دهند، شما محیط آموزشی را برای شان امن بسازید.
اولین اقدام برای این کار، ترویج فرهنگ اشتباه‌پذیری در صنف است.
کاری کنید که شاگردان از اشتباهات خود نترسند.

در فضای ترس و تهدید، استعدادها سرکوب و نابود می‌شود.

دوستان عزیز

لطفا چینل یوتیوب ما را با سبسکرایب کردن خود، حمایت کنید.
ممنون

(SDA)اکادمی توسعۀ پایدار توسعه‌ای برای امروز، دانشی برای فردا! !Development for today, knowledge for tomorrow با هم، برای معلمان، برای آینده! !Together — for teachers, for the future

برگزاری یک دوره‌ی آموزشی پیرامون استراتیژی‌های نوین مدیریت صنف و تکنیک ارزیابی برای یادگیری، برای استادان مکتب خصوصی طلوع امید غور.
اشتراک فعال استادان در فعالیت‌های آموزشی، برای من یادگیری داشت وما از همدیگر آموختیم.

برای رهبری و تیم این اداره، موفقیت آرزو دارم.

شواهد علمی «مرگ سوژه اندیشنده»
یک مطالعهٔ جدید از مؤسسهٔ فناوری ماساچوست (MIT) نشان داده است که دانش‌آموزانی که به‌شدت به ابزارهای هوش مصنوعی مانند ChatGPT برای نوشتن متکی بودند، دچار کاهش در حافظه، افت تفکر انتقادی و کاهش اصالت در کارهای خود شدند.
در طول یک دورهٔ چهارماهه، پژوهشگران فعالیت مغزی ۵۴ دانش‌آموز را با استفاده از اسکن EEG زیر نظر گرفتند و دریافتند کسانی که به‌طور منفعلانه به هوش مصنوعی تکیه کرده بودند، نشانه‌هایی از «انفعال ذهنی» (mental passivity) نشان دادند و در به یاد آوردن محتوای تولیدشدهٔ خود دچار مشکل بودند.
نکتهٔ جالب این است که دانش‌آموزانی که در ابتدا بدون هوش مصنوعی کار می‌کردند و سپس آن را به کار گرفتند، فعالیت مغزی بیشتری نشان دادند؛ این موضوع نشان می‌دهد که هوش مصنوعی زمانی بیشترین اثربخشی را دارد که به‌عنوان ابزاری برای پشتیبانی از فکر کردن به کار رود، نه جایگزینی برای آن.
پیام نهایی این تحقیق روشن است: هوش مصنوعی می‌تواند ابزاری قدرتمند باشد، اما تنها در صورتی که ما همچنان مشارکت‌کنندگان فعال و اندیشمند در فرایند باقی بمانیم.

از صفحه داکتر جمشید مهرپور