Al-Andalus Instituut

📢 Nieuwe lezing online! Een lezing voor jongeren én hun ouders over de uitdagingen van deze tijd. Hoe ga je om met de invloed van vrienden, sociale media en de vele verleidingen die jongeren dagelijks tegenkomen.

📺 Bekijk de lezing hier:
https://youtu.be/6MUZ82h1_34

Dit stuk gaat niet echt over voetbal.

Voetbal is hier slechts een spiegel van een bredere maatschappelijke ontwikkeling die al decennialang gaande is.

Toch is het opvallend wat we tijdens dit WK zien. Kaapverdië hield Spanje op een gelijkspel, Marokko was niet onder de indruk van Brazilië en speelde zelfs delen van de wedstrijd als dominante ploeg, terwijl Ivoorkust zijn wedstrijd wist te winnen.

Veel van de beste spelers van Afrikaanse landen zijn geboren, opgegroeid of opgeleid in Europa. Frankrijk, Nederland, België, Duitsland en Spanje hebben generaties Afrikaanse jongeren voortgebracht die dankzij professionele opleidingen konden uitgroeien tot topsporters.

Maar hier wordt het interessant. Ondanks hun talenten, prestaties en vaak hun volledige leven in Europa, worden veel mensen met een migratieachtergrond nog altijd niet volledig als onderdeel van de nationale gemeenschap gezien. Zij zijn geboren in Parijs, Amsterdam of Brussel, spreken de taal, dragen bij aan de samenleving en behoren vaak tot de meest succesvolle burgers van hun generatie. Toch blijven zij voor velen vooral Marokkaan, Senegalees, Algerijn of Turk. De term allochtoon mag dan officieel verdwenen zijn, het onderliggende denken is vaak gebleven.

Juist daarom kiezen steeds meer topspelers ervoor om uit te komen voor het land van hun ouders of grootouders. Niet omdat zij Europa p***e afwijzen, maar omdat zij daar een verbondenheid en erkenning vinden die zij in het Westen niet altijd ervaren.

Daardoor profiteren Afrikaanse landen steeds vaker van talent dat in Europa is ontwikkeld. De resultaten op dit WK laten zien wat daarvan het gevolg is. De kloof met de traditionele voetbalmachten wordt kleiner en Afrikaanse landen verschijnen niet langer als outsiders aan de aftrap, maar als serieuze titelkandidaten.

Wat we hier zien, is uiteindelijk geen voetbalverhaal maar een verhaal over identiteit, erkenning en verbondenheid. Het WK maakt slechts zichtbaar wat zich al veel langer afspeelt: generaties kinderen van migranten slagen in Europa, maar worden nog steeds regelmatig herinnerd aan het feit dat zij, in de ogen van velen, nooit helemaal van hier zullen zijn. Juist daarom blijft de band met het land van hun ouders of grootouders voor velen zo sterk.

🟠 Geert Wilders, die al jaren bekendstaat om zijn felle haat op de islam en de islamitische beschaving plaatste deze week een bericht ter ondersteuning van Oranje uitgedost in Oranje.

Maar achter het woord Oranje schuilt een geschiedenis die Wilders waarschijnlijk minder enthousiast zou maken.

Het woord oranje heeft namelijk uiteindelijk een Arabische oorsprong. Via het Arabische al-naranj kwam de naam van de sinaasappel naar Europa. Vanuit Al-Andalus verspreidde het woord zich verder als naranja, orange en uiteindelijk oranje.

Sterker nog: veel Europese talen hadden oorspronkelijk geen apart woord voor de kleur oranje. De kleur ontleent haar naam aan de vrucht.

Dat levert een opmerkelijke historische ironie op.

Een politicus die zijn politieke carrière grotendeels heeft opgebouwd rond haatzaaien tegen de islam, moedigt het nationale elftal aan met Oranje dat via de Arabische taal en de islamitische beschaving Europa heeft bereikt.

Dus terwijl Nederland achter Oranje staat, is het misschien goed om te beseffen dat zelfs het woord Oranje een klein spoor draagt van de beschaving waar Wilders zich zo vaak tegen afzet.

Veel van onze ouders en grootouders komen uit de Rif. Maar hoe staat het vandaag met deze regio?

Voor deze reportage keerde ik terug naar mijn geboortedorp in Noord-Marokko. Een reis langs verlaten huizen, leeglopende dorpen en de uitdagingen waarmee de mensen daar dagelijks te maken hebben.

📺 Bekijk de video hier ⬇️

https://youtu.be/M3xUmiRwxyE?is=CsY44diGHQY2rzTV

Veel Nederlanders met Marokkaanse roots hebben familiebanden met Tetouan, maar hoe velen kennen werkelijk het verhaal van deze stad?

Voor deze vlog ben ik de steegjes van Tetouan ingetrokken om op zoek te gaan naar haar geschiedenis, haar islamitische identiteit en haar diepe band met al-Andalus.

Ga met mij mee op ontdekkingstocht door één van de meest bijzondere steden van Marokko.

Link naar de vlog hieronder en in de comments ⬇️

https://youtu.be/ASRTbr_Fs00?is=OrGotCWz93LfFoQh

Mijn eerste imam en leraar in Utrecht is teruggekeerd naar Allah. Moge Allah hem genadig zijn en hem rijkelijk belonen voor al het goede dat hij heeft verricht. Hij was een man van nederigheid en diepe kennis. Een groot verlies voor onze gemeenschap. Wij roepen wie in gelegenheid is op om aanwezig te zijn bij zijn janāzah morgen.

De wijsheid van onze Marokkaanse Amazigh-voorouders lag in het vestigen op relatief hoger gelegen plaatsen, in plaats van op de lager gelegen gronden dicht bij de wadi’s, die periodiek werden getroffen door overstromingen.

In het verleden voerden de grote wadi’s meer water en waren zij gevaarlijker dan wat wij vandaag de dag zien in steden als Ksar el-Kebir, gelegen nabij de Loukous.

Dit patroon zien we terug in verschillende berggebieden van Marokko. In het noorden vestigden de Riffijnen zich in het Rifgebergte op natuurlijke hoogtes boven rivierbeddingen. In de Midden-Atlas kozen de Zayanen en de Ait Seghrouchen voor nederzettingen op hellingen en plateaus, terwijl de vruchtbare valleien vooral voor landbouw werden benut.

In de Hoge Atlas leefden onder andere de Glaoua en de Ait Atta op verhoogde rotsachtige locaties met zicht op de wadi’s beneden hen. In de Anti-Atlas en de Sous-regio bouwden groepen zoals de Iznagen hun dorpen eveneens boven de waterstromen, terwijl men de lagere zones gebruikte voor akkers en irrigatie.

Het principe was eenvoudig maar doordacht: het water respecteren en benutten — maar niet wonen in zijn bedding.

Dit boek heb ik al jaren in mijn kast staan. Lange tijd heb ik het niet gelezen, maar na de schandalen rond Epstein heb ik het weer uit de kast gehaald. Het gaat om het werk van de geleerde Abu al-Hasan Ali al-Nadwi, geschreven in 1950: ماذا خسر العالم بانحطاط المسلمين (Wat heeft de wereld verloren door de neergang van de moslims?).

In dit boek legt hij uit dat de terugval van de moslims geen verlies was dat hen alleen trof, maar een verlies voor de hele wereld. Het ging hem niet slechts om macht of politiek, maar om waarden en morele leiding. Tussen de bladzijden van dit boek en wat vandaag aan het licht komt, wordt duidelijk hoe groot de morele ramp is waarin de wereld leeft.

Wanneer goddelijke waarden verdwijnen, wordt de mensheid als een ontbindend lichaam in een vervuild moeras waaruit vernietigende krachten voortkomen. Wat heeft de wereld verloren door de neergang van de moslims? De mens verloor, en zelfs steen en boom verloren mee. Het verlies is niet alleen maatschappelijk, maar raakt de menselijke fitrah zelf.

Er is geen redding en geen werkelijke geluk voor de mensheid behalve door te varen op het schip van de islam en terug te keren naar de leiding van de Qur’an, de openbaring die werd gezonden aan de laatste boodschapper, Mohammed ﷺ.

Tijdens de Afrika Cup hebben we opnieuw gezien hoe de Marokkaanse "gastvrijheid" keer op keer wordt misbruikt. De Marokkaan stelt zijn huis open, deelt zijn brood en staat klaar om te helpen. Toch volgt daarna vaak geen dankbaarheid, maar belediging, kleinering en denigrerende woorden.

Wat dit pijnlijker maakt, is dat sommige Marokkanen die kampen met een identiteitscrisis hier extra gevoelig voor zijn. In plaats van grenzen te stellen, laten zij toe dat deze minachting genormaliseerd wordt, alsof dit nu eenmaal bij gastvrijheid hoort.

Daarom zeg ik het opnieuw, zoals ik het al vaker heb gezegd en zal blijven herhalen: wij Marokkanen moeten sterker in onze schoenen staan. We moeten trots zijn op onze rijke islamitische geschiedenis en beschaving, en ons bewust zijn van wie wij zijn en waar wij vandaan komen. Gastvrijheid is een waarde, maar geen vrijbrief voor misbruik.

Want er komt een moment dat zelfs de vernedering zichzelf niet meer kan verdragen.