Ancient Ellenic Civilization/Ελληνικός Πολιτισμός

5,000 years of history right beneath our feet in Kythera! [1]

Did you know that the area of Vythoulas, in the northeastern part of the island, is the only place in Kythera that has been continuously inhabited from the Neolithic era until today?
This unique landscape is coming to light thanks to the EVOKE project (Exploring Vythoulas Origins in Kythera Environs)! This major archaeological and environmental research project by the University of Sydney officially started excavations this month. [2]

The most fascinating part? The project doesn't just look at the past. It studies how people managed land and water over thousands of years, aiming to find solutions for the island's modern challenges, such as climate change and water scarcity. [3]

Learn more about the research here: Dioramas Project


"📍 Where is Vithoulas? It is the historic valley and hill that dominates just above Agia Pelagia in the northeast of Kythira! See the exact location on the map."

[1] [https://greekherald.com.au](https://greekherald.com.au/community/initiatives/5000-years-beneath-our-feet-a-kytherian-dig-that-needs-us/)
[2] [https://greekherald.com.au](https://greekherald.com.au/community/initiatives/5000-years-beneath-our-feet-a-kytherian-dig-that-needs-us/)
[3] [https://greekherald.com.au](https://greekherald.com.au/community/initiatives/5000-years-beneath-our-feet-a-kytherian-dig-that-needs-us/)
---------------
5.000 χρόνια ιστορίας κάτω από τα πόδια μας στα Κύθηρα!

Γνωρίζατε ότι η περιοχή του Βύθουλα, στο βορειοανατολικό τμήμα του νησιού, είναι το μοναδικό μέρος στα Κύθηρα που κατοικείται αδιάλειπτα από τη Νεολιθική εποχή μέχρι σήμερα;

Αυτό το μοναδικό τοπίο έρχεται στο φως χάρη στο EVOKE project (Exploring Vythoulas Origins in Kythera Environs)! Μια σπουδαία αρχαιολογική και περιβαλλοντική έρευνα από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ, που ξεκίνησε ανασκαφές αυτόν τον μήνα.

Το πιο ενδιαφέρον; Το project δεν κοιτάζει μόνο το παρελθόν. Μελετά πώς οι άνθρωποι διαχειρίζονταν τη γη και το νερό για χιλιάδες χρόνια, με σκοπό να βρει λύσεις για τις σύγχρονες προκλήσεις του νησιού, όπως η κλιματική αλλαγή και η λειψυδρία.

Μάθετε περισσότερα για την έρευνα εδώ: Dioramas Dioramas project

«📍 Πού βρίσκεται ο Βύθουλας; Είναι η ιστορική κοιλάδα και ο λόφος που δεσπόζει ακριβώς πάνω από την Αγία Πελαγία στα βορειοανατολικά των Κυθήρων! Δείτε την ακριβή τοποθεσία στον χάρτη.»




#ελληνικόςπολιτισμός

The plunderers of Greek wealth and Greek tradition.

Response after investigation:
Product of Blackmail and Inequality: The 1878 agreement was made between the powerful German Empire and the economically collapsing Ottoman Empire. The Germans exploited the Sultan's debts to obtain permits, a fact that renders the agreement ethically flawed.
Cultural Imperialism: The transfer of the monument was not done for its "rescue", but for a demonstration of power by the German Reich, which was competing with Britain and France over who would steal the most antiquities (as was also the case with the Parthenon Marbles).
Destructive Disassembly: In order to transport the Altar, German archaeologists broke and cut the ancient marbles, destroying the structural integrity of the monument so that it would fit on the ships to Berlin.
Commodification of Heritage: Western museums earn millions of euros from tourism by exhibiting stolen treasures of other nations, while simultaneously depriving the regions of origin of both revenue and their historical identity.

The 1878 acquisition of the Pergamon Altar by Germany is characterized as a product of exploitation, involving coerced agreements during a period of Ottoman financial vulnerability, with documentation indicating the monument was dismantled and intentionally broken to facilitate transport to Berlin. Modern, intensive efforts by Turkey to repatriate the artifact highlight ongoing disputes regarding the, at times, forced acquisition of cultural heritage, as noted in reports by The New York Times. For more details on the removal process, read the article at Artnet News.
https://news.artnet.com/art-world/huge-pergamon-altar-zeus-2526141
---------------
Οι καπηλευτἐς του ελληνικού πλούτου και της ελληνικής παράδοσης.

Απάντηση μετά από έρευνα
Προϊόν Εκβιασμού και Ανισότητας: Η συμφωνία του 1878 έγινε μεταξύ της πανίσχυρης Γερμανικής Αυτοκρατορίας και της οικονομικά καταρρέουσας Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Γερμανοί εκμεταλλεύτηκαν τα χρέη του Σουλτάνου για να αποσπάσουν άδειες, γεγονός που καθιστά τη συμφωνία ηθικά διάτρητη.
Πολιτιστικός Ιμπεριαλισμός: Η μεταφορά του μνημείου δεν έγινε για τη «διάσωσή» του, αλλά για την επίδειξη ισχύος του γερμανικού Ράιχ, το οποίο ανταγωνιζόταν τη Βρετανία και τη Γαλλία στο ποιος θα κλέψει τα περισσότερα αρχαία (όπως έγινε και με τα Μάρμαρα του Παρθενώνα).
Καταστροφική Αποσυναρμολόγηση: Για να μεταφερθεί ο Βωμός, οι Γερμανοί αρχαιολόγοι έσπασαν και τεμάχισαν τα αρχαία μάρμαρα, καταστρέφοντας τη δομική ακεραιότητα του μνημείου προκειμένου να το χωρέσουν στα πλοία για το Βερολίνο.
Εμπορευματοποίηση της Κληρονομιάς: Τα δυτικά μουσεία κερδίζουν εκατομμύρια ευρώ από τον τουρισμό εκθέτοντας κλεμμένους θησαυρούς άλλων λαών, στερώντας ταυτόχρονα τα έσοδα και την ιστορική ταυτότητα από τις περιοχές προέλευσής τους.

Η απόκτηση του Βωμού της Περγάμου από τη Γερμανία το 1878 χαρακτηρίζεται ως προϊόν εκμετάλλευσης, καθώς περιελάμβανε εξαναγκαστικές συμφωνίες κατά τη διάρκεια μιας περιόδου οικονομικής ευπάθειας των Οθωμανών, με ντοκουμέντα να δείχνουν ότι το μνημείο αποσυναρμολογήθηκε και σκοπίμως τεμαχίστηκε για να διευκολυνθεί η μεταφορά του στο Βερολίνο. Οι σύγχρονες, εντατικές προσπάθειες της Τουρκίας για τον επαναπατρισμό του τεχνουργήματος αναδεικνύουν τις συνεχιζόμενες διαμάχες σχετικά με την, ενίοτε, αναγκαστική απόκτηση πολιτιστικής κληρονομιάς, όπως σημειώνεται σε ρεπορτάζ των The New York Times. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη διαδικασία απομάκρυνσης, διαβάστε το άρθρο στο Artnet News. https://news.artnet.com/art-world/huge-pergamon-altar-zeus-2526141

1. The excavation site of Pergamon with the Trajaneum. Photo: Jens Kalaene//picture alliance via Getty Images
2. The altar of Zeus at the Pergamon Museum in Berlin, Germany, photo by Zander and Labisch, from L’illustrazione Italiana, Year XXIX, No 3, January 19, 1902.
3. Visitors photograph the Roman-era Market Gate of Miletus, ca. 100 AD, at the Pergamon Museum on June 08, 2023 in Berlin, Germany. Photo: Maja Hitij/Getty Images.



#ελληνικόςπολιτισμός
#περγαμον

The etymology of the word "Phoenix" and the meanings of the word.
The Color (Phoinos):
The most widely accepted etymological root comes from the ancient adjective φοινός (phoinós), meaning purple-red, deep crimson, or blood-colored. Thus, phoenix literally means “the crimson/red bird,” a name describing its fiery plumage.

The Mycenaean Root:
The word is extremely ancient. It appears in Mycenaean Linear B tablets as po-ni-ke, where it was already used to denote the color red, the palm tree, and even a mythical winged being (possibly a griffin). This points to a very early and complex semantic field.

Parallel Meanings in Ancient Greek:
In the ancient Greek language, the exact same word—φοῖνιξ (phoînix)—carried three distinct but visually related meanings:
The mythical bird, because of its blazing red-gold color.

The palm tree and its fruit (the date), because the Greeks observed that when a palm is burned or cut, it can regenerate from its roots.
The Phoenician person (from Phoenicia), because the Phoenicians were renowned for trading the precious purple dye (porphyra).

The Distinctive Ancient Greek View

The Phoenix and the Greek Pantheon
In Greek thought, the Phoenix became the ultimate symbol of Apollo, the god of Light and the Sun. The sun’s rays were identified with the bird’s golden feathers.

Phoenix as a Historical Person
In Greek mythology, Phoenix appears as an actual person—the son of Agenor and brother of Europa—who became the eponymous founder of Phoenicia, giving the myth both an anthropocentric and geopolitical dimension.

In that traditional framework, one could say that Phoenicia was understood in Greek mythic memory as tied to Greek genealogy, and only later inhabited by the peoples modern archaeology classifies as “Semitic.”

The Philosophical Dimension of Time

For the Greeks, the Phoenix was not merely a “magical bird,” but a living cosmic and astronomical cycle—the Great Year.
Its lifespan (500 years or more) symbolized the periodicity of the universe: the idea that the cosmos is periodically destroyed by fire and reborn.

The Stoic Philosophers and Cosmic Conflagration
Stoicism (from the 3rd century BCE onward) used the myth of the Phoenix as the perfect cosmological allegory.

The Theory of Ekpyrosis
The Stoics believed time was not linear, but cyclical. After an immense cosmic period—the Great Year—the universe reaches a point where fire dominates and consumes all things. This process was called ἐκπύρωσις (ekpyrosis).

Palingenesia (Rebirth)
This fire did not mean permanent destruction, but absolute purification. Through the flames and the τέχνικον πῦρ (“creative fire,” the divine Logos), the world was born anew—identical, purified, and free from corruption.

The Phoenix as Cosmos
Just as the bird grows old, burns, and rises again from its ashes, so too the universe dies in flames only to be reborn in eternal recurrence.

The Palm Tree and the Birth of Apollo on Delos
In ancient Greek, φοῖνιξ meant both the bird and the palm tree.
This tree played a decisive role in one of the holiest moments of Greek mythology.

The Myth of Leto
When Leto, pursued by jealous Hera, searched desperately for a place to give birth, only Delos accepted her.

The Sacred Tree
According to the Homeric Hymns, Leto gave birth to Apollo beside the sacred lake of the island, leaning against and holding tightly to a phoenix palm.

Botanical Regeneration
The Greeks observed that if a palm tree is burned, cut, or damaged, it often survives and sends forth new shoots from deep roots. Thus, the palm-phoenix became associated with indestructible vitality, fertility, and Apollo’s eternal solar light.

The Transition into Greek Christian Tradition
When Christianity spread through the Greco-Roman world, the Church Fathers did not reject the Phoenix myth; they fully Christianized it.

Symbol of Resurrection
The Phoenix became the ideal natural and mythical allegory for the Resurrection of Jesus Christ and the future resurrection of the dead.
Its three-day cycle of rebirth from ashes was directly paralleled with the three days between Crucifixion and Resurrection, making it one of the strongest symbols of renewal in early Christian symbolism.
---------------------------
Η ετυμολογία της λέξης «Φοίνικας» ή «Φοίνιξ» και οι έννοιες της λέξης.

Το Χρώμα (Φοινός): Η επικρατέστερη ετυμολογική ρίζα προέρχεται από το αρχαίο επίθετο «φοινός», που σημαίνει πορφυρός, βαθυκόκκινος ή ματωμένος. Επομένως, Φοίνικας είναι κυριολεκτικά «το πορφυρό/κατακόκκινο πουλί», όνομα που περιγράφει το φλογερό του πτερύγιο.

Η Μυκηναϊκή Ρίζα: Η λέξη είναι πανάρχαια. Εντοπίζεται σε πινακίδες της Γραμμικής Β ως "po-ni-ke", όπου χρησιμοποιούνταν ήδη για να δηλώσει το κόκκινο χρώμα, τον φοίνικα (το δέντρο), αλλά και ένα μυθικό φτερωτό ον (πιθανώς γρύπα).

Οι Παράλληλες Σημασίες: Στην αρχαία ελληνική γλώσσα, η ίδια ακριβώς λέξη («φοῖνιξ») σήμαινε τρία διαφορετικά πράγματα που συνδέονταν οπτικά μεταξύ τους:

Το μυθικό πουλί (λόγω του φλογερού χρώματος).

Το δέντρο φοινικιά και τον καρπό του (το χουρμά), επειδή οι Έλληνες παρατήρησαν ότι αν καεί μια φοινικιά, μπορεί να αναβλαστήσει από τη ρίζα της.

Τον Φοίνικα (άνθρωπο) από τη Φοινίκη, επειδή οι Φοίνικες ήταν διάσημοι για το εμπόριο της πολύτιμης πορφυρής χρωστικής ουσίας (πορφύρα).

Η Ιδιαίτερη Άποψη των Αρχαίων Ελλήνων

Οι αρχαίοι Έλληνες και η σύνδεση με το Ελληνικό Πάνθεον:
Στην ελληνική σκέψη, ο Φοίνικας έγινε το απόλυτο σύμβολο του Απόλλωνα, του θεού του Φωτός και του Ήλιου. Οι ακτίνες του ήλιου ταυτίζονταν με τα χρυσά φτερά του πουλιού.

Ο Φοίνικας ως Ιστορικό Πρόσωπο:

Στην ελληνική μυθολογία, ο Φοίνιξ εμφανίζεται ως υπαρκτό πρόσωπο (ο γιος του Αγήνορα και αδελφός της Ευρώπης), ο οποίος έγινε ο επώνυμος ήρωας και ιδρυτής της Φοινίκης, δίνοντας στον μύθο μια ανθρωποκεντρική και γεωπολιτική διάσταση. Ἀρα με λίγα λόγια η Φοινίκη ήταν ελληνικἠ κατά την παράδοση και κατοικήθηκε μετά από τις καταιγίδες από τους λεγομενους Σημίτες που οι σημερινοί αρχαιολογία ονόμασε.

Η Φιλοσοφική Διάσταση του Χρόνου:

Για τους Έλληνες, ο Φοίνικας δεν ήταν απλώς ένα «μαγικό πουλί», αλλά ένας ζωντανός κοσμικός αστρονομικός κύκλος (το «Μεγάλο Έτος»). Η διάρκεια της ζωής του (500 ή περισσότερα έτη) συμβόλιζε την περιοδικότητα του σύμπαντος, τη θεωρία ότι ο κόσμος καταστρέφεται από τη φωτιά (εκπύρωση) και αναγεννάται.

Οι Στωικοί Φιλόσοφοι και η «Εκπύρωση» του Κόσμου

Οι Στωικοί φιλόσοφοι (από τον 3ο αιώνα π.Χ. και μετά) χρησιμοποίησαν τον μύθο του Φοίνικα ως την τέλεια επιστημονική και κοσμολογική αλληγορία για να εξηγήσουν τη θεωρία τους για το Σύμπαν.

Η Θεωρία της Εκπύρωσης: Οι Στωικοί πίστευαν ότι ο χρόνος δεν είναι γραμμικός, αλλά κυκλικός. Μετά από μια τεράστια χρονική περίοδο (το «Μέγα Έτος»), το Σύμπαν φτάνει σε ένα σημείο όπου η φωτιά κυριαρχεί, καταναλώνοντας τα πάντα. Αυτή η διαδικασία ονομάστηκε «ἐκπύρωσις».

Η Παλιγγενεσία: Η φωτιά αυτή δεν σήμαινε την οριστική καταστροφή, αλλά τον απόλυτο εξαγνισμό. Μέσα από τις φλόγες και το «τεχνικόν πῦρ» (τον Θεό-Λόγο), ο κόσμος γεννιόταν ξανά από την αρχή, ολόιδιος και καθαρός από κάθε κακία. Αυτή η αναγέννηση ονομάστηκε «παλιγγενεσία».

Ο Φοίνικας ως Σύμπαν: Ο Φοίνικας έγινε το ζωντανό σύμβολο αυτής της κοσμολογίας. Όπως το πουλί γερνάει, καίγεται και αναγεννάται από τις ίδιες του τις στάχτες, έτσι και το Σύμπαν πεθαίνει μέσα στις φλόγες για να ξαναγεννηθεί νεανικό, συνεχίζοντας έναν αιώνιο κύκλο.

Η Φοινικιά (το δέντρο) και η Γέννηση του Απόλλωνα στη Δήλο
Στην αρχαία ελληνική γλώσσα, η λέξη «φοῖνιξ» σήμαινε ταυτόχρονα το πουλί και το δέντρο της φοινικιάς. Αυτό το δέντρο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πιο ιερή στιγμή της ελληνικής μυθολογίας.

Ο Μύθος της Λητούς: Όταν η Λητώ, κυνηγημένη από τη ζηλότυπη Ήρα, έψαχνε απεγνωσμένα ένα μέρος για να γεννήσει, το μόνο νησί που τη δέχτηκε ήταν η άγονη και πλωτή Δήλος.
Το Ιερό Δέντρο: Σύμφωνα με τον Ομηρικό Ύμνο στον Απόλλωνα, η Λητώ γέννησε τον θεό του Φωτός, τον Απόλλωνα, στις όχθες της ιερής λίμνης του νησιού, σκυμμένη και πιασμένη σφιχτά από έναν Φοίνικα (φοινικιά).

Η Βοτανική Αναγέννηση: Οι αρχαίοι Έλληνες παρατήρησαν μια μοναδική ιδιότητα του δέντρου: αν μια φοινικιά καεί, κοπεί ή καταστραφεί, δεν πεθαίνει εύκολα· έχει την ικανότητα να πετάει νέους, υγιείς βλαστούς κατευθείαν από τις βαθιές της ρίζες. Έτσι, το δέντρο-φοίνικας ταυτίστηκε με την ακατάβλητη ζωτική δύναμη, τη γονιμότητα και το αιώνιο ηλιακό φως του Απόλλωνα.

Η Μετάβαση στην Ελληνική Χριστιανική Παράδοση

Όταν ο Χριστιανισμός άρχισε να εξαπλώνεται στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν απέρριψαν τον μύθο του Φοίνικα, αλλά τον εκχριστιάνισαν πλήρως, μετατρέποντάς τον σε ένα από τα ισχυρότερα σύμβολα της νέας πίστης.

Σύμβολο της Ανάστασης: Ο Φοίνικας έγινε η τέλεια φυσική και μυθική αλληγορία για την Ανάσταση του Χριστού και τη μελλοντική ανάσταση των νεκρών. Η διαδικασία των τριών ημερών που χρειαζόταν το πουλί για να αναγεννηθεί από τη στάχτη του παραλληλίστηκε απευθείας με την Τριήμερη Ανάσταση.



#ελληνικόςπολιτισμός
#ΦΟΙΝΙΞ

Why was the shield the ultimate symbol?

The shield (the hoplon of the hoplite) held immense collective importance in Sparta. As the historian Plutarch recorded, Spartans wore the helmet and the breastplate for their own personal protection, but they carried the shield for the common good of the entire formation (the Spartan phalanx).

Dropping the shield meant cowardice: If a soldier broke and wanted to flee to save his life, the first thing he had to throw away to run faster was his heavy, wooden shield. A rhipsaspis (one who cast away his shield) was considered the ultimate coward because he left the man next to him unprotected and destroyed the cohesion of the phalanx.
Keeping the shield meant honor: Retaining one's shield meant not breaking the battle line, even if it cost the warrior his life.

How do we know about the "Λ" on Spartan shields?

Our knowledge of the "Λ" (Lambda) does not come from excavations, but from written literature. The only clear reference from antiquity comes from a surviving fragment by the Athenian comic poet Eupolis (5th century BC). In his work, he characteristically states:

"ἐξεπλάγη γὰρ ἰδὼν στίλβοντα τὰ λάβδα" (For he was terrified upon seeing the lambdas gleaming).

This confirms that during the Peloponnesian War, the Spartans (Lacedaemonians) had indeed adopted the "Λ" on their shields as an identifier of their city-state, allowing them to stand out on the battlefield and inflict psychological terror.

---------------------------
Γιατί η ασπίδα ήταν το απόλυτο σύμβολο;

Η ασπίδα (ο «όπλον» του οπλίτη) είχε τεράστια συλλογική σημασία στη Σπάρτη. Όπως διέσωσε ο ιστορικός Πλούταρχος, οι Σπαρτιάτες φορούσαν το κράνος και τον θώρακα για τη δική τους ατομική προστασία, αλλά την ασπίδα την κρατούσαν για το κοινό καλό ολόκληρης της παράταξης (της σπαρτιατικής φάλαγγας).
Η ρίψη της ασπίδας σήμαινε δειλία: Αν ένας στρατιώτης λυγίζε και ήθελε να τραπεί σε φυγή για να σώσει τη ζωή του, το πρώτο πράγμα που έπρεπε να πετάξει για να τρέξει πιο γρήγορα ήταν η βαριά, ξύλινη ασπίδα του. Ο «ρίψασπις» (αυτός που πέταξε την ασπίδα) θεωρούνταν ο απόλυτος δειλός, γιατί άφηνε ακάλυπτο τον διπλανό του και κατέστρεφε τη συνοχή της φάλαγγας.
Η διατήρηση της ασπίδας σήμαινε τιμή: Το να κρατήσει κανείς την ασπίδα του σήμαινε ότι δεν έσπασε τη γραμμή μάχης, ακόμα και αν αυτό του κόστισε τη ζωή.

Από πού ξέρουμε τότε για το «Λ» των Σπαρτιατικών Ασπίδων;

Η γνώση μας για το «Λ» δεν προέρχεται από ανασκαφές, αλλά από τη γραπτή γραμματεία. Η μοναδική ξεκάθαρη αναφορά στην αρχαιότητα προέρχεται από ένα διασωθέν απόσπασμα του Αθηναίου κωμικού ποιητή Εύπολι (5ος αιώνας π.Χ.). Στο έργο του αναφέρει χαρακτηριστικά:

«ἐξεπλάγη γὰρ ἰδὼν στίλβοντα τὰ λάβδα» (Τρομοκρατήθηκε μόλις είδε τα λάμδα να λάμπουν).

Αυτό μας επιβεβαιώνει ότι κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο οι Σπαρτιάτες (Λακεδαιμόνιοι) είχαν όντως υιοθετήσει το «Λ» στις ασπίδες τους ως αναγνωριστικό της πόλης τους, ώστε να ξεχωρίζουν στο πεδίο της μάχης και να προκαλούν ψυχολογικό τρόμο.



#Σπάρτη
#Σπαρτιάτες
#Λακεδαίμων
#ΉΤανΉΕπίΤας
#ΑρχαίαΕλλάδα
#ΕλληνικόςΠολιτισμός

Giants in Ancient Greek Tradition. Philostratus of Athens, book Heroicus: Ajax the Greater (Telamonian Ajax)

Here is the English translation:
Vinegrower
Listen then: my grandfather, stranger, who knew many things you would consider unbelievable, used to say that once the tomb of Ajax was destroyed by the sea where it stands, and that inside it human bones were revealed of a height of about eleven cubits (5 meters). And he said that Emperor Hadrian, when he went to Troy, gathered them up, arranged them properly, and restored the present-day tomb of Ajax; and that he even embraced and kissed them.
Phoenician
It does not seem unjust that I should distrust such things,
vinegrower. For you too say that you heard them from your grandfather—perhaps from your mother or your nurse—but you report nothing from your own personal knowledge, except if you speak of Protesilaus.

Vinegrower
And yet, if I were fond of myths, I could also mention the dead body of Orestes, which the Spartans found at Nemea, seven cubits in size, as well as the co**se inside the bronze horse of the Lydians, which was buried in Lydia even before the time of Gyges. And when an earthquake opened the earth, a wonder was revealed to local shepherds, among whom Gyges himself was then said to be working.
For inside the hollow horse, which had openings on both sides, there lay a dead body larger than human size. And if these things are considered unbelievable because of their antiquity, what could you object to what happened in our own time?
For Ariadnes—whom some said was Ethiopian and others Indian—was recently revealed on the bank of the river Orontes when the earth split open, having been found buried in Assyria, at a size of thirty cubits.
And even more recently, at Sigeion, less than fifty years ago, the projection of the headland revealed the body of a giant, whom it is said Apollo himself killed while fighting for Troy.
And I myself saw him, stranger, when I sailed to Sigeion, together with the fissure in the earth and the giant, as large as he was.
And many saw him: Greeks from the Hellespont, Ionians, islanders, and all the Aeolians, for he protruded there for two months on a great headland, causing different interpretations among all, before a clear explanation was given by the oracle.

Phoenician
Could you then tell us more, vinegrower, about his size, the structure and composition of his bones, and also about the claim that giants have serpents growing together with them, as painters depict them together with Enceladus and the others around him?

Vinegrower
If those giants were indeed monstrous and mixed with beasts, stranger, I do not know.
But the one found at Sigeion was about twenty-two cubits long. He lay in a rocky cave, with his head toward the land and his feet reaching as far as the headland. And there was no sign of serpents around him, nor anything in his bones that was not like those of a human being.
And indeed Hymenaios of Peparethos, my friend, sent one of his sons four years ago to ask me about a similar wonder concerning Protesilaus.
On Cos, where he owns large estates, they happened to be digging vineyards and the ground echoed as if it were hollow. When they opened the soil, they found a co**se twelve cubits long, but a serpent had settled in its skull.
The young man came to ask me what they should do about it, and Protesilaus said: “to cover the stranger,” meaning to rebury him and not expose him naked.
He also said that he was one of the giants who had fallen in war.
As for the giant that appeared in Lemnos, which Menekrates of Steiris found, it was extremely large, and I myself saw it last year when I sailed from Imbros to Lemnos, since the journey is short.
The bones were no longer in proper arrangement, because the vertebrae had been displaced by earthquakes, and the ribs had been torn from their positions. But when considered as a whole, the size was terrifying and difficult to comprehend.
Indeed, his skull, when we filled it with wine, did not even hold two amphorae from Crete.
There is also a headland of Imbros toward the south called Naulochos, where there is a spring that causes male animals to become sterile and females to become so intoxicated that they fall asleep.
There, when a portion of land collapsed, the body of a huge giant was revealed. And if you do not believe it, let us go and see—it is still visible, and the journey to Naulochos is short.

Phoenician
I too would wish, vinegrower, to travel even beyond Ocean itself if it were possible, in order to find such marvels somewhere; but my commercial activity does not allow me to be so far from it. I must be tied to my ship like Odysseus; otherwise, as they say, cargo would be lost from both bow and stern.

Vinegrower
But do not yet consider these things reliable, stranger, before you go to the island of Cos, where the bones of the indigenous people lie, the so-called Meropes, the first inhabitants.
And before you see in Phrygia the bones of Hylas, son of Heracles, and—yes, by Zeus—in Thessaly the bones of the Aloeidae, who are said to have truly been eighteen cubits tall, just as the songs celebrate them.
The inhabitants of Neapolis in Italy have made a wonder of the bones of Alcyoneus. They say that many giants fell there, and that Mount Vesuvius boils above them.
And in Pallene, which the poets call Phlegra, the earth holds within it many bodies of giants who encamped there, and many more are revealed by rains and earthquakes.
No shepherd dares to approach that area at midday, because strange sounds are heard and apparitions seem to rage in the place.
Not believing such things may perhaps have been valid even in the time of Heracles; since then, after he killed Geryon in Erytheia and encountered a huge opponent, it is said that he dedicated his bones in Olympia so that his achievement would not be doubted.
--------------------------
Απόδοση στα νέα ελληνικά από το βιβλίο Ηρωικός (Φιλόστρατος)
Αίας ο μείζων (Τελαμώνιος Αίας)

Αμπελουργός
Άκου λοιπόν: ο παππούς μου, ξένε, που γνώριζε πολλά από αυτά που εσύ θεωρείς απίστευτα, έλεγε ότι κάποτε ο τάφος του Αίαντα καταστράφηκε από τη θάλασσα, εκεί που βρίσκεται, και ότι μέσα του φανερώθηκαν οστά ανθρώπου ύψους περίπου έντεκα πήχεων (5 μέτρα). Και έλεγε πως ο αυτοκράτορας Αδριανός, όταν πήγε στην Τροία, τα περιμάζεψε και τα τακτοποίησε, και αποκατέστησε τον σημερινό τάφο του Αίαντα· και ότι μάλιστα τα αγκάλιασε και τα φίλησε.

Φοίνικας
Δεν φαίνεται άδικα να δυσπιστώ σε τέτοια πράγματα, αμπελουργέ. Γιατί κι εσύ λες πως τα άκουσες από τον παππού σου — ίσως από τη μητέρα σου ή τη τροφό σου — αλλά δεν αναφέρεις τίποτε από προσωπική σου γνώση, εκτός αν μιλήσεις για τον Πρωτεσίλαο.

Αμπελουργός
Κι όμως, αν ήμουν φίλος των μύθων, θα μπορούσα να αναφέρω και τον νεκρό του Ορέστη, τον οποίο οι Λακεδαιμόνιοι βρήκαν στη Νεμέα, επτά πήχεις σε μέγεθος, καθώς και τον νεκρό μέσα στον χάλκινο ίππο των Λυδών, ο οποίος ήταν θαμμένος στη Λυδία πριν ακόμη από την εποχή του Γύγη· και όταν σεισμός άνοιξε τη γη, αποκαλύφθηκε θαύμα σε βοσκούς της περιοχής, στους οποίους είχε πέσει τότε να δουλεύει και ο ίδιος ο Γύγης.
Γιατί μέσα στον κοίλο ίππο, που είχε θυρίδες και στις δύο πλευρές, βρισκόταν νεκρός μεγαλύτερος από ανθρώπινο μέγεθος. Κι αν αυτά θεωρούνται απίστευτα λόγω της παλαιότητάς τους, τι θα μπορούσες να αντιτάξεις για όσα έγιναν στον δικό μας χρόνο;
Διότι τον Αριάδην — που άλλοι έλεγαν ότι ήταν Αιθίοπας και άλλοι Ινδός — τον έδειξε πρόσφατα η όχθη του ποταμού Ορόντη, όταν σχίστηκε η γη, καθώς βρέθηκε θαμμένος στην Ασσυρία, σε μέγεθος τριάντα πήχεων.
Και ακόμη πιο πρόσφατα, στο Σίγειο, πριν από λιγότερα από πενήντα χρόνια, η προβολή του ακρωτηρίου αποκάλυψε σώμα γίγαντα, τον οποίο λέγεται ότι είχε σκοτώσει ο ίδιος ο Απόλλων όταν πολεμούσε για την Τροία.
Και τον είδα κι εγώ, ξένε, όταν έπλευσα στο Σίγειο, μαζί με τη ρωγμή της γης και τον γίγαντα, όσο μεγάλος ήταν.
Και τον είδαν πολλοί: Έλληνες από τον Ελλήσποντο, Ίωνες, νησιώτες, και όλοι οι Αιολείς, γιατί για δύο μήνες προεξείχε εκεί, πάνω σε μεγάλο ακρωτήριο, προκαλώντας σε όλους διαφορετικές ερμηνείες, πριν ακόμη δοθεί ξεκάθαρη εξήγηση από τον χρησμό.

Φοίνικας
Θα μπορούσες λοιπόν να μας πεις κι άλλα, αμπελουργέ, για το μέγεθός του, για τη δομή και σύνθεση των οστών του, αλλά και για τα λεγόμενα ότι οι γίγαντες έχουν φίδια που φύονται μαζί τους, όπως τους απεικονίζουν οι ζωγράφοι μαζί με τον Εγκέλαδο και τους άλλους γύρω του;

Αμπελουργός
Αν εκείνοι οι γίγαντες ήταν πράγματι τερατώδεις και αναμεμειγμένοι με θηρία, ξένε, δεν το γνωρίζω.
Αλλά αυτός που βρέθηκε στο Σίγειο είχε μήκος περίπου είκοσι δύο πήχεις.
Ήταν ξαπλωμένος σε βραχώδη σπηλιά, με το κεφάλι προς την ξηρά και τα πόδια να φτάνουν μέχρι το ακρωτήρι. Και δεν υπήρχε κανένα σημάδι φιδιών γύρω του, ούτε τίποτε στα οστά του που να μην έμοιαζε με ανθρώπινα.
Και μάλιστα ο Υμέναιος από την Πεπάρηθο, φίλος μου, έστειλε πριν από τέσσερα χρόνια έναν από τους γιους του για να με ρωτήσει σχετικά με ένα παρόμοιο θαύμα που αφορούσε τον Πρωτεσίλαο.
Στην Κω, όπου είναι ιδιοκτήτης μεγάλης γης, έτυχε να σκάβουν αμπέλια και η γη αντήχησε σαν να ήταν κενή.
Όταν άνοιξαν το χώμα, βρήκαν νεκρό μήκους δώδεκα πήχεων, αλλά στο κρανίο του είχε εγκατασταθεί φίδι.
Ο νεαρός ήρθε να με ρωτήσει τι πρέπει να κάνουν με αυτό, και ο Πρωτεσίλαος είπε: «να τον σκεπάσουμε τον ξένο», δηλαδή να τον ξαναθάψουν και να μην τον εκθέσουν γυμνό.
Είπε επίσης ότι ήταν γίγαντας από αυτούς που είχαν πληγεί στον πόλεμο.
Όσο για τον γίγαντα που φάνηκε στη Λήμνο, τον οποίο βρήκε ο Μενεκράτης από τη Στείρι, ήταν εξαιρετικά μεγάλος, και τον είδα κι εγώ πέρσι, όταν έπλευσα από την Ίμβρο προς τη Λήμνο, γιατί το ταξίδι είναι σύντομο.
Τα οστά του δεν βρίσκονταν πλέον σε κανονική διάταξη, γιατί οι σπόνδυλοι είχαν μετακινηθεί μεταξύ τους από σεισμούς, και τα πλευρά είχαν αποσπαστεί από τη θέση τους.
Όταν όμως τα σκεφτόταν κανείς ενιαία, το μέγεθος ήταν τρομακτικό και δύσκολο να το συλλάβει.
Μάλιστα το κρανίο του, όταν το γεμίσαμε με κρασί, δεν γέμισε ούτε με δύο αμφορείς από την Κρήτη.
Υπάρχει και ένα ακρωτήρι της Ίμβρου προς τον νότο, που λέγεται Ναύλοχος, όπου υπάρχει πηγή που κάνει τα αρσενικά ζώα να στειρώνονται και τα θηλυκά να μεθούν τόσο ώστε να αποκοιμιούνται.
Εκεί, όταν υποχώρησε ένα κομμάτι γης, αποκαλύφθηκε το σώμα ενός τεράστιου γίγαντα.
Και αν δεν το πιστεύεις, ας πάμε να δούμε — το μέρος είναι ακόμη ορατό και το ταξίδι προς τη Ναύλοχο είναι σύντομο.

Φοίνικας
Θα ήθελα κι εγώ, αμπελουργέ, να περάσω ακόμη και πέρα από τον Ωκεανό, αν ήταν δυνατό, για να βρω κάπου τέτοιου είδους θαύματα· όμως η εμπορική μου δραστηριότητα δεν μου επιτρέπει να απομακρύνομαι τόσο από αυτήν. Πρέπει να είμαι δεμένος με το πλοίο, όπως ο Οδυσσέας· αλλιώς, όπως λένε, θα χαθούν και τα φορτία από την πλώρη και από την πρύμνη.

Αμπελουργός
Αλλά μην θεωρήσεις ακόμη αξιόπιστα αυτά που είπα, ξένε, πριν πας και στο νησί της Κω, όπου βρίσκονται τα οστά των γηγενών, των λεγόμενων Μερόπων, των πρώτων κατοίκων.
Και πριν δεις στη Φρυγία τα οστά του Υλλου, γιου του Ηρακλή, και — ναι, μα τον Δία — στη Θεσσαλία τα οστά των Αλωαδών, οι οποίοι λέγεται ότι ήταν πραγματικά δεκαοκτώ πήχεις και όπως ακριβώς τους υμνούν τα τραγούδια.
Οι κάτοικοι της Νεάπολης στην Ιταλία έχουν κάνει θαύμα τα οστά του Αλκυονέα. Λένε ότι εκεί έπεσαν πολλοί γίγαντες και ότι το όρος Βεσούβιος βράζει πάνω από αυτούς.
Και στη Παλλήνη, που οι ποιητές ονομάζουν Φλέγρα, η γη κρατά μέσα της πολλά σώματα γιγάντων που είχαν στρατοπεδεύσει εκεί, και πολλά άλλα αποκαλύπτονται από βροχές και σεισμούς.
Κανένας βοσκός δεν τολμά να πλησιάσει εκεί γύρω το μεσημέρι, γιατί ακούγονται παράξενοι ήχοι και σαν να μαίνονται οράματα στον τόπο.
Το να μην πιστεύει κανείς τέτοια πράγματα ίσως ίσχυε ακόμη και στην εποχή του Ηρακλή· από τότε που, αφού σκότωσε τον Γηρυόνη στην Ερύθεια και ήρθε σε επαφή με έναν τεράστιο αντίπαλο, λέγεται ότι αφιέρωσε τα οστά του στην Ολυμπία, ώστε να μην αμφισβητηθεί το κατόρθωμά του.
-----
Αρχαία ελληνικά:

ἀμπελουργός
ἄκουε δή· πάππος ἦν μοι, ξένε, πολλὰ τῶν ἀπιστουμένων ὑπὸ σοῦ γιγνώσκων, ὃς ἔλεγε διαφθαρῆναι μέν ποτε τὸ τοῦ Αἴαντος σῆμα ὑπὸ τῆς θαλάσσης, πρὸς ᾗ κεῖται, ὀστᾶ δὲ ἐν αὐτῷ φανῆναι κατὰ ἑνδεκάπηχυν ἄνθρωπον, καὶ ἔφασκεν Ἀδριανὸν βασιλέα περιστεῖλαι αὐτὰ ἐς Τροίαν ἐλθόντα καὶ τὸν νυνὶ τάφον περιαρμόσαι τῷ Αἴαντι ἔστιν ἃ καὶ προσπτυξάμενον τῶν ὀστῶν καὶ φιλήσαντα.

Φοῖνιξ
οὐ μάτην ἀπιστεῖν ἔοικα τοῖς τοιούτοις, ἀμπελουργέ· καὶ σὺ γὰρ πάππου μέν τι ἀκηκοέναι φῂς καὶ ἴσως μητρὸς ἢ τίτθης, σεαυτοῦ δὲ ἀπαγγέλλεις οὐδέν, εἰ μὴ ἄρα περὶ τοῦ Πρωτεσίλεω εἴποις.
ἀμπελουργός καὶ μήν, εἰ μυθολογικὸς ἦν, τόν τε τοῦ Ὀρέστου νεκρὸν διῄειν ῾ἂν᾽, ὃν ἑπτάπηχυν ἐν Νεμέᾳ Λακεδαιμόνιοι εὗρον, καὶ τὸν ἐν τῷ χαλκῷ ἵππῳ τῷ Λυδίῳ, ὃς κατωρώρυκτο μὲν ἐν Λυδίᾳ πρὸ Γύγου [p. 138] ἔτι, σεισμῷ δὲ τῆς γῆς διασχούσης θαῦμα τοῖς περὶ Λυδίαν ὤφθη ποιμέσιν, οἷς ἅμα ὁ Γύγης ἐθήτευσεν. ἐς γὰρ κοῖλον τὸν ἵππον θυρίδας ἐν ἑκατέρᾳ πλευρᾷ ἔχοντα νεκρὸς ἀπέκειτο μείζων ἢ ἀνθρώπου δόξαι. εἰ δὲ ταῦτα οἷα ἀπιστεῖσθαι διὰ τὸν χρόνον, ἀλλὰ τοῖς γε ἐφ᾽ ἡμῶν οὐκ οἶδ᾽ ὅ τι ἀντερεῖς. Ἀρυάδην γάρ, ὃν οἱ μὲν Αἰθίοπα, οἱ δὲ Ἰνδὸν ἔφασαν, τριακοντάπηχυν ἐν τῇ Ἀσσυρίων γῇ κείμενον οὐ πάλαι ἀνέφηνεν ἡ τοῦ Ὀρόντου ποταμοῦ ὄχθη σχισθεῖσα, τουτὶ δὲ τὸ Σίγειον πρὸ πεντήκοντα οὔπω ἐτῶν ἐν προβολῇ τοῦ ἀκρωτηρίου σῶμα ἀνέδειξε γίγαντος, ὃν αὐτὸς Ἀπόλλων ἀπεκτονέναι φησὶν ὑπὲρ Τροίας αὐτῷ μαχόμενον, καὶ εἶδον, ξένε, πλεύσας ἐς τὸ Σίγειον αὐτό τε τὸ πάθος τῆς γῆς καὶ τὸν γίγαντα, ὅσος ἦν. ἔπλεον δὲ καὶ Ἑλλησποντίων πολλοὶ καὶ Ἰώνων καὶ νησιῶται πάντες καὶ τὸ Αἰολικὸν ἅπαν, ἐπὶ γὰρ μῆνας δύο μέγας ἐν μεγάλῳ ἀκρωτηρίῳ προὔκειτο παρέχων ἄλλον ἄλλῳ λόγον οὔπω δηλοῦντος αὐτὸν τοῦ χρησμοῦ.

Φοῖνιξ
εἴποις ἂν οὖν ἔτι, ἀμπελουργέ, περί τε μεγέθους αὐτοῦ περί τε ὀστῶν ἁρμονίας περί τε τῶν λεγομένων ὄφεων ξυμπεφυκέναι τοῖς γίγασιν, οὓς ὑπογράφουσιν οἱ ζωγράφοι τῷ Ἐγκελάδῳ καὶ τοῖς ἀμφ᾽ αὐτόν;

ἀμπελουργός
εἰ μὲν τερατώδεις ἐγένοντο ἐκεῖνοι, ξένε, καὶ ξυμβεβλημένοι θηρίοις, οὐκ οἶδα, ὁ δὲ ἐν τῷ Σιγείῳ δύο μὲν καὶ εἴκοσι πήχεις ἐπεῖχεν, ἔκειτο δὲ ἐν πετρώδει σήραγγι, τὴν κεφαλὴν μὲν πρὸς τὴν ἤπειρον ἔχων, τοὺς δὲ πόδας συναπολήγων τῷ ἀκρωτηρίῳ, δρακόντων δὲ οὐδὲν σημεῖον περὶ αὐτὸν ἑωρῶμεν, οὐδὲ ἔστιν, ὅ τι τῶν ὀστῶν παρήλλαττεν ἀνθρώπου. καὶ μὴν καὶ Ὕμναιος ὁ Πεπαρήθιος [p. 139] ἐπιτηδείως μοι ἔχων ἔπεμψέ τινα τῶν ἑαυτοῦ υἱέων πρὸ ἐτῶν ἐνταῦθα τεττάρων ἐρησόμενον δι᾽ ἐμοῦ τὸν Πρωτεσίλεων περὶ ὁμοίου θαύματος· ἐν Κῷ γὰρ τῇ νήσῳ, κέκτηται δὲ αὐτὴν μόνος, ἔτυχε μὲν ὀρύττων ἀμπέλους, ἡ γῆ δὲ ὑπήχησε τοῖς ὀρύττουσιν οἷον κενή. διανοίξαντες οὖν δωδεκάπηχυς μὲν ὁ νεκρὸς ἔκειτο, τὸ δέ γε κράνιον ᾤκει δράκων. ὁ μὲν δὴ νεανίας ἀφίκετο ἐπερησόμενος ἡμᾶς, ὅ τι χρὴ ἐπ᾽ αὐτῷ πράττειν, ὁ δὲ Πρωτεσίλεως ‘τὸν ξένον’ ἔφη ‘συγκαλύπτωμεν’ κελεύων δήπου ἐπιθάπτειν τὸν νεκρὸν καὶ μὴ γυμνοῦν ἑκόντας. εἶπε δὲ καὶ ὡς γίγας εἴη τῶν βεβλημένων. ὁ δὲ ἐν Λήμνῳ φανείς, ὃν Μενεκράτης ὁ Στειριεὺς εὗρε, μέγιστός τε ἦν καὶ εἶδον αὐτὸν πέρυσιν ἐξ Ἴμβρου πλεύσας, δι᾽ ὀλίγου γὰρ ἦν ἐς τὴν Λῆμνον. τὰ μὲν οὖν ὀστᾶ οὐκέτι ἐν κόσμῳ ἑωρᾶτο, καὶ γὰρ οἱ σπόνδυλοι ἀπ᾽ ἀλλήλων ἔκειντο σεισμοῖς, οἶμαι, διενεχθέντες, καὶ τὰ πλευρὰ ἐξήρμοστο τῶν σπονδύλων, ἐνθυμουμένῳ δὲ αὐτὰ ὁμοῦ τε καὶ κατὰ ἕν, φρικῶδες ἐδόκει τὸ μέγεθος καὶ οὐ ῥᾴδιον ἀνατυποῦσθαι. τὸ γοῦν κράνιον ἐμφορησάντων ἡμῶν ἐς αὐτὸ οἶνον οὐδὲ ὑπὸ δυεῖν ἀμφορέοιν ἐνεπλήσθη τῶν ἐκ Κρήτης. ἔστι δέ τι κατὰ νότον ἄνεμον ἀκρωτήριον τῆς Ἴμβρου, Ναύλοχος, ᾧ πηγὴ ὑφώρμισται τὰ μὲν ἄρσενα τῶν ζῴων εὐνούχους ἐργαζομένη, τὰ δὲ θηλέα οὕτω μεθύσκουσα, ὡς καθεύδειν αὐτά. τρύφος οὖν ἐνταῦθα τῆς γῆς ἀπορραγὲν συνεπέσπαστο σῶμα μεγίστου γίγαντος· κἂν ἀπιστῇς, πλεύσωμεν· πρόκειται γὰρ γυμνὸς ἔτι καὶ ὁ ἐς Ναύλοχον πλοῦς βραχύς.

Φοῖνιξ
ἐβουλόμην μὲν ἂν καὶ ὑπὲρ τὸν Ὠκεανὸν ἐλθεῖν, ἀμπελουργέ, θαῦμα εἴ που τοιοῦτον εὕροιμι, ἡ δὲ ἐμπορία οὐ ξυγχωρεῖ τοσοῦτον ἀποφοιτᾶν [p. 140] ἑαυτῆς, ἀλλὰ δεῖ προσδεδέσθαι τῇ νηί, καθάπερ τὸν Ὀδυσσέα, εἰ δὲ μή, καὶ τὰ ἐκ πρῴρας, φασί, καὶ τὰ ἐκ πρύμνης ἀπολεῖται.

ἀμπελουργός
ἀλλὰ μήπω, ξένε, πιστὰ ἡγοῦ, ἃ εἶπον, πρὶν ἔς τε τὴν νῆσον τὴν Κῶ πλεύσῃς, ἐν ᾗ τὰ τῶν γηγενῶν ὀστᾶ ἀνάκειται, Μερόπων, φασί, τῶν πρώτων, ἐν Φρυγίᾳ δὲ τά τε Ὕλλου τοῦ Ἡρακλέους ἴδῃς, καὶ, νὴ Δἰ, ἐν Θετταλίᾳ τὰ τῶν Ἀλωαδῶν, ὡς ἐννεόργυιοι ἀτεχνῶς ἐγένοντο καὶ ὁποῖοι ᾄδονται. Νεαπολῖται δὲ οἱ Ἰταλίαν οἰκοῦντες θαῦμα πεποίηνται τὰ τοῦ Ἀλκυονέως ὀστᾶ. λέγουσι γὰρ δὴ πολλοὺς τῶν γιγάντων ἐκεῖ βεβλῆσθαι καὶ τὸ Βέσβιον ὄρος ἐπ᾽ αὐτοὺς τύφεσθαι. καὶ μὴν καὶ ἐν Παλλήνῃ, ἣν Φλέγραν οἱ ποιηταὶ ὀνομάζουσι, πολλὰ μὲν σώματα ἡ γῆ τοιαῦτα ἔχει γιγάντων στρατοπεδευσάντων ἐκεῖ, πολλὰ δὲ ὄμβροι τε καὶ σεισμοὶ ἀνακαλύπτουσιν. θαρσεῖ δὲ οὐδὲ ποιμὴν περὶ μεσημβρίαν ἐκεῖνο τὸ χωρίον ὑποπαταγούντων εἰδώλων, ἃ ἐν αὐτῷ μαίνεται. τὸ δὲ ἀπιστεῖν τοῖς τοιούτοις ἴσως που καὶ ἐπὶ τοῦ Ἡρακλέους ἦν, ὅθεν τὸν Γηρυόνην ἐν τῇ Ἐρυθείᾳ ἀποκτείνας καὶ μεγίστῳ αὐτῷ ἐντετυχηκέναι λεγόμενος ἀνέθηκε τὰ ὀστᾶ ἐς Ὀλυμπίαν, ὡς μὴ ἀπιστοῖτο τοῦ ἄθλου.

Όλο το αρχαίο κείμενο: https://el.wikisource.org/wiki/%CE%97%CF%81%CF%89%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_(%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CF%8C%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82)



#ελληνικοςπολιτισμος

#Αίας #μείζων