KLASSE

Meer dan 21.000 nominaties kreeg Klasse binnen: p(l)akkende verhalen over leraren die met sterke lessen elke dag bij leerlingen en collega’s blijven hangen. De redactie selecteerde de 50 strafste 'plakkers’ in onderwijs. Haalt jouw topper de shortlist? Ontdek het op de kaart via de link in de eerste comment!

“’Als je méér doet, heb je toch ook meer werk?’ We vroegen ons af hoe we betere zorg konden bieden voor alle leerlingen, zonder onszelf nóg meer druk op te leggen. Samen met collega’s zochten we naar oplossingen. Het antwoord: meer hulp toegankelijk maken voor elke leerling. Individuele maatregelen die nu in verhoogde zorg zaten, brachten we terug naar basiszorg voor iedereen.”

“Zo schaften we de meertijdklas bij examens af. Geen extra tijd voor enkelingen maar meer tijd voor iedereen, door te knippen in de examenvragen. Daarnaast geven we bij vakken zoals aardrijkskunde en geschiedenis langere examenteksten vooraf mee. Vroeger een ingreep voor leerlingen met leesmoeilijkheden, vandaag een kans voor elke leerling.”

“‘Ons examen is niet meer representatief’, ‘ik weiger de lat lager te leggen’, ‘waarom zouden ze nog de moeite doen om te noteren?’: je kan eindeloos discussiëren over zulke keuzes. Soms schuift het hele team mee, soms blijkt een compromis de oplossing. Zo hield de vakgroep wiskunde in de 3e graad vast aan een langer examen.”

“Waar eindigt basiszorg? Wat is de taak van de leraar, wat niet? Dat debat leeft in onze lerarenkamer. Natuurlijk maken we nog individuele begeleidingsplannen. Maar we laten ons in de eerste plaats leiden door wat die leerling op dat moment nodig heeft, en minder door labels en diagnoses.”

“Onze troef: hier geeft elke leerlingbegeleider ook les. Zo weet je waarover je spreekt. Je botst op dezelfde hindernissen als collega’s. En niemand ziet je als de spreekwoordelijke stuurman aan wal. We merken dat leraren met meer vertrouwen de zorg voor hun leerlingen opnemen. Absoluut een investering, maar je voorkomt wel dat je in je eentje brandjes blust. En dat is een zorg minder voor ons allemaal.”

👉 Gilles Devilder is leerlingbegeleider en leraar aardrijkskunde 2e graad in Sint-Bavohumaniora Gent. Hij en zijn collega’s schoven op van intensieve individuele ondersteuning naar bredere zorg voor elke leerling.

📸 Alexandra Bertels

“Toen Gitte hier startte, had ze een volledig schooljaar gemist. We kenden haar zorgnoden en stonden klaar om haar over de drempel van de school te helpen. Maar op 1 september kreeg ik een berichtje van haar mama: ‘Ik krijg Gitte niet uit de auto.’ Ik heb voorgesteld om samen tot aan de schoolpoort te wandelen. De eerste weken bleek dat het hoogst haalbare.”

“Ook toen Gitte niet in de klas geraakte, bleven we zoeken naar wat er nodig is om het tij te keren. Dat vroeg teamwerk. Ik verzamelde ideeën en deed voorstellen. Maar ik toetste ook voortdurend af bij de ouders en de leraren. Als zij niet mee zijn, sta je nergens.”

“Gitte kreeg een lessenrooster op maat, inclusief een NAFT-traject op een zorgboerderij. Ik begreep leraren die op de rem stonden bij dispensaties. Dan argumenteerde ik grondig waarom dat voor Gitte nodig is. Een TOAH-leraar spijkerde Gitte thuis bij. Ook haar inzichten deelden we met het team.”

“De inspanningen die we voor Gitte deden, kunnen we niet voor heel veel leerlingen doen. We vragen ons wel telkens af wat iemand nodig heeft om tot leren te komen. Elke leerling heeft recht op onderwijs. Het is aan ons om dat mogelijk te maken. Ook als het wat moeilijker gaat.”

👉 Sylvie Bryon is leerlingenbegeleider op Atheneum Wispelberg in Gent. Samen met haar team doet ze er alles aan om leerlingen aan boord te houden. Met succes: dankzij hun steun haalde Gitte haar A-attest. Lees het volledige verhaal via link in de eerste comment.

📸 Eva Vlonk

🗨 Maxime: “‘Jullie gaan naar Rwanda!’ 13 jaar geleden mocht ik samen met een vriendin mee op een VVOB-inleefreis. We hadden de Maks!-jury overtuigd. En onze klastitularis, mevrouw Vanwynsberghe.”

💬Els: “Dus ik met deze Paris Hilton naar Afrika! Maxime liep als 17-jarige best hoog op met zichzelf. Of zo leek het toch. Haar uitgesproken mening, sterke persoonlijkheid en shiny attitude verhulden een zoekend meisje. Wat zou ze gaan studeren na het 6e middelbaar? Welke job wilde ze later doen? Droomde ze van huisje-boompje-beestje? Of durfde ze dat plaatje hertekenen?”

🗨 Maxime: “Ver weg van mijn veilige en kansrijke omgeving, ontdekte ik wie ik wilde zijn. In de Rwandese scholen en weeshuizen, was ik verwonderd over hoe respectvol de leerlingen omgingen met Els en hun eigen leraren. Verbouwereerd over hoe kinderen er vanwege hun beperking verstoten werden. En verbaasd over wat zonder elektriciteit of uitgebreide speelotheek toch lukte. Ontelbare indrukken, maar ook voor het eerst het gevoel: ik kan een verschil maken.”

💬 Els: “Maxime heeft daar haar blik op de wereld én zichzelf verruimd. Mijn rol daarin? Vooral luisteren. Maar ook scherpe vragen stellen of haar confronteren met haar eigen uitspraken of vooroordelen. Dat doe ik nog steeds met mijn leerlingen. Al leerde ik intussen eerst te polsen hoe rechtuit ik mag zijn.”

🗨 Maxime: “‘Doe er iets mee!’ riep je altijd. Wel, ik ging internationaal vrijwilligerswerk doen en kleuteronderwijs en pedagogie studeren. En na enkele jaren als leraar in het buitengewoon onderwijs, ben ik sinds dit schooljaar directeur van een basisschool. Ik wil voor kinderen, hun ouders én mijn team iets betekenen in het onderwijs. Op mijn manier: met visie, zelfreflectie en een vleugje roze!”

👉 Laatstejaars Maxime Verthé vond haar onderwijspad 13 jaar geleden in het ‘Land van de Duizend Heuvels’. Haar godsdienstleraar Els Vanwynsberghe wilde weten waar ze nu staat. Klasse bracht hen opnieuw samen. Heb jij ook een oud-leerling die aan je vel blijft kleven? Laat het ons weten via [email protected].

📸 Yuri Andries

Examens in zicht! Hoe ‘eerlijk’ beoordeel jij je leerlingen? Niemand is 100% objectief, maar je kan je wel wapenen tegen het halo- of volgorde-effect.

👉 Meer weten over valkuilen én oplossingen voor een correcte evaluatie? Lees meer via de link in de eerste comment.

📣 Het nieuwe Klasse Magazine is onderweg!

Wat houdt leraren (niet) op hun school? Daarover gaat de nieuwste editie van Klasse Magazine. We verklappen alvast de 5 prikkelende antwoorden. De inspirerende verhalen erachter lees je straks in je zetel of in de lerarenkamer.

1. Op een dag vind je de school van je leven
2. Behouden is het nieuwe aanwerven
3. Hoe samen, hoe sterker
4. Op de vloer krijgt visie vleugels
5. Leidinggeven: 10 % sturen, 90 % aanvuren

“Een leerling met faalangst kreeg vlak voor zijn examen een paniekaanval. We haalden zijn tutor erbij. Even praten, kalmeren … en hij maakte zijn proefwerk toch. Hij spreekt sindsdien vóór elk examen even af met zijn tutor om rustig te starten. We zien het keer op keer: als tutor kan je echt het verschil maken op een moeilijk moment.”

“Die band bouw je niet op één dag op. Leerlingen kiezen bij start van het schooljaar hun tutor zelf, zodra ze voelen met wie het klikt. Elke leraar op school fungeert op die manier als laagdrempelig aanspreekpunt voor 5 tot 10 leerlingen. In het begin komen ze vooral met vragen over wat er speelt in hun leven. Later gaat het vaker over plannen of studeren, maar vertrouwen blijft de sleutel.”

“Als tutor zit je ook dicht op hun leerproces. Je bespreekt rapporten, helpt bij examenplanning en spreekt met ouders en collega’s. Daardoor zie je snel waar het dreigt mis te lopen. In het klasteam weegt je stem ook door: je kent de leerling achter de cijfers en kan mee richting geven aan de begeleiding. Als de tutor argumenten op tafel legt, kan die de beslissing van de klassenraad beïnvloeden in het voordeel van de leerling.”

“Na bijna een halve eeuw tutoring in onze school, zijn de basisprincipes nog altijd dezelfde, maar de socio-emotionele problemen zijn wel toegenomen. Die kan je als tutor natuurlijk niet allemaal in je eentje oplossen. Maar samen met de leerlingenbegeleider, zorgcoördinator, CLB ... kunnen we de impact ervan op school wel verminderen.”

👉 Zorgcoördinator Kris Marsboom van CamposTurnhout vertelt hoe het tutorsysteem in zijn school zijn vruchten afwerpt. Het hele verhaal lees je via de link in de eerste comment.

📸 Tine Schoemaker

“Onze leerlingen Land- en Tuinbouw moeten nog geen kant-en-klare werknemers zijn als ze zich kandidaat stellen voor duaal leren. We calculeren genoeg groeimarge in. Maar waarop we geen duimbreed toegeven: duaal moet altijd een positieve keuze zijn. Wie het harde werk schuwt, blijft beter 5 dagen op de schoolbanken.”

“Mijn hoofdtaak als trajectbegeleider: onze leerlingen eerst begeleiden van school naar werkplekken waar ze zich goed voelen en prima ondersteund worden. Daarna hun traject intensief opvolgen en tussentijds evalueren. Of een leerling koeien kan voederen, haal ik moeiteloos uit de stageverslagen. Toch trek ik naar de stal om mijn leerling bezig te zien en om bij de boer te polsen hoe alles loopt. Een band onderhoud je niet van achter je bureau. Op de werkvloer langsgaan is mijn verdomde plicht.”

“Soms moet ik daar moeilijke gesprekken voeren. P**l en perk stellen aan thuisblijven bij elke halve hoest of systematisch te laat komen. Zien we geen kentering, dan stopt het duale verhaal. Of ik moet het opleidingsplan bovenhalen en bedrijven herinneren aan onze afspraken over leerdoelen. Maar veel vaker stel ik vast dat het prima loopt.”

“Lang niet alles is perfect aan duaal. Er zijn onder meer issues rond verzekeringen en leervergoedingen. Toch gaan we er als school 100% voor. Waarom? Voor de levendige klasgesprekken waarin leerlingen werkervaringen uitwisselen. Voor de trotse sms’jes die ik elke week binnenkrijg over hun realisaties en unieke leerkansen. En omdat veel werkgevers oordelen dat ze goud in handen hebben. In juni stoppen ze hun diploma op zak en ligt het contract al klaar. 2 papieren op korte tijd en de toekomst van onze leerling verzekerd: dan slagen we helemaal in onze missie.”

👉 Trajectbegeleider Niel Sannen illustreert dat duaal leren in De Wijnpers geen half werk is.

📸 Tine Schoemaker

“‘Ik zoek een goede balans tussen studeren, vrije tijd en slaap door me voldoende af te vragen of ik bij schoolwerk juiste keuzes maak’: dat werkpunt kreeg een vijfdejaars mee. Want ze maakt lijvige samenvattingen, maar komt niet tot echt leren. En haar punten doen geen recht aan het harde werk dat ze verzet. Een andere leerling kijkt nooit verder dan morgen. Hij kreeg een werkvorm mee om het overzicht over zijn taken te bewaren en te prioriteren.”

“Op die manier leren we sinds enkele jaren onze leerlingen hun leerproces zelf mee(r) in handen te nemen. Aanleiding? We liepen vast op klassenraden: vanwaar die tegenvallende resultaten ondanks onze sessies ‘leren leren’? Een blik op het model Zimmerman over zelfregulerend leren (ZRL) volstond. Motivatie, planning, zelfmonitoring: daar lag een lijst met werkpunten voor onze leerlingen.”

“De focus op ZRL is voor élke leerling belangrijk. Ook tieners die ogenschijnlijk geen problemen ervaren, moeten leerstrategieën doorgronden en weten dat ze hulp mogen vragen als ze op grenzen botsen. Daarom blijven we successen en groeikansen delen in vakgroepen en personeelsvergaderingen.”

“Aan welk aspect ik zelf extra aandacht wil geven? Dat leerlingen kijken naar hun eigen rol in het leerproces en mislukkingen niet zomaar afschuiven op een ‘warrige’ uitleg of ‘onredelijke’ deadlines. Vertrouwen in eigen kunnen, daar ligt voor mij hét orgelpunt van ZRL.”

👉 Elien Roose van T Saam campus Aloysius in Diksmuide zet in op zelfregulerend leren.

📷 Tine Schoemaker

De nominaties voor Leraar van het Jaar 2026 stromen aan een sneltempo binnen! Nog tot en met donderdag lezen we met veel plezier welke leraar bij jou bleef plakken. Heb jij jouw favoriet nog niet genomineerd? Rep je dan naar het formulier via de link in de eerste comment!