Lizzentome

We hebben alles...
Maar wat worden wij toch gelukkig van NIETS hebben en niets moeten ♡...

Als je word besproken, niet betrokken. Genoemd, maar niet gehoord. En terwijl iedereen iets over je lijkt te weten, vergeten mensen simpelweg iets te vragen.

Ik ben Liz Langenberg 36 jaar

Dit jaar 15 jaar getrouwd en samen hebben wij drie kinderen van 10, 12 en 14 jaar.

Vanaf 2009 ben ik werkzaam bij Evean thuiszorg en in mijn vrije tijd sta ik achter de bar of huppel ik rond op het terras op het waagplein in Alkmaar. Daarnaast heb ik stuk voor stuk onwijs lieve vriendinnen waar ik ook graag mijn uren aan slijt.

Tenminste zo zag mijn leven eruit voordat het jaar 2026 begon. Een jaar waarin ik een hernia kreeg dit zelf wel even wilde afwachten en aankijken. Wat eindigde in een nachtmerrie een grote hernia die mijn zenuwkanaal dichtdrukte. En dat noemen ze dan het cauda syndroom. Bij neurologen en neurochirurgen bekend als een zeldzame aandoening die spoed vereist, ze willen je binnen 24 uur opereren om zo restschade aan je zenuwen te voorkomen of minimaliseren. Helaas kennen huisartsen deze aandoening nog niet allemaal wat maakte dat ik uiteindelijk zo'n 7 uur lang heb zitten wachten op een diagnose.

19 Februari 2026 de dag die mijn leven volledig veranderd heeft. Voor iedereen al 3,5 maand geleden voor mij is die dag nog elke dag aanwezig.

Van wandel4daagses lopen, zwemmen, sporten, dansen, springen, feesten, werken en zorgen.

Naar gesprekken met een coach, extreme vermoeidheid, overprikkeld zijn, de meeste uitnodigingen afslaan, lopen met een lam been en een klapvoet, niet auto kunnen rijden, medicijnen slikken en nog meer medicijnen voor de bijwerkingen van de eerdere medicijnen, darmproblemen, een schildklier die niet meewerkt en opnieuw ingesteld moet worden, douchen wat voelt als een marathon, fysiotherapie, hulpmiddelen en tussendoor nog moeder zijn van 3 kinderen. Vrouw van ben ik ook nog maar hij is nu meer mantelzorger en taxichauffeur van mij. En tijdens dit alles niet vergeten om te plassen, want dat signaal werkt niet en een overvolle blaas merk je dan alleen als je moet hoesten of niezen.....

Werk je momenteel niet? Nee, mijn werkzaamheden staan hierboven omschreven en ik kan je zeggen dat is echt onwijs hard werken. Natuurlijk werk ik veel liever binnen een bedrijf dan heb je namelijk ook pauze, weekend en vakantie.

(tijdelijk tenminste dat hoop ik) Is heteen levend rouwproces waarin je blij bent dat je kunt lopen, maar boos en verdrietig bent dat je niet kunt lopen waar en wanneer je maar wilt, want een klapvoet de hele dag meeslepen is echt vermoeiend.

Vaak denk ik gelukkig ben ik zo streng voor mezelf moet ik van mezelf minimaal de 6000 stappen per dag halen. Lukt dit niet in 1x dan loop ik 4x een rondje om mijn doel te behalen. Als ik dan 4x steunend en puffend buiten loop al dan niet steunend aan een arm die ik dwing met mij mee te lopen weet ik zeker dit is dus een slechte dag. Maar een slechte dag betekend niet dat ik mijn doelen verlaag. Want een stap terugdoen betekend in mijn ogen falen ook al voel ik aan alles dat ik stom bezig ben niemand mag mij zien als iemand die faalt of zich aanstelt.

Na zo'n wandeling lang, kort, goed, slecht of alles wat ertussen zit ga ik liggen. Niet omdat ik streng voor mezelf ben, maar omdat ik weet dat mijn lichaam deze reset nodig heeft om de rest van de dag nog bij het toilet te kunnen kome tenminste als ik eraan denk om te gaan, want nodig plassen hoef ik tot nu toe toch niet meer.

Maar ik zou ik niet zijn als ik heel eigenwijs of door een fout in mijn planning ( Ik ben altijd heel erg goed in plannen geweest mijn opa zei mij ooit:'' Nooit naar morgen uitstellen wat vandaag kan'') dus dat doe ik ook niet. Maar dan vergeet ik om te gaan liggen. Gelukkig heb ik dan een persoonlijke masseur en ober thuis. En als hij niet thuis is de kinderen hebben het ook al vanaf jongs af aan aangeleerd en doen het met liefde vooral de pubers. (Ouders met pubers snappen dit natuurlijk heel erg goed)

Een kruik brengt ook uitkomst hoor, maar die laat ik door mijn man maken want ik gun mezelf de tijd niet dit voor mezelf te doen er zijn veel belangrijkere dingen misschien is het eigenlijk niet de tijd, maar meer de energie op zo'n moment bedenk ik mij nu. Thee drinken wij niet veel dus een cooker was niet nodig, maar had ik dit nu maar wel gekozen om binnen no- time een kruik te vullen...

Goed we dwalen af. Ik merk de laatste tijd dat mijn handicap want ja dat is het wel hoor al zeg ik het zelf er niet meer zo mag zijn.

De meeste mensen zijn heel praktisch --> ziek, operatie, revalidatie en klaar.

In de praktijk is dit eigenlijk --> ziek, operatie, revalidatie, terugval, aanpassen, opnieuw zoeken, verdriet, vooruitgang, frustratie, hoop, verdrietig en dat dan allemaal door elkaar heen.

Ik ben meer een praktisch mens ziek, operatie, revalidatie en klaar.. Helaas zit ik nu in de realiteit. En al voordat ik de volgende zin typ rollen de tranen over mijn wangen. IK WIL DIT HELEMAAL NIET. Ik wil mezelf zijn van voor Februari 2026. Zenuwen kunnen herstellen, maar dit heeft tijd nodig heel veel tijd dus Februari 2027 kunnen we de eindschade opnemen en voor ieder probleem zal er vast een oplossing zijn zo weg tranen en daar is hij weer de opluchting.

Op dit moment zit ik er als volgt in. Ik heb een terugval sinds een aantal weken 6000 stappen zetten is soms echt veel teveel ( zo groot woon ik namelijk niet) ik heb zelfs mijn weken reeks in de sportschool onderbroken want ja dat is ook nog wat he, van 3 a 6x per week naar de sportschool naar 1x per week naar de sportschool minder kon niet want dan onderbreek je dus je reeks. Ben ik dan te streng voor mezelf? Of ben ik gewoon achterlijk? Ik zie mezelf nog in mijn soort van pyjama outfit op de loopband staan binnen een week na mijn operatie 2km per uur nog geen 5 minuten... Ik had ook alleen kunnen inloggen en weer weg kunnen gaan maar ja ik ben er nu toch he.

Waarom is die reeks onderbroken? Ik heb geen zin meer om afhankelijk te zijn van wanneer andere met mij willen sporten en dus als soort van taxi mij komen ophalen. Ik merk dat ik meer last van vermoeidheid heb en de energie die ik wel nog heb niet meer wil steken als zinloze dingen als een reeks in de sportschool behalen.

Maar ook de pulletjes bekijken langs het water geeft mij geen voldoening meer. Gelukkig maar, want die beestjes zijn al onwijs gegroeid en zo schattig en klein allang niet meer.

Wat wil ik dan? Ik wil meer. Ik wil grotere dingen ik wil erop uit ik wil de wereld zien ik wil naar een feestje ik wil meedoen met wandel4daagses. Maar alles wat ik wil kan ik helemaal niet en eraan denken maakt mij al vermoeid zo vermoeid dat ik nu soms dagen alleen maar op de bank kan liggen en helemaal niets meer wil en doe.

En daar komt het stemmetje dan weer stel je niet zo aan, ga van die bank af, ga wat doen, je kan lopen doe dat dan ook. Ben ik depressief? Wanneer heb ik voor het laatst gelachen? Te lang geleden dus ik moet de eerstvolgende uitnodiging van een vriendin accepteren want ik weet dan kan ik weer eens echt goed lachen!

Dan heb ik de aller geweldigste coach die er maar bestaat. Eigenlijk is zei helemaal niet meer mijn coach maar dit was zij ooit wel. De klik was zo goed en ons lijntje zo direct dat wij nog steeds contacten hebben. Ik schrijf haar dat ik mezelf niet kan motiveren de deur uit te gaan. En daarna: ''Maar misschien ligt het wel aan het weer?'' (Er moet namelijk altijd wel een reden voor iets zijn vind ik)

Als ik haar reactie lees:'' Begin met iets kleins, ergens een bak koffie met jezelf, een vriendin of met mij'' Dan weet ik dat ze mij begrijpt dan weet ik dat, dat is wat ik nodig heb. Niet iets groots, maar gewoon een bak koffie met iemand waar ik om geef en iemand die om mij geeft. Een goed gesprek, en echt even goed lachen.

Mijn leven is nu zoals het is. Ik werk keihard, ik doe alles wat binnen mijn macht ligt in mijn revalidatieproces.

Ik ben altijd al een empatisch gevoelsmens geweest ik voel dingen aan al voordat ze gezegd zijn, ik kan mensen lezen zelfs zonder dat ik ze ken. En sinds dit jaar kan ik mezelf ook steeds beter aanvoelen omdat daar nu de ruimte voor is. Omdat mijn leven zo vertraagd is. Dit is nooit een keuze van mij geweest maar dit is op dit moment wel zo.

Ik heb hele lieve mensen om mij heen die mij ophalen, wegbrengen, naar mij toe komen, meedenken en mij uitnodigen ook al weten ze het antwoord al en moet ik een JA soms toch weer afzeggen ( waar ik echt heel slecht in ben)

Helaas zijn er ook mensen in mijn omgeving die er anders in staan dit zijn de mensen die nooit vragen hoe het echt met mij gaat. Zij zijn de stemmen in mijn hoofd. Want hun:"'Het valt wel mee'' ''Je kan allang weer aan het werk'' ''Er zijn veel ergere dingen'' ''Je moet niet zo negatief zijn''....

Hun zinnen vertalen zich in mijn hoofd als:'' Ik stel mij aan, ik moet doorzetten, ik mag niet falen en ik mag geen stap terugdoen''

Tijdens een opleiding moet je leerdoelen opstellen...

Tijdens je echte leven komen leerdoelen vanzelf...

De stemmen in mijn hoofd zijn niet van mij en ik wil ze weg hebben.

Dat gezegd te hebben zou ik dit hele stuk weer kunnen herschrijven want er zijn continu zinnen die dus niet van mij zijn, maar er wel ingesleten zijn.

Moederdag 2026

Zondag moederdag...
Wat gaan we maken?
***k

Normaal kan ik mijn mond niet houden

Dat werkt toch niet?

AZ ❤️

Als "hoe gaat het?" Opeens zo lastig uit te leggen is...

Jij bent het waard ♡