Vasilis Kleideris

Δεν φεύγουν όλοι εύκολα ή άμεσα από μια λάθος σχέση, Κάποιοι μένουν για καιρό, άλλοι δεν φεύγουν ποτέ. Η ανασφάλεια, τα παιδιά, ο φόβος της μοναξιάς, οι λάθος “φωνές” από τρίτους... Και η κρυφή ελπίδα πως μια μέρα θ’ αλλάξει.

Γιατί κανένας ακατάλληλος σύντροφος δεν είναι όλη την ώρα “τοξικός”. Έχει εκλάμψεις που δίνουν την εντύπωση (και ελπίδα) πως θα φτιάξουν τα πράγματα.
Μεγάλη “παγίδα” αυτες οι εκλάμψεις όταν κατά βάθος δεν θέλεις να φύγεις. Όσο όμως μένεις και ζεις τις ίδιες κακές στιγμές, που είναι πολλαπλάσιες των εκλάμψεων, τότε χάνεσαι.

Αποφάσισα να δώσω λίγο φως σε αυτές τις ιστορίες, μέσα από όλη την έμπνευση που άντλησα ακούγοντας αυτά τα άτομα. Και αφού πρόσφατα είδα κι’ ένα βίντεο γνωστού ψυχολόγου να λέει σε μια γυναικά «είσαι ηλίθια», επειδή δεν έφευγε από την κακοποιητική σχέση της. Λες και δεν έχει αρκετή πάλη μέσα της, ήθελε κι’ άλλους να την σφυροκοπήσουν!

Είναι τελικά στην φύση μας να έχουμε εύκολη την κριτική και δύσκολη έως αδύνατη την εν συναίσθηση; Σαν εκ φύσεως αισιόδοξος και ρομαντικός θα πω όχι. Και όσοι το κάνετε ξυπνήστε γιατί πάτε κόντρα σ’ αυτήν.

Ο κάθε ένας λοιπόν, που μένει ή έμεινε παραπάνω από όσο έπρεπε σε μια λάθος/τοξική/χειριστική σχέση, είχε τους λογούς του. Δεν βάζω στο ίδιο παρονομαστή τις σχέσεις με σωματική κακοποίηση γιατί εκεί απλά τρέχεις μακριά το συντομότερο. Το πρώτο κιόλας σημάδι βίας σου λέει πως το μόνο που θα αλλάξει είναι η ζωή και η σωματική σου ασφάλεια να γίνουν χειρότερα.

Για τις υπόλοιπες πολύ δυσάρεστες σχέσεις, ένα-δυο κλικ δηλαδή πιο πάνω σε ποιότητα, δεν μένει κάνεις γιατί είναι απόλαυση να ζει με την αμφισβήτηση της πραγματικότητας, και ούτε κέρδος έχει με το να μην είναι καλά τις πιο πολλές μέρες του μήνα.
Το πιο σημαντικό να γνωρίζουμε όμως, όχι δεν φταίνε τα άτομα αυτά που μένουν. Μόνο όποιος πληγώνει συνανθρώπους του φταίει.
Κάποιος ή κάποια που πληγώνει μόνο τον εαυτό του δεν έχει να απολογηθεί για τίποτα, πάρα μόνο να δείξει λίγο αυτό φροντίδα και αυτό συμπόνοια παραπάνω.

Άτομα που είναι ακόμα εκεί, σε μια στενάχωρη κατάσταση, είναι σαν εμάς τους υπόλοιπους (που κάνουμε κριτική λες και δεν αποτύχαμε πουθενά), απλά έχουν χάσει τον εαυτό τους μέσα σε μια σχέση που αλλιώς την φαντάστηκαν, και όταν πήγαν όλα λάθος δεν υπήρχε ίσως ο χάρτης (ή ένας συμπαθής μάρτυρας) να τους δείξει την επιστροφή.

Στην τελική, όχι δεν είμαστε όλοι το ίδιο συναισθηματικά εξοπλισμένοι να διαχειριστούμε τον «λάθος» άνθρωπο διπλά μας, ή να το τελειώσουμε το συντομότερο δυνατόν.
Και Ατάκες του τύπου “Εγώ στη θέση του/ης θα...”, “ Ακόμα εκεί είσαι..;”, “Δεν την λυπάμαι, είναι επιλογή της...”, απλά φορτώνουν με ενοχή το ήδη φορτωμένο άτομο που βιώνει ήδη αρκετά αρνητικά συναισθήματα.
Και περιμένει κάτι διαφορετικό ίσως να ακούσει.

Ότι έχει ακόμα φωνή και ότι μετράει ακόμα - άσχετο αν απότυχε στη σχέση του. Και ότι όλη η αμφισβήτηση που περνάει εσωτερικά θα φύγει αν έρθει σε επαφή με τον αυθεντικό εαυτό του.

Εκεί θα καταφέρει να συνδέσει τις τέλειες, και να αποφασίσει με πιο πολλή αυτοπεποίθηση και σαφήνεια πλέον είτε πως θα είναι αν μείνει, είτε πως θα είναι αν φύγει από την σχέση.
#σχεσεις

“Η επιθυμία και ανταπόκριση για σωματική οικειότητα (εκτός κρεβατοκάμαρας) ανάμεσα σε ένα ζευγάρι είναι η μισή σχέση. Πολύ απλά, η στοργή και η τρυφερότητα, είναι η γλώσσα του σώματος που “μιλάει” ασφάλεια και αγάπη.”

Έβλεπα προχθές, για 25η φορά, την αριστουργηματική ταινία «Life as a house», οπού σε μια σκηνή ο ανεπανάληπτος Kevin Kline κοιτιέται σε ένα κρεβάτι κλινικής, και καθώς μια νοσοκόμα τον αγγίζει στο πρόσωπο δείχνει να λαμβάνει τόση ηρεμία και γαλήνη, λες και του δώσε το ελιξίριο της ζωής.

«Δεν με έχει αγγίξει κάνεις για πολύ καιρό», της λέει, και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιεί, για πρώτη φορά, ποσό ανάγκη είχε το σώμα του από ένα άγγιγμα. Μια μικρή ανθρώπινη επαφή.

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Η Σωματική Οικειότητα δεν είναι μόνο σεξ. Και παρόλο που το σεξ είναι ένα μεγάλο κομμάτι της, όλα ξεκινούν με τη Στοργή. Και αρχίζουμε να την χρειαζόμαστε από τη στιγμή που γεννιόμαστε, για να επιβιώσουμε στον κόσμο στον οποίο μόλις «προσγειωθήκαμε.

Το άγγιγμα της μητέρας μας μας βοηθά να νιώσουμε το σώμα μας, το δέρμα μας. Πριν από αυτό δεν ξέρουμε (κυριολεκτικά) που παν’ τα τέσσερα!

Είμαστε βιολογικά σχεδιασμένοι έτσι, γεννηθήκαμε για να χρειαζόμαστε στοργή, και είμαστε επίσης πλασμένοι να συνεχίσουμε να την χρειαζόμαστε όσο ζούμε.
Ακόμα και ως ενήλικες, το σώμα μας υποφέρει χωρίς αυτήν, όπως και η συναισθηματική μας κατάσταση, ακόμα κι αν δεν το συνειδητοποιούμε ή δεν της δίνουμε προσοχή.

Η Οικειότητα αφορά το μοίρασμα, ώστε να μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον. Αυτό σημαίνει η λέξη: Μέσα σε εσένα βλέπω. Χωρίς μοίρασμα δεν υπάρχει σύγχρονη σχέση, και αν δεν το γουστάρεις απλά μάζευε εμπειρίες και όχι αληθινή σύνδεση. Κι’ όμως από μόνο του δεν είναι αρκετό.

Η σωματική αφή, η τρυφερότητα, η αγκαλιά, το φιλί, λένε «Σ' αγαπώ» εξίσου δυνατά. Η στοργή μας βοηθά να νιώθουμε άνετα με το άγγιγμα του συντρόφου μας, κάτι που οδηγεί σε καλύτερο σεξ, την κορύφωση της σωματικής οικειότητας.
Αν δεν υπάρχει στοργή σε μια σχέση, τότε το σεξ γίνεται χωρίς συναισθηματική αντίδραση, άκαμπτο, κατευθείαν στην κορύφωση δηλαδή και η επαναλαμβανομένη απουσία στοργής, μακροπρόθεσμα φέρνει ένα σεξ που δεν το θέλουμε.

Η Στοργή και η Σωματική Οικειότητα είναι για την σχέση μας η «γλώσσα αγάπης» του σώματος.
Το να λέμε «Σ' αγαπώ» στον σύντροφό μας μόνο με λόγια δεν είναι αρκετό. Το σώμα μας πρέπει να το λέει και αυτό με την σειρά του.
#σχεσεις

Είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, στην σχέση μας εκπέμπουμε και λαμβάνουμε σήματα συναισθηματικής ασφάλειας (ή το αντίθετο), ο ένας προς, και από τον άλλον. Όχι με τις μεγάλες, (αλλά αραιές) χειρονομίες, αλλά με τα μικρά, “ασήμαντα” και καθημερινά.

-Λες “δεν έχω τίποτα” ενώ έχεις και το σώμα σου το “φωνάζει”.
-Κοιτάς την οθόνη σε κάθε μοίρασμα.
-Πάτε για ύπνο χωριστά και μουτρωμένοι.
-Πάτε για ύπνο χωριστά γενικά (απο συνήθεια).
-Δεν ακούς πραγματικά, απλά δίνεις συμβουλές να ξεμπερδεύεις γρήγορα (συνήθεια η απουσία εν-συναίσθησης).
-Έγινε συνήθεια πλέον η Στοργή να αγνοείται στην καθημερινότητα σας. Δεν υπάρχει χάδι, φιλί, αγκαλιά, παρά μόνο σε γιορτές και το νέον έτος.

Αυτά συμβαίνουν, μεταξύ μας και πείθουμε τον εαυτό μας (και τον/ην σύντροφο μας), ότι τα αφήνουμε πίσω μας. Η επανάληψη τους όμως οδηγεί σε μόνιμη αποσύνδεση. Πως;

Η συναισθηματική μας νοημοσύνη (και το σώμα μας), κρατούν στη μνήμη τους τα πάντα. Και με τον χρόνο μας στέλνουν σήμα πως πλέον δεν είναι ασφαλές αυτό το περιβάλλον.

Η κάθε πράξη (ή η απουσία της), η κάθε συνήθεια και η κάθε συμπεριφορά μας στη σχέση μας, προσθέτουν ή αφαιρούν έναν πόντο στο «ασφαλόμετρο» της.
Ναι, παρόλο που μόλις τώρα επινόησα αυτό το σύστημα μέτρησης, καυτέ σχέση έχει το δικό της. Το οποίο έχει κάποιες διάφορες αν είσαι άντρας ή γυναικά, σχετικά με το πως λαμβάνεις τα σήματα και αξιολογείς, άλλα όλοι το έχουμε ανεξαιρέτως.

Με όσα ζευγάρια έχω συζητήσει, δεν έχω δει ποτέ έναν γάμο να καταρρέει από τη μια μέρα στην άλλη. Υπάρχουν οι εξαιρέσεις θα μου πείτε. Κι εγώ θα σας πω όχι. Γιατί δυσκολεύομαι να βρω εξαίρεση σε αυτό τον κανόνα.
Ακόμα και στην περίπτωση που έφτασαν ζευγάρια σε αυτό το σημείο, και ο ένας από τους δυο πίστευε πως ζει σε μια υγιή σχέση, ο άλλος πνιγόταν κρυφά από καιρό.

Και αυτό που έχω δει, ξανά και ξανά, είναι μια αργή απόσυρση
της συναισθηματικής παρουσίας που συνήθως και οι δύο σύντροφοι ομαλοποιούν μέχρι η απόσταση να φαίνεται μόνιμη. Κανείς φυσικά δεν ήθελε να συμβεί αυτό, ούτε το είχε σχεδιάσει εξαρχής, ούτε το απολαμβάνει.

Αλλά κάτι η καταραμένη η ζώνη άνεσης, κάτι η επικράτηση του «εγώ» έναντι στο «εμείς», και κάτι η φορτωμένη με ευθύνες και στρες καθημερινότητα, και οι προτεραιότητες αλλάζουν. Και η σχέση μας δυστυχώς μετακινείται αθόρυβα στο κάτω μέρος της λίστας.

Και καταλήγουμε, κάποιες φορές χωρίς να το καταλάβουμε, να ψάχνουμε από τον άνθρωπο μας να μην μας «κουράζει» άλλο, αφού μας κουράζουν όλα τα υπόλοιπα. Που δεν είναι κακό, και χρειάζεται μέσα μέσα. Αλλά προτεραιότητα θα έπρεπε να είναι πως θα φροντίσουμε ο ένας τον άλλον, όχι «ποιος θα φροντίσει εμένα;».

Που το χάνουν τα περισσότερα ζευγάρια; Οι μικρές στιγμές δεν είναι ΠΟΤΕ ουδέτερες. Είτε λειτουργούν για τη σχέση σας είτε εναντίον της.
Ο τρόπος που αντιδράτε όταν ο σύντροφός σας μπαίνει σπίτι. Αν αφήσετε κάτω το τηλέφωνό σας όταν μιλάει. Αν θα τον/ην αγκαλιάσετε ή θα αδιαφορήσετε.

Αυτές οι μικρό-στιγμές είναι η αρχιτεκτονική της σχέσης σας, του γάμου σας. Και επιδεινώνονται και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Τα καλά νέα είναι ότι μπορείτε να ξεκινήσετε τώρα. Μια μακροχρόνια δέσμευση προσφέρει αυτό το δώρο: Χρόνο.
Πάτε λοιπόν για την επόμενη κιόλας αλληλεπίδραση με τον σύντροφό σας. Όχι αφού επιλυθεί ο επόμενος καβγάς. Όχι όταν ηρεμήσουν τα πράγματα. Τώρα!
#σχέσεις

«Η αγάπη χωρίς αλήθεια με αποδυναμώνει. Η αλήθεια όμως χωρίς αγάπη με πληγώνει.»

Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν και να αισθάνεσαι συνέχεια πως δεν ακούγεσαι στην σχέση σου:
- Να μην τον/ην νοιάζει...
- Ή (το πιο πιθανό) προσπαθείς με λάθος τρόπο.

Ο λάθος τρόπος στέλνει τον/ην σύντροφο σου σε άμυνα και έτσι απομακρύνεται αντί να έρθει πιο κοντά. Είναι ο τρόπος χωρίς ευαλωτότητα, με λάθος έκφραση και τόνο, και πάντα λάθος Timing!
Έτσι δεν προσκαλείς ακρόαση ούτε κατανόηση, αλλά σαμποτάρεις την σύνδεση. Και χωρίς σύνδεση, θα σε ακούσει μόνο από φόβο.

Ναι, ίσως έχεις δίκιο, ναι ότι λες είναι αλήθεια, και φυσικά πρέπει να τα επικοινωνήσεις. Γιατί μια σχέση με αγάπη αλλά χωρίς αλήθεια μας αποδυναμώνει.
Αλλά και η αλήθεια χωρίς αγάπη πληγώνει.
Πριν αποφανθείς πως δεν τον/ην νοιάζει, βεβαιώσου πως ακούει σωστά πόσο νοιάζει εσένα.

Η αληθινή οικειότητα απαιτεί και τα δύο. Δεν πρόκειται να συνδεθείς με το να λες τη γνώμη σου με κάθε κόστος, και ούτε με το να διατηρείς την ειρήνη σιωπώντας.
Είναι το να μαθαίνεις πώς να είσαι ειλικρινής με τρόπο που να προστατεύει τη σύνδεση αντί να την καταστρέφει.

Μπορείς να λες την αλήθεια και χωρίς να φωνάζεις. Μπορείς να θέτεις όρια άλλα με προσοχή. Μπορείς να ονομάσεις αυτό που σε (σας) πληγώνει, χωρίς να κάνεις τον/ην σύντροφο σου εχθρό ή ξένο.

Όταν μιλάς με, και από, αγάπη, η ειλικρίνεια γίνεται μια πράξη επανόρθωσης. Βοηθά τον/ην σύντροφό σου να νιώθει αρκετά ασφαλής ώστε να παραμένει ανοιχτός, ακόμα και σε δύσκολες στιγμές.

Πολλές φορές δεν ακούμε πραγματικά, όχι επειδή δεν ενδιαφερόμαστε, αλλά επειδή νιώθουμε πίεση, κούραση ή μπαίνουμε σε άμυνα. Πολλές φορές δεν ξέρουμε τον τρόπο να ακούσουμε πραγματικά αν η έκφραση του ομιλητή είναι λάθος. Και πολλές φορές είναι η λάθος στιγμή.

Γιατί όσο πιο ευαίσθητο είναι αυτό που θα συζητήσεις, τόσο πιο σημαντικός είναι ο χρόνος που θα κάνεις την συζήτηση. Με το σωστό timing θα κερδίσει ακρόαση το θέμα σου, και θα σε σώσει από απότομη διακοπή της συζήτησης.

Ο στόχος δεν είναι να κερδίσεις έναν καβγά, να γίνει το δικό σου, ή να αποφύγεις την ταλαιπωρία, αλλά να ακουστείς και να παραμείνεις ειλικρινής και ευγενικός ταυτόχρονα.

Πριν μιλήσεις για την αλήθεια σου την επόμενη φορά, σταμάτα και αναρωτήσου: Ναι, είναι αλήθεια. Είναι όμως έκφραση αγάπης; Είναι απαραίτητο; Είναι η σωστή στιγμή; Μπορώ να εκφραστώ αυθεντικά και με ευαλωτότητα; Έτσι η αλήθεια γίνεται θεραπεία αντί για βλάβη.
#σχεσεις

Τι πουλάει πιο πολύ σαν είδηση; Το δράμα φυσικά. Δεν ξέρω ακριβώς τι τσιπάκι μας έχουν βάλει στον εγκέφαλο, άλλα αποδεδειγμένα μας ελκύει μια αρνητική είδηση δυο και τρεις φορές παραπάνω από μια θετική.

Θα σοκαριστούμε και θα συζητήσουμε για ένα θάνατο/δολοφονία για μέρες και θα μας περάσει ως ένα απλά ευχάριστο (άλλα και εφήμερο) γεγονός μια γέννα.
Πόσο συζητάμε για ένα γάμο και ποσό για ένα χωρισμό; Αστεία ερώτηση. Ο χωρισμός κερδίζει με τριπλάσια νούμερα. Και είναι και άλλα πολλά τα παραδείγματα.

Αυτήν λοιπόν την ιδιαιτερότητα μας, την ανακάλυψαν τα μίντια δεκαετίες πριν, και για χάρη των αριθμών (να γράφουν νούμερα καλέ) μας ταΐζουν δράμα αντί ευχαρίστησης με αναλογία ενενήντα/δέκα.

Και ερχόμαστε στο σήμερα που τα παντοδύναμα ΜΚΔ δεν διαφέρουν σε στρατηγική. Δώσε δράμα και άγιος ο Θεός. Η μόνη διαφορά είναι τα κλικ αντί η τηλεθέαση. Α, και το ότι προσφέρονται στο πιάτο μας (κυριολεκτικά) 24 ώρες την ημέρα. Και φυσικά το δράμα που κατά συρροή προσφέρεται είναι το αναληθές, το προκλητικό, και το τοξικό, έτσι για να μαζέψουμε περισσότερα κλικ.
Είμαστε τελικά από τη φύση μας ελκυόμενοι σε κάτι καταστροφικό, ή γίναμε έτσι μετά από έναν αιώνα πλύσης εγκέφαλου;

Στις μέρες μας λοιπόν, τα περισσότερα «τιπς» που κυκλοφορούν στα σόσιαλ για τις ερωτικές σχέσεις είναι δυστυχώς (δεν θέλω να πω λάθος) ανακριβή.
Γιατί προάγουν μια κουλτούρα του «εγώ», είτε είσαι άντρας είτε είσαι γυναικά - δεν ξεχωρίζουν - η οποία μόνο καλό δεν κάνει στις (ανθρώπινες) σχέσεις.

Σαμποτάρουν τα περισσότερα το στοιχείο εκείνο που από τη φύση μας είμαστε πλασμένοι να αναζητούμε, την σύνδεση μεταξύ μας. Και δυστυχώς το κάνουν με επιτυχία, μιας και πουλάει παραπάνω το εύκολο (το εγώ μου πάνω από όλα) πάρα το δύσκολο (η σύνδεση απαιτεί ρύθμιση του εγώ).

Και πως θα προστατευτούμε; Να τα κλείσουμε εντελώς δεν μπορούμε δυστυχώς, αυτό το τραίνο δεν έχει επιστροφή. Δεν πειράζει, άστε τα όργανα να παίζουν.
Μπόλικο φίλτρο και κριτική σκέψη είναι τα εργαλεία που θα μας προστατέψουν. Και αν τα «μιξάρουμε» με ολίγον αυτό κριτική και εν συναίσθηση, θα βγούμε στην επιφάνεια.
#σχεσεις

«Όχι δεν μιλάω για παράνομους δεσμούς, ούτε προωθώ την πολυγαμία! Ο τρίτος είναι αυτό που έχει γίνει προέκταση του χεριού μας και αφέντης της προσοχής μας.»

«Ειδοποιήσεις, μηνύματα, και ΜΚΔ, έχουν “απαγάγει” το βλέμμα μας, από το άτομο που κάθεται δίπλα μας.»

«Εσύ μπορείς, αρχίζοντας από σήμερα, να το αφήνεις κάτω όταν σου μιλάει ο/η σύντροφος σου; Θα το κλείσεις (συνειδητά) τις στιγμές που η σχέση σου σε καλεί να είσαι παρόν;»

Παρακολούθησα πρόσφατα ένα Ted Talk με μία δημοσιογράφο που έκανε ερωτήσεις σε δυο εντεκάχρονους, για την ενασχόληση τους με τις οθόνες.
Όταν τους ρώτησε για παρέα με συνομήλικους τους, η απάντηση που πήρε ήταν ότι την απολαμβάνουν περισσότερο όταν είναι μέσω της οθόνης, πάρα από κοντά και με φυσική επαφή.
Εδώ είναι που θα έλεγα πως τέτοιες συνήθειες τα δικά μου παιδιά δεν έχουν, άλλα θα έλεγα ψέματα.

Ναι αγαπητοί μου, όσο με ανησυχία περιμένουμε το AI (τεχνητή νοημοσύνη) να γιγαντωθεί και να κατακτήσει την ανθρωπότητα, ένα άλλο ΑΙ έχει ήδη διαβρώσει τις ανθρώπινες σχέσεις.

Είναι το Artificial Intimacy, δηλαδή η τεχνητή οικειότητα, και έχει εγκατασταθεί στην καθημερινότητα μας σαν «Πάσας στα Γιάννενα».
Και παρόλο που αρκετοί διαισθανόμαστε την (μόνιμη) ζημιά που έχει επιφέρει στις σχέσεις μας, βολεύει τόσο πολύ που δεν τολμάμε, όχι να το ξεφορτωθούμε, άλλα τουλάχιστον να το «μπαλανσάρουμε».

Προσωπικά δεν είναι πρακτική μου να ψάχνω για λάθη στις σχέσεις πέραν από συνήθειες και συμπεριφορές που κάνουν σαμποτάζ στο ζευγάρι. Επίσης, ο σκοπός αυτού του πόστα δεν είναι να αναγάγει αοράτους εχθρούς του έρωτα, ούτε να δαιμονολογήσει την τεχνολογία.
Αλλά διάβολε έχει αρχίσει να ξεφεύγει η κατάσταση!

Τις προάλλες μίλαγα με μια κοπέλα που είπε στον σύζυγο της την επόμενη μέρα το παιδί δεν είχε σχολείο και να μην το πάει. Αφοσιωμένος ο καημένος σύζυγος στο scrolling, ούτε έδωσε σημασία και πήγε το παιδί σχολείο κανονικά.
Προβλέπω σύντομα να έχουμε κάψει τόσο τον εγκέφαλο μας που μέχρι και σε άλλο σπίτι θα πάμε τα παιδιά.

Όλο και πιο πολύ ακούω ζευγάρια που το κινητό του ενός ή του αλλού μπαίνει αναμεσά τους. Οι περισσότεροι αντί να χαλαρώσουμε δημιουργώντας λίγες στιγμές οικειότητας και σύνδεσης με τον/ην σύντροφο μας, κάνουμε scrolling.
Όταν δε απαιτείται η προσοχή μας από το ταίρι μας (ή από τα παιδιά μας) να μετατοπιστεί από την οθόνη στο πρόσωπο τους, ο εγκέφαλος μας δίνει σήμα απειλής της ευφορίας που ζούμε ( αποβλακωνόμαστε είναι η λέξη που ταιριάζει) και απαντάμε «δεν χρειάζεται να σε κοιτάζω, ακούω».
Αν είναι για να την ακούς μόνο την σύζυγο, κάντε σχέση εξ αποστάσεως τότε!

Αν διακρίνετε έναν (μικρό…) εκνευρισμό στα γραφόμενα είναι επειδή τον έχω!
Δεν μας έφταναν δηλαδή τόσα μυστήρια μονοπάτια να διάβουμε ώστε να καταλάβουμε κατά που πέφτει η τοποθεσία της υγειούς βερσιόν της σχέσης μας, έχουμε τώρα να ασχοληθούμε με το πως θα ξεκολλήσουμε τον/ην σύντροφο μας – και τον εαυτό μας – από την οθόνη, τόσο όσο να μας δώσει πέντε λεπτά σημασία.

Και αν μιλάω στον πληθυντικό, είναι γιατί δεν βγάζω την ουρά μου απέξω σε όλο αυτό που μας συμβαίνει. Ναι, συστήνομαι ως Βασίλης, κάτοχος Smartphone, εξαρτημένος. Επόμενος παρακαλώ.

Ας είναι η παραδοχή μας το πρώτο βήμα στην βελτίωση ποιότητας της σχέσης μας. Και αν αναρωτιέστε τι θα κάνουμε με τους εντεκάχρονους του κόσμου, είναι απλό. Τα παιδιά μαθαίνουν συνήθως ότι εμείς τους δείξουμε.
#σχεσεις