Business Edge Center

នៅកន្លែងធ្វើការ មនុស្សជាច្រើនគិតថាមានតែ "មេ" ទេដែលមានសិទ្ធិដាក់ពិន្ទុវាយតម្លៃកូនចៅ។ ប៉ុន្តែការពិតជាក់ស្តែង កូនចៅក៏កំពុងតែដាក់ពិន្ទុវាយតម្លៃមេកើយរៀងរាល់វិនាទីផងដែរ គ្រាន់តែពួកគេមិននិយាយចេញមកក្រៅ។

តើការសម្លឹងមើលគ្នាទៅវិញទៅមកនេះ មានអត្ថន័យយ៉ាងណាខ្លះចំពោះវប្បធម៌ស្ថាប័ន?

✅១. ពេលដែល «មេមើលកូន»
នៅពេលមេដឹកនាំសម្លឹងមើលកូនចៅ តើគាត់កំពុងរកមើលអ្វី?
👉មេដែលខ្សោយ៖ សម្លឹងមើលកូនចៅដើម្បី "ចាប់កំហុស"។ គាត់មើលថាតើអ្នកណាមកយឺត អ្នកណាធ្វើខុស ដើម្បីយកមកធ្វើជាលេសស្តីបន្ទោស ឬកាត់ប្រាក់ខែ។ ការមើលបែបនេះ បង្កើតបានជាបរិយាកាសភ័យខ្លាច។
👉មេដែលខ្លាំង៖ សម្លឹងមើលកូនចៅដើម្បី "ស្វែងរកសក្តានុពល"។ គាត់សង្កេតមើលថា តើកូនចៅម្នាក់នេះពូកែខាងអ្វី? ខ្សោយខាងអ្វី? ហើយតើគាត់គួរជួយរុញច្រាន ឬបង្ហាត់បង្រៀនបន្ថែមដោយរបៀបណា ដើម្បីឱ្យបុគ្គលិកនោះក្លាយជាពេជ្រភ្លឺចែងចាំង។

✅២. ពេលដែល «កូនមើលមេ»
កុំគិតថាកូនចៅល្ងង់ឱ្យសោះ! កូនចៅមានភ្នែករាប់សិបគូ កំពុងសម្លឹងមើលរាល់ទង្វើរបស់ថ្នាក់ដឹកនាំជានិច្ច។
មើលពីភាពយុត្តិធម៌៖ កូនចៅសង្កេតមើលថា តើមេវាយតម្លៃលទ្ធផលការងារដោយតម្លាភាព ឬក៏ឱ្យតម្លៃតែលើអ្នកដែលពូកែទិញកាដូនិងអែបអប?
មើលពីការទទួលខុសត្រូវ៖ ពេលមានបញ្ហាធំ តើមេចេញមុខដោះស្រាយការពារកូនចៅ ឬក៏រកលេសទម្លាក់កំហុសឱ្យថ្នាក់ក្រោមជាអ្នកទទួលខុសត្រូវជំនួស?
មើលពីសីលធម៌ការងារ៖ បើមេប្រាប់កូនចៅឱ្យខំប្រឹងធ្វើការ តែខ្លួនឯងដើរលេង ផឹកស៊ី និងមកធ្វើការយឺតយ៉ាវជាប្រចាំ នោះពាក្យសម្តីរបស់មេនឹងលែងមានទម្ងន់ទៀតហើយ។

✅៣. ទ្រឹស្តីកញ្ចក់ឆ្លុះ
កូនចៅ គឺជាកញ្ចក់ឆ្លុះប្រចាំតួរបស់មេដឹកនាំ។
បើអ្នកមានកូនចៅដែលចូលចិត្តនិយាយដើមគ្នា និងបែងចែកបក្ខពួក នោះមានន័យថា មេដឹកនាំក៏ប្រហែលជាមានចរិតលម្អៀង និងចូលចិត្តស្តាប់ពាក្យញុះញង់ដែរ។
បើអ្នកឃើញក្រុមការងារមួយមានសាមគ្គីភាព និងសកម្មខ្លាំង នោះបញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា ពួកគេមានមេដឹកនាំដែលជាគំរូដ៏ល្អ និងផ្តល់ភាពកក់ក្តៅយ៉ាងពិតប្រាកដ។

#ការគោរព មិនអាចកើតចេញពីការប្រើអំណាចគាបសង្កត់នោះទេ។ មេដឹកនាំ គឺជាអាកាសធាតុនៃការិយាល័យ! មុននឹងទាមទារឱ្យកូនចៅធ្វើជាបុគ្គលិកឆ្នើម មេដឹកនាំខ្លួនឯងត្រូវតែដើរតួជាគំរូដ៏រឹងមាំជាមុនសិន ព្រោះភ្នែករាប់សិបគូរបស់ថ្នាក់ក្រោម កំពុងតែសម្លឹងមើល និងរៀនសូត្រតាមអ្នករៀងរាល់ថ្ងៃ។ បើចង់ឱ្យកញ្ចក់ឆ្លុះចេញមករូបភាពស្អាត អ្នកឆ្លុះត្រូវតែរៀបចំខ្លួនឱ្យបានស្អាតជាមុនសិន!

តើបងប្អូនធ្លាប់មានបទពិសោធន៍សង្កេតមើលឃើញ "ចំណុចខ្សោយ" របស់ថ្នាក់ដឹកនាំ ដែលធ្វើឱ្យយើងបាត់បង់សេចក្តីគោរព និងអស់កម្លាំងចិត្តក្នុងការធ្វើការ ដែរឬទេ? ចូលរួមបញ្ចេញមតិនៅខាងក្រោមនេះ! 👇

#ឯកសារច្បាប់និងរដ្ឋបាល #សិល្បៈនៃការដឹកនាំ #កញ្ចក់ឆ្លុះ

6ជំនាញក្នុងពេលតែមួយ រៀនផ្ទាល់ អនុវត្តន៍ផ្ទាល់.!
មិនចេះ មិនច្បាស់ មិនយល់ មករៀនម្តងទៀតបាន.!
--------
#ចុះឈ្មោះរៀនថ្ងៃនេះទទួលបាន៖
1. ការប្រឹក្សាយោបល់លើអាជីពលក់អនឡាញពេញមួយជីវិត
2. មានក្រុមការងាររងចាំឆ្លើយតបរាល់ចំងល់ផ្សេងៗរបស់អ្នក
3. សិស្សថ្មីបង់ 49$ (តម្លៃពេញ255$)
4. សិស្សចាស់ រៀនFree
--------
ចុះឈ្មោះតែម្តងរៀនបានរហូត!
Tel: 077882073 | Telegram
ទីតាំងរៀននៅការិយាល័យ អេដ ឌីជីថល Ads Digital Office:
ផ្ទះD18 ផ្លូវលេខ២, បូរីPSH (ជាប់វត្តកំពែង-ខាងក្រោយបូរី រំចេកទួលពង្រ) ភូមិព្រៃធំ សង្កាត់ព្រៃស ខ័ណ្ឌដង្កោ ភ្នំពេញ។
🗺 Map: https://maps.app.goo.gl/BPFE5CdM3kdEMJaf7

វិន័យពិបាកមិនមែនដោយសារយើងខ្សោយទេ ប៉ុន្តែដោយសារខួរក្បាលមនុស្សត្រូវបានបង្កើតឱ្យស្វែងរក ភាពងាយស្រួល និងរង្វាន់ភ្លាមៗ ជាងការខិតខំដែលត្រូវរង់ចាំលទ្ធផលយូរ។

១. យើងចង់បានលទ្ធផលភ្លាមៗ
ឧទាហរណ៍៖
* មើល TikTok ១០ នាទី → សប្បាយភ្លាម
* លេងហ្គេម → សប្បាយភ្លាម
* គេងបន្ត → ស្រួលភ្លាម
ប៉ុន្តែ
* រៀនអង់គ្លេស ១ ម៉ោង → លទ្ធផលឃើញក្រោយរាប់ខែ
* ហាត់ប្រាណ → លទ្ធផលឃើញក្រោយរាប់សប្តាហ៍ ឬខែ
ខួរក្បាលតែងតែទាក់ទាញទៅអ្វីដែលផ្តល់រង្វាន់លឿនជាង។

២. យើងពឹងផ្អែកលើអារម្មណ៍
មនុស្សជាច្រើនធ្វើការនៅពេលមានអារម្មណ៍ចង់ធ្វើ។
* ថ្ងៃនេះមានកម្លាំងចិត្ត → រៀន
* ថ្ងៃស្អែកធុញ → ឈប់
ប៉ុន្តែវិន័យគឺការធ្វើអ្វីដែលត្រូវធ្វើ ទោះបីជាមានអារម្មណ៍ចង់ធ្វើ ឬមិនចង់ធ្វើក៏ដោយ។

៣. គោលដៅធំពេក
ពេលគិតថា៖
* ខ្ញុំត្រូវរៀន ៣ ម៉ោង
* ខ្ញុំត្រូវអានសៀវភៅ ៥០ ទំព័រ
ខួរក្បាលនឹងមានអារម្មណ៍ថាពិបាក ហើយចង់ពន្យារពេល។
ប៉ុន្តែបើគិតថា៖
* រៀនតែ ១០ នាទី
* អានតែ ២ ទំព័រ
ការចាប់ផ្តើមនឹងងាយជាង។

៤. បរិយាកាសមិនជួយ
បើទូរស័ព្ទនៅក្បែរ មាន Facebook, TikTok, YouTube បើករង់ចាំ គឺពិបាកផ្តោតអារម្មណ៍ណាស់។
ជាញឹកញាប់ បញ្ហាមិនមែនខ្វះវិន័យទេ តែបរិយាកាសធ្វើឱ្យយើងរំខាន។

៥. យើងចង់ល្អឥតខ្ចោះពេក

មនុស្សខ្លះគិតថា៖
“បើធ្វើ មិនល្អ ឬមិនពេញលេញ ខ្ញុំមិនធ្វើទេ។”លទ្ធផលគឺមិនបានចាប់ផ្តើមសោះ។ការរីកចម្រើនតិចតួចរាល់ថ្ងៃ ប្រសើរជាងការរង់ចាំថ្ងៃដែលល្អឥតខ្ចោះ។
៦. យើងមិនទាន់បង្កើតទម្លាប់

អ្វីដែលយើងធ្វើថ្មីៗ តែងតែត្រូវការកម្លាំងចិត្តច្រើន។ប៉ុន្តែពេលវាក្លាយជាទម្លាប់ វានឹងងាយជាងមុន។
ឧទាហរណ៍៖
* ថ្ងៃដំបូងហាត់ប្រាណ ពិបាក
* បន្ទាប់ពី ៣០-៦០ ថ្ងៃ វាក្លាយជារឿងធម្មតា

គំនិតមួយដែលសំខាន់
មនុស្សដែលមានវិន័យខ្លាំង មិនមែនជាមនុស្សដែលតែងតែមានកម្លាំងចិត្តទេ។ពួកគេគ្រាន់តែបង្កើតប្រព័ន្ធដែលធ្វើឱ្យការធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវក្លាយជារឿងងាយ និងធ្វើជាប្រចាំ។

“វិន័យមិនមែនជាការបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យខ្លាំងជាងមុនទេ។ វាជាការរៀបចំជីវិតឱ្យងាយធ្វើរឿងដែលសំខាន់។”

ផ្នត់គំនិតភូមថ្មី 📚
👇
Like - share follows ដើម្បីទទួលបានចំណេះដឹងថ្មីៗពីសៀវភៅល្បីៗ

#ចណេះដឹងទូទៅ #វន័យ #ទមលាប់ល្អប្រចាំថ្ងៃ☺️👩🏻‍🏫
--------------
#ឧបត្ថម្ភដោយ៖ កឺកឺ អ៊ិចប្រេស (Gege Express):
> សេវាដឹកជញ្ជូនទំនិញនិងកម្មង់ទំនិញពីចិនគ្រប់ប្រភេទ
> សេវាបង្រៀនទិញទំនិញតាមអែបចិនល្បីៗ ឥតគិតថ្លៃ
> សេវាទទួលបញ្ញើទំនិញគ្រប់ប្រភេទទៅប្រទេសចិន
> Tel: 015 493 575/061 274 595
> TG: https://t.me/GeGeexpress168
> Page: https://www.facebook.com/gegeexpress

យាយដូចថាចឹង! 🤣🤣

តើនៅកន្លែងធ្វើការ បុគ្គលិកហៅអ្នកថាជាអ្វី? "មេ", "បង", "លោកប្រធាន" ឬហៅឈ្មោះចំៗ? ពាក្យមួយម៉ាត់ដែលគេហៅអ្នក អាចឆ្លុះបញ្ចាំងយ៉ាងច្បាស់ពីវប្បធម៌ដែលអ្នកបានសាងសង់ និងអារម្មណ៍ពិតដែលពួកគេមានចំពោះអ្នក៖

✅ ១. ហៅថា "មេ ឬ ចៅហ្វាយ" ជាមួយនឹងការញញើត៖
បង្ហាញពី៖ ការគោរពដោយសារ "អំណាច និងតំណែង"។ បរិយាកាសការងារមានទម្រង់ជាការបញ្ជាពីលើចុះក្រោម។
អត្ថន័យ៖ ពួកគេគោរពអ្នកដោយសារតែអ្នកមានសិទ្ធិវាយតម្លៃ និងបើកប្រាក់ខែឱ្យពួកគេ។ កម្រិតនៃភាពស្និទ្ធស្នាលមានការកម្រិត ហើយបុគ្គលិកអាចនឹងមិនសូវហ៊ានបញ្ចេញមតិផ្ទុយនោះទេ ព្រោះខ្លាចប៉ះពាល់ដល់ "ចៅហ្វាយ"។

✅ ២. ហៅ "លោកប្រធាន ឬ ឯកឧត្តម លោកជំទាវ" ដោយផ្លូវការជានិច្ច៖
បង្ហាញពី៖ វប្បធម៌ការងារបែបស្ថាប័នរដ្ឋបាល ឬការិយាធិបតេយ្យដែលមានវិន័យតឹងរ៉ឹង។
អត្ថន័យ៖ វាបង្ហាញពីវិជ្ជាជីវៈខ្ពស់ ប៉ុន្តែវាក៏បង្កើតជា "ជញ្ជាំង" យ៉ាងក្រាស់រវាងថ្នាក់ដឹកនាំ និងថ្នាក់ក្រោមផងដែរ។ ទំនាក់ទំនងគឺផ្អែកលើច្បាប់ទម្លាប់ មិនសូវមានមនោសញ្ចេតនា និងពិបាកក្នុងការចែករំលែកបញ្ហាផ្ទាល់ខ្លួន។

✅ ៣. ហៅ "បង ឬ ពូ មីង អ៊ំ "នៅក្នុងបរិបទការងារ៖
បង្ហាញពី៖ ភាពស្និទ្ធស្នាល ភាពកក់ក្តៅ និងវប្បធម៌ការងារដូចជាគ្រួសារតែមួយ។
អត្ថន័យ៖ អ្នកដឹកនាំប្រភេទនេះ ប្រើប្រាស់ "បេះដូង និងការយោគយល់" ក្នុងការគ្រប់គ្រង។ បុគ្គលិកមានអារម្មណ៍សុវត្ថិភាពក្នុងការធ្វើការ ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នកដឹកនាំមិនប្រយ័ត្ន ភាពស្និទ្ធស្នាលនេះអាចធ្វើឱ្យបុគ្គលិកខ្លះ "ឡើងចាង" លែងសូវគោរពវិន័យក្រុមហ៊ុន ហើយពិបាកក្នុងការដាក់ទោសកំហុស។

🎯 ទោះបីជាបុគ្គលិកហៅអ្នកថាជាអ្វីក៏ដោយ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ "តើពួកគេមានអារម្មណ៍បែបណា នៅពេលដែលហៅឈ្មោះនោះចេញមក?"។ អ្នកអាចបង្ខំឱ្យគេហៅអ្នកថា "មេ" បាន... ប៉ុន្តែអ្នកមិនអាចបង្ខំឱ្យគេ "គោរពអ្នកចេញពីបេះដូង" បានឡើយ ប្រសិនបើទង្វើរបស់អ្នកមិនស័ក្តិសមនឹងពាក្យនោះ!

តើបច្ចុប្បន្ននេះ នៅកន្លែងធ្វើការរបស់បងប្អូន បងប្អូនទម្លាប់ហៅថ្នាក់ដឹកនាំរបស់ខ្លួនឯងថាដូចម្តេចដែរ? ហើយហេតុអ្វីបានជាជ្រើសរើសការហៅបែបនោះ? ចូលរួមបញ្ចេញមតិនៅខាងក្រោមនេះ! 👇

#ឯកសារច្បាប់និងរដ្ឋបាល #សិល្បៈនៃការដឹកនាំ #វប្បធម៌ការងារ

#គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែត្រូវគេជំនួសនៅកន្លែងការងារ៖
សម្បីអ្នកដែលធ្វើការងារដល់យប់ជ្រៅ
អ្នកដែលញាំបាយនៅតុការងារ
អ្នកដែលបោះបងការហាត់ប្រាណដើម្បីបញ្ចប់កិច្ចមួយទៀត
អ្នកដែលឆ្លើយតបសារ/ឆាតពេលយប់ព្រោះមិនចង់ឱ្យការងារយឺតយ៉ាវ
អ្នកដែលខិតខំធ្វើការទោះឈឺជា ស្រេ្តស..ព្រោះចង់បង្ហាញពីការប្តេជ្ញាចិត្តចំពោះក្រុមហ៊ុន
អ្នកដែលខកខានណាត់ជួបជាមួយគ្រូពេទ្យ ព្រោះមានការងារច្រើនពេក ដែលត្រូវធ្វើបង្ហើញ។
--------
#រំលឹកខ្លួនឯងជារឿយៗថាលើលោកនេះសុទ្ធតែមានការប្រែប្រួល..

នៅក្នុងកន្លែងការងារ យើងតែងតែជួបមនុស្សមួយប្រភេទដែលស្រេកឃ្លានអំណាច និងប្រាថ្នាចង់បានតំណែងខ្ពស់កប់ពពក ប៉ុន្តែបែរជាមិនយល់សោះពីអត្ថន័យពិតប្រាកដនៃ «ភាពជាអ្នកដឹកនាំ»។ សម្រាប់ពួកគេ ការធ្វើធំ មានន័យត្រឹមតែការអង្គុយក្នុងបន្ទប់ម៉ាស៊ីនត្រជាក់ មានអំណាចចុះហត្ថលេខា និងចាំតែបញ្ជាកូនចៅប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលមនុស្ស «ចង់តែធ្វើធំ» ទទួលបានអំណាច នេះគឺជាទិដ្ឋភាព ៤ យ៉ាងដែលនឹងបំផ្លាញស្ថាប័នបន្តិចម្តងៗ៖

🪑 ១. ស្រឡាញ់ «តំណែង» តែស្អប់ «ការទទួលខុសត្រូវ»
អ្នកដែលមានជំងឺនេះ ចង់បានណាស់នាមត្រកូលដែលមានពាក្យ «ប្រធាន» «នាយក» ឬ «អគ្គ» នៅពីមុខឈ្មោះ ដើម្បីយកទៅ PR ខ្លួនឯង និងអួតប្រាប់គេឯង។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលស្ថាប័នជួបវិបត្តិ ឬការងារទាមទារការសម្រេចចិត្តដ៏លំបាក ពួកគេតែងតែគេចវេះ បិទទូរស័ព្ទ ឬបោះបន្ទុកទៅឱ្យកូនចៅជាអ្នករ៉ាប់រងជំនួស។ មានតំណែងប៉ុនភ្នំ តែទំនួលខុសត្រូវប៉ុនសរសៃសក់។

👉 ២. ពូកែខាង «ចង្អុល» តែមិនចេះ «ដឹកនាំ»
ផ្នត់គំនិតនៃការធ្វើធំរបស់ពួកគេ គឺឈរលើការប្រើអំណាចផ្តាច់ការ។ ពួកគេចំណាយពេលភាគច្រើនក្នុងការស្រែកបញ្ជា រិះគន់ និងចាប់កំហុស ជាជាងការចុះមកប្រឡូកផ្ទាល់ ដោះស្រាយបញ្ហារួមគ្នា ឬបង្ហាត់បង្រៀនកូនចៅឱ្យចេះធ្វើការ។ នៅក្នុងវចនានុក្រមរបស់ពួកគេ មានតែពាក្យថា "ពួកឯងត្រូវតែធ្វើ!" តែគ្មានពាក្យថា "ពួកយើងតោះធ្វើទាំងអស់គ្នា!" នោះទេ។

🎭 ៣. ជើងឯកខាង «យកមុខ» និង «ដណ្តើមស្នាដៃ»
មនុស្សដែលចង់តែធ្វើធំ ច្រើនតែពូកែខាងលេងនយោបាយការិយាល័យ ជាងជំនាញបច្ចេកទេស។ ពេលកូនចៅខំប្រឹងធ្វើការងារហូរញើសហូរឈាម រហូតទទួលបានជោគជ័យ គាត់នឹងលោតមកឈរមុខគេ ហើយប្រកាសថាជា «ស្នាដៃនៃការដឹកនាំដ៏ឈ្លាសវៃរបស់ខ្លួន»។ ប៉ុន្តែពេលបរាជ័យ គាត់នឹងប្រញាប់សរសេររបាយការណ៍ទម្លាក់កំហុសឱ្យកូនចៅយ៉ាងលឿន ដើម្បីការពារកៅអីខ្លួនឯង។

📉 ៤. រោគសញ្ញា «អំណាចលើសសមត្ថភាព»
នេះជាសោកនាដកម្មដ៏ធំបំផុត។ ពេលមនុស្សម្នាក់ទទួលបានតំណែងធំដោយសារការអែបអប ឬខ្សែស្រឡាយ ជាជាងសមត្ថភាពពិតប្រាកដ គាត់តែងតែមានអារម្មណ៍អសន្តិសុខផ្លូវចិត្ត។ ដើម្បីបិទបាំងភាពទន់ខ្សោយ និងភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់ខ្លួនឯង គាត់នឹងព្យាយាមកៀបសង្កត់កូនចៅណាដែលខ្លាំង ឆ្លាត ឬមានសមត្ថភាពជាងខ្លួន ដោយមិនឱ្យមានឱកាសបញ្ចេញសមត្ថភាពឡើយ ព្រោះខ្លាចកូនចៅដណ្តើមកៅអី។

🍀 «តំណែង គ្រាន់តែជារបាំងមុខដែលស្ថាប័នបំពាក់ឱ្យអ្នកមួយគ្រាប៉ុណ្ណោះ តែភាពជាអ្នកដឹកនាំ គឺជាអ្វីដែលអ្នកត្រូវកសាងដោយខ្លួនឯងតាមរយៈទង្វើ។ អ្នកដឹកនាំពិតប្រាកដ មិនដែលខ្វល់ថាកៅអីខ្លួនឯងធំប៉ុណ្ណានោះទេ តែគាត់ខ្វល់ថា តើគាត់អាចជួយឱ្យកូនចៅរីកចម្រើនបានកម្រិតណា។ បើអំណាចធំ តែចិត្តចង្អៀត គេគោរពអ្នក តែពេលអ្នកពាក់កាតប៉ុណ្ណោះ!»

#ភាពជាអ្នកដឹកនាំ #បរិយាកាសការងារ #ការគ្រប់គ្រងធនធានមនុស្ស #នយោបាយការិយាល័យ #ឯកសារច្បាប់និងរដ្ឋបាល
--------------
#ឧបត្ថម្ភដោយ៖ កឺកឺ អ៊ិចប្រេស (Gege Express):
> សេវាដឹកជញ្ជូនទំនិញនិងកម្មង់ទំនិញពីចិនគ្រប់ប្រភេទ
> សេវាបង្រៀនទិញទំនិញតាមអែបចិនល្បីៗ ឥតគិតថ្លៃ
> សេវាទទួលបញ្ញើទំនិញគ្រប់ប្រភេទទៅប្រទេសចិន
> Tel: 015 493 575/061 274 595
> TG: https://t.me/GeGeexpress168
> Page: https://www.facebook.com/gegeexpress