Roshan Akhar

Glad to share my small reflection on the world-famous book The Four Agreements published in Preetlari.
A humble effort to share a few meaningful learnings from this timeless book.

ਨੀਲੀ ਸਕ੍ਰੀਨ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਹਟਾ ਕੇ ਜ਼ਰਾ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਵੀ ਤੱਕੀਏ।

ਹਵਾ ਵੀ ਚਲਦੀ ਹੈ… ਪੱਤੇ ਵੀ ਝੜਦੇ ਹਨ… ਫੈਸਲਾ ਕੌਣ ਕਰਦਾ ਹੈ?

Sometimes the answer is not missing.
It is waiting for our full attention.

ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਸ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਮਚਾਉਂਦੀ
ਇਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਵਾਲ ਨਾਲ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ ਹਾਂ।

Life is not measured only in comfort.
It is often revealed in what stretches and unsettles us.

ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਿਰਫ਼ ਆਸਾਨ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ,
ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਓਥੇ ਮਿਲਦੀ ਹੈ
ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਡੋਲਦੇ, ਸੰਭਲਦੇ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਾਂ।

For those who are exhausted from trying to fix everything.
Sometimes, stepping back is where healing quietly begins.
🌿
ਉਹਨਾਂ ਲਈ
ਜੋ ਹਰ ਗੱਲ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਵਿੱਚ ਥੱਕ ਗਏ ,
ਕਈ ਵਾਰ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣਾ ਹੀ ਸਹੀ ਕਰਮ ਹੁੰਦਾ।

ਕਲਾ, ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਿਸੇ ਸਰਹੱਦ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਉਹ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਸੋਚ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।
ਕਲਾ, ਸਾਹਿਤ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰੋਲ ਆਜ਼ਾਦ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

Art, literature, and love
are not bound by borders.
They live in human hearts,
widen thought,
and connect one person to another.
At their core, they are truly free.

This reflection is based on a quote from
Dastavez — Letters of Amrita and Imroz