معرفت

سپاس خدای را عز وجل که طاعتش موجب قربت است و شکر اندرش مزید نعمت!
باران رحمت بی حسابش همه را رسیده و خوان نعمت بی دریغش همه جا کشیده، پرده ناموس بندگان به گناه فاحش ندرد
و وظیفه روزی خواران به خطای منکر نبرد

ای انسان بیندیش !
💢که چشمانت چگونه بینندگی دارد!؟
💢که چرا بالای چشمانت ابروان درای !؟
💢که زبانت چگونه چشندگی و گویندگی دارد !؟
💢که دستهایت چگونه کار میکند !؟
💢که برای چه خلق شدی!؟
💢چرا عمودی خلق شدی !؟
💢چگونه یاد میگیری!؟
! ای خلیفه منتخب رب کریم
! و ای زیبنده خلعت احسن تقویم

﴿وَفِي ٱلۡأَرۡضِ ءَايَٰتٞ لِّلۡمُوقِنِينَ٢٠﴾[الذاریات: ۲۰]. «و در زمین برای اهل یقین نشانه‌هایی است».

﴿وَفِيٓ أَنفُسِكُمۡۚ أَفَلَا تُبۡصِرُونَ٢١﴾[الذاریات: ۲۱]. «و نیز در وجودتان (نشانه‌هایی است) آیا نمی‌بینید»؟.

﴿وَفِي ٱلسَّمَآءِ رِزۡقُكُمۡ وَمَا تُوعَدُونَ٢٢﴾[الذاریات: ۲۲]. «و ورزیتان و آنچه وعده می‌یابید در آسمان (مقرّر) است».

﴿فَوَرَبِّ ٱلسَّمَآءِ وَٱلۡأَرۡضِ إِنَّهُۥ لَحَقّٞ مِّثۡلَ مَآ أَنَّكُمۡ تَنطِقُونَ٢٣﴾[الذاریات: ۲۳]. «به پروردگار آسمان و زمین سوگند که بی‌گمان او حق است همانند آنکه شما سخن می‌گویید

هر نفس آواز عشق، می‌رسد از چپ و راست
ما به فلک میرویم، عزم تماشا کراست؟


خود ز فلک برتریم، وز ملک افزون تریم
زین دو چرا نگذریم؟ منزل ما کبریاست!

حقیقتی را که حتی در تاریکی از گفتن اش هراس داشتید، روزی در روشنایی شنیده خواهد شد.
و ایمانی را که در خلوت خانه ها آموختید روزی بر پشت بام ها فریاد زده خواهد شد.
انشاء الله آنروز می‌رسد.
می‌رسد روزی که زنجیر اسیری بشکند!

زنبور، زمین و آب در آینه‌ی قرآن و عرفان

تحلیل عرفانی از ابیات با استناد به جهان‌بینی مولانا
و ادبیات عرفانی فارسی، چه در آثار مولانا و چه در اشعار دیگر عارفان مثل سنایی و بیدل دهلوی، همواره به قرآن به عنوان سرچشمه‌ی معنا تکیه دارد. بسیاری از تمثیل‌هایی که عارفان به کار می‌برند، بازتاب همان «امثال قرآنی» است؛ زیرا قرآن برای هدایت، با مثل‌ها سخن گفته است: «وَتِلكَ الأَمثالُ نَضرِبُها لِلنّاسِ وَما يَعقِلُها إِلَّا العالِمون» (عنکبوت/۴۳).
ابیاتی که در اینجا بررسی می‌شود، نیز ناظر به همین نگاه است: دو زنبور از یک گل می‌خورند اما یکی نیش می‌سازد و دیگری عسل؛ دو زمین یکسان‌اند اما یکی بار می‌دهد و دیگری شوره است؛ دو آب بی‌رنگ‌اند اما یکی شیرین است و دیگری شور. این تمثیل‌ها در حقیقت اشاره به تفاوت باطن انسان‌ها و اعمال دارد
« هردو گون زنبور خوردند از محل
لیک شد زان نیش و زین دیگر عسل »
زنبور، شهد و نیش:
مولانا انسان را به زنبور تشبیه کرده‌است؛ همه از گلستان دنیا بهره می‌گیرند، اما دل مؤمن شهد می‌سازد و دل غافل نیش.
قرآن در سوره نحل (۶۹) از عسل به عنوان «شفا» یاد می‌کند. این‌جا معنای باطنی چنین است: قلب‌های نورانی از همان دنیا که دیگران در آن گم می‌شوند، شفا و نور الهی می‌گیرند.
« مومنان را برد باشد عاقبت
بر منافق مات اندر آخرت »
«آن نفسی که با خودی همچو خزان فسرده ای
وان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت »
تزکیه و دسیسه نفس:
در سوره شمس (۹-۱۰) آمده است: «قَد أفلَحَ مَن زَكّاها وَقَد خابَ مَن دَسّاها». دو نفر ممکن است یک تجربه‌ی واحد داشته باشند؛ یکی تزکیه می‌یابد و دیگری آلوده می‌شود مولانا میگوید زمانی که به خود مشغول میشوی چنان افسرده میشوی که جهان مثل خزان در زندان نمایان می‌شود ولی وقتی از خود بیرون میشوی و در جمال و جلال و صنعت گری خداوند مصروف میشوی جهان مثل بهار با طراوت در نگاه دل دیده می‌شود.
بیدل می‌گوید: حقیقت در آینه‌ی دل است؛ اگر دل تاریک باشد حتی از ذکر الهی بخل و حسد برمی‌خیزد، و اگر روشن باشد همان ذکر نور احد می‌شود.
« این زمین پاک است و آن شورست و بد
این فرشته خوب است و آن دیواست و دد »
زمین حاصلخیز و شوره‌زار:
در سوره ابراهیم (۲۴-۲۶) خداوند «کلمه طیبه» را به درخت پاک و «کلمه خبیثه» را به درخت ناپاک تشبیه می‌کند.
ادامه در در نظرات و یادداشت ها

چرخ گردون امروز به سمت ضعفا باد خوشی نمی وزد ولی طوفانی ترین روز های تاریخ این نسل در حال سر بر آوردن از دل بحر بی انتهای خدا جویی و حق گویی است.
امید به نور خدا و امید به قدرت خداوند حنان و خالق زمین و زمان در دل هزاران انسان مظلوم در غزه جاری است!.
امروز روز شاد باش ظالمان است ولی دیر نمی‌ماند که مردان خدا، دست در قبضه سلاح های دفاع از دین الهی پیروز میدان شده و استکبار و استعمار را پراگنده میسازند.
رژیم های ظالم هیچ گاهی امید دوام و استدام را در خود نمی‌بینند!...