عبدالرحمن شاکر - Abdul Rahman Shakir

امروز فرصتی دست داد تا با شخصیت گرانمایه و هم‌وطن فرهیخته‌ام استاد شهرام وفایی دیدار کنم و این دیدار را به یادگار با یک تصویر ثبت نمایم استاد وفایی نه تنها در عرصه اندیشه و سخن چهره‌ای شناخته شده است بلکه در خدمت به نیازمندان و همراهی با مردم خویش نیز گام‌های ارزشمند برداشته است چنین انسان‌هایی شایسته تقدیر و احترام‌اند زیرا حضورشان برای جامعه الهام‌بخش و امیدآفرین است من برای ایشان در مسیر خدمت و فعالیت‌هایشان آرزوی توفیق و کامیابی دارم و خرسندم که در میان ملت ما چنین چهره‌هایی حضور دارند که به جای تفرقه و تعصب چراغی از آگاهی و همدلی می‌افروزند.

مردانگی نه زخمِ شمشیر است و نه فریاد و خشم
نه ز دوش انداختن کوه است و نه جنگ و ستم

مرد آن باشد که در سختی بماند استوار
بخشد آن کس را که کرده قلبِ او را زار و زار

دست گیرد از فقیر و اشک گیرد از یتیم
در سکوتش غیرت و در مهرِ او صدها نسیم

مردی آن باشد که با دل، با وفا، با عهد زیست
نام او در قلب‌ها ماند، نه بر سنگی که نیست

در یک ده، دو نفر بسیار باهم جور بودن. یکی ساده و صاف، دل‌پاک. یکی دگه، لبخند در روی، خنجر در دل.
یک روز، نفر اول یک کار کوچک پیدا کرد، دو روپیه پیدا کرد، گفت: «خیر است، شریکم است، با او هم تقسیم می‌کنم.» اما نفر دوم فقط به فکر خود بود. آهسته آهسته شروع کرد دزدی‌کردن، دروغ گفتن، حرف‌های بد زدن پشت سر همان دوست صاف‌دل خود.
روزها تیر شد، مردم کم‌کم به خاین شک کردن. چون زبانش خوب بود، اما کارهایش بوی تعفن می‌داد.
آخرکار، حقیقت برملا شد. هرچی دزدیده بود، از بین رفت. هر دروغی که گفته بود، بر خودش برگشت. دوست صاف‌دلش خاموش بود، اما خداوند خاموش نبود.
آخر، خاین تنها ماند، بی‌اعتبار، بی‌دوست، بی‌برکت. و آن دوست پاک‌دل، سر بلند ایستاد، چون دروغ نمی‌گفت، نیرنگ نمی‌کرد.

خاین شاید لبخند بزند، اما دلش تاریک است. خداوند همیشه با دل‌های پاک است، نه با زبان‌های چرب.

ای کسانی‌که دل در سینه‌تان می‌تپد و زبان شهادت بر لب دارید!
بدانید که بزرگ‌ترین قوتِ یک ملت، نه در شمشیر است و نه در زر، بلکه در «وحدت دل‌ها»ست.
ملتی که بر سفره‌ی محبت بنشیند، هیچ‌گاه گرسنه‌ی عزت نمی‌ماند.
اما آن‌گاه که دل‌ها از هم بُرند، زبان‌ها زهر شود و برادر برادر را خار بیند، آن‌وقت دشمن نیازی به حمله ندارد، زیرا ما خود، خود را ویران کرده‌ایم.
مگذارید رنگ‌ها و لهجه‌ها و قبیله‌ها، پیوند شما را ببُرند.
نام ما یکی‌ست، دین ما یکی‌ست، قبله‌گاه ما یکی‌ست.
پس چرا تکه‌تکه باشیم، وقتی می‌توانیم مثل کوه، ایستاده و یک‌پارچه باشیم؟
دشمن، همیشه از بیرون نمی‌آید؛ گاهی در لباس دوست، در دل‌های پرکینه پنهان می‌شود.
پس هرجا سخنِ تفرقه شنیدی، بدان آنجا بوی شیطان می‌آید.

امروز نام امارات متحده عربی در میان ملت‌های مسلمان، نه با عزت و غیرت، بلکه با ننگ و خیانت یاد می‌شود. کسانی‌که خود را رهبر این کشور می‌خوانند، سال‌هاست که بندگی آمریکا را اختیار کرده‌اند و اکنون در آغوش صهیونیست‌ها افتاده‌اند، گویی که غیرت دینی و شرافت عربی در وجودشان مرده است.

در حالی‌که خون مسلمانان در فلسطین جاری است، مسجدالاقصی لگدمال می‌شود، و کودکان در غزه زیر آوار جان می‌دهند، این حاکمان بی‌غیرت با قاتلان مسلمانان دست دوستی می‌دهند، پیمان می‌بندند، و حتی برایشان فرش سرخ پهن می‌کنند. آیا این نهایت پستی و بی‌غیرتی نیست؟ آیا این همان خیانت بزرگ نیست که خدا و رسولش از آن نهی کرده‌اند؟

امارات امروز، دیگر کشور مسلمان نیست؛ بلکه به دژ نظامی اسرائیل در قلب جزیرهٔ عرب تبدیل شده است. رهبرانش غلامان حلقه‌به‌گوش آمریکا و مزدوران اسرائیل‌اند، که تنها برای حفظ تاج و تخت خود، حاضر به فروش دین، عزت و ملت خویش شده‌اند.

این حاکمان خائن، روزی باید پاسخ دهند: چرا به‌جای حمایت از مظلومان، در صف ظالمان ایستادید؟ چرا دست‌تان به خون برادران مسلمان آلوده شد؟ و چرا پرچم دشمنان اسلام را بر فراز خاکی بلند کردید که باید مأمن اهل توحید باشد؟

تاریخ این ننگ را فراموش نخواهد کرد، و امت اسلامی دیر یا زود حساب این خیانت‌ها را خواهد پرسید. ننگ بر آنان که عزت امت را فروختند و بندگی کفار را پذیرفتند.

رمضان مبارک