چگونه فرزندان را به مطالعه علاقه مند کنیم

شاگردان ما را ببخشید!
با سپاس از داکتر اسحق Jawad از نوشته و ارسال مضمون عمیق و پرمحتوی.
بار ها با خودم فکر می کردم چرا شاگردان ما نمی آموزند؟
چرا آنگونه که دل ما می خواهد نیستند؟
چرا نمی توانند مانند شاگردان چاپانی، مالیزیا و حتی کشور هایی مثل ویتنام و چین باشند؟
اما بعد از اینکه وارد جزئیات پروگرام های جدید آموزشی شدم حالا می دانم که در کشور من اگر شاگردی چیزی را نمی داند مشکل از سیستم آموزشی و کسی است که نمی داند چگونه شاگرد را درس بدهد. وقتی آموختم که تنها لکچر دادن یک استاد چیزی معادل پنج درصد ارزش دارد، وقتی آموختم که آنچه را شاگرد تنها می شنود، حفظ می کند و درک می کند بعد از چند هفته نظر به تحقیقات جهانی دوباره فراموش خواهد کرد، وقتی فهمیدم که یک شاگرد وقتی ببیند خوب یاد می گیرد، شاگرد دیگر وقتی کار کند خوب یاد می گیرد، شاگرد دیگر وقتی بگوید خوب می آموزد، شاگرد دیگر وقتی بشنود یاد می گیرد و بالاخره شاگرد دیگر وقتی بحث کند خوب می آموزد از خودم پرسیدم که وقتی ما استاد ها تنها لکچر می دهیم و شاگرد می شنود سرنوشت آن چند کتگوری دیگر شاگردان چه خواهد شد؟
آیا آنها همان شاگردان با استعداد سر زمین ما نیستند که هر روز از سوی ما استادان و معلم ها توهین و تحقیر می شوند؟ در حالیکه تنها گناه آنها این است که سیستم مغزی شان همین گونه است که باید بحث کنند تا یاد بگیرند و یا عملا کاری را انجام دهند تا درک کنند.
شاگردان ما را ببخشید!
ما همان استادانی هستیم که فکر می کنیم همه چیز را می دانیم در حالیکه حتی نمی دانیم که این لکچر دادن های بدون کار عملی، بدون مهارت های تدریسی و بدون روش های جدید آموزشی مثل (تعلیم بر بنیاد نتیجه) نمی تواند برای آموزش یک شاگرد کافی باشد و سبب خواهد شد که فردا او از مکتب و فاکولته فارغ شود در حالیکه نمی داند آنچه را خوانده و فراموش کرده است به چه درد زندگی واقعی او می خورد.
اگر به عنوان یک استاد حد اقل همین قدر جرات اخلاقی نداشته باشیم که از شاگردان این سر زمین معذرت بخواهیم پس معلوم است که دیگر کلمه مقدس استادی برای ما نمی زیبد.

(کاپی)