واژه نگار

الهی باز کن گره های کور زندگی مانرا، که دانا و توانایی مطلق فقط تویی!

در حافظه تاریخ خواهد ماند؛ روزگاری که مردمِ بی‌پناه از گرسنگی، تشنگی و فقر جان می‌دادند، اما حاکمان، بی‌درد و آسوده، در دامنه‌های سرسبز کوه و دشت، کنار دود کباب و سفره‌های رنگین پلو، به عیش و تفریح مشغول بودند.

تاریخ فراموش نخواهد کرد که در همان لحظه‌ای که کودکی با شکم گرسنه به خواب می‌رفت، صدای خنده و بزم قدرت‌مندان در کوه‌ها می‌پیچید؛ گویی میان رنج مردم و زندگی آنان، هیچ پیوندی وجود نداشت.

در کـوچــه اگر ادب فــرامـــوش شود
فرهنگِ قشنگِ شــهر، خامـــوش شود

هر کس که کند کارِ زِ بی‌فکری و شرم
آیینِ وطن زِ دست ما، مـخدوش شود

دیدی که سگی زِ کارِما درس گرفت؟
از کردهٔ ما، حیوان هم بد آموز شود!

ما آمــده‌ایــم تــا کــه انـسان باشـیم
نــه باعثِ رنــجِ و درد انسان باشیم

فرزندِ وطن! پاکیِ کــوچه هنـر است
آیینِ تمیزی، تاجِ هـــر بـام و در است

باید که زِ ما مهر و ادب یـاد بگیـرنـد
حتی سگ و گربه رهِ ارشـاد بگیـرنـد

پس حفظِ نظافت، ادب وشـرم کنیم
تا شهرِ خـود از خوبیِ ما نـــرم کنیم

این پندِ طنز از دلِ یک دوست شنید
بانامِ«موسوی» سخن این‌گونه رسید

غ موسوی ۲۶ ثور ۲۴۰۵

با شنیدن این خبر، شاید برخی خوشحال شوند که ترکیه برای ۲۰ هزار افغان در بخش چوپانی و نگهداری حیوانات ویزه کاری اعلام کرده است. اما واقعیت تلخ این است که بسیاری از کشورها هنوز از افغانستان بیشتر همین نوع نیروی کار را انتظار دارند. شاید این سخن برای بعضی‌ها سنگین باشد، ولی تصویری که امروز از جامعه ما در ذهن ترک‌ها، عرب‌ها و بسیاری ملت‌های دیگر شکل گرفته، تا حد زیادی همین است.

در حالی‌که هند هر سال نزدیک به نیم میلیون انجینر مسلکی، متخصص تکنالوژی، کمپیوترساینس، کارشناسان بانکی، داکتران، نرسان و دیگر نیروهای حرفه‌ای را به جهان معرفی می‌کند.

فلیپین نیز تنها در سال ۲۰۲۵ با ایالات متحده توافقی امضا کرد که بر اساس آن، سالانه برای ۱۰۰ هزار نرس ویزه صادر شود.

همچنان امارات متحده عربی سال گذشته برای هند، بنگلادیش و پاکستان ۵۰ هزار ویزه ویژه داکتران و متخصصان طبی اعلام کرد.

اگر در دهه سوم قرن بیست‌ویکم، مسیر ما همچنان همین باشد و علم، دانش و تخصص در جامعه ما بی‌ارزش پنداشته شود، بعید نیست که تا چندین قرن دیگر نیز سهم ما از جهان، چوپانی در کشورهای ترک و کارگری در کشورهای عربی باشد.

هدف از این سخنان، تحقیر هیچ شغلی نیست؛ زیرا هر کار حلال ارزش و احترام خود را دارد. اما سخن این است که باید بیشتر به آینده، آموزش، تخصص و جایگاه واقعی خود در جهان فکر کنیم.

#افغانستان
#علم
#چوپان
#ترکیه
#ویزه

غــــــم چو از حد بگذرد دل حس پیری می‌کند
سن هــرکس را غـــــم‌اش انـــدازه‌گیری می‌کند.
؟

خس به غباری رود از جای خویش
کوه ز دامن نکشد پای پیش
؟

از دشمن نترس، از آدم‌های مؤمن‌نما بترس؛
آنان که نام دین را بر زبان دارند، اما کردارشان بوی خشونت و ویرانی می‌دهد.

من از بی‌دین و بی‌مذهب هراسی ندارم؛
درد من از کسانی‌ست که ایمان را نقاب ظلم ساخته‌اند.

اگر این رفتار را دین می‌نامند،
فریاد از این عبادت و از این مسلمانیِ بی‌رحم.

اگر گفتن حقیقت جرم باشد،
پس خاموشی در برابر ظلم، گناهی بزرگ‌تر است.

پی‌نوشت کوتاه:
این متن نقدِ ریاکاری و سوءاستفاده از دین برای توجیه خشونت است، نه نفیِ اصل دین یا باورهای دینی.

| مهتاب ساحل |

به قدری دوستت دارم که گرگی بچه‌آهو را
که دستِ عشقه‌پیچان‌ها تنِ عریانِ ناجو را

تو را آخر به باغِ آرزویت می‌کشانم تا ـ
بنوشی از لبانِ من شرابِ آلبالو را

اگرچه بی‌تو گمنامم، ولی یک روز خواهی دید:
چنان اسطوره‌ات سازم که یک «بیگانه» کامو را!

برایِ ماهیانِ تشنه‌یِ شعرم، شبی باید
بریزی از لبانت لذتِ دریایِ آمو را

تو را حل می‌کنم در خود، برقصی بینِ رگ‌هایم
جدایی هیچ ممکن نیست، این پیوندِ جادو را

ببخش این عاشقِ وحشیِ خود، لیلایِ بدخو را
به قدری دوستت دارم که گرگی بچه‌آهو را