Mr.Satan

😂අපි හැබැයි එච්චර පව් කරල නෑ

හුනියම ඇත්තේ කොහේද? (කියවිය යුතුම කතාවක්...) 👇

රෑ 12ට විතර ඇති. ගමේ පාලු, කරුවල පාරකින් ඔහු තනියම ඇවිදගෙන එනවා. මුළු පළාතම නිශ්ශබ්දයි. හුළඟට ගස් හෙලවෙන සද්දෙ විතරයි. ඈතින් බල්ලෙක් බුරන සද්දෙ ඇහෙද්දී ඇඟ සීතල වෙලා යනවා.

හදිසියේම සාක්කුවේ තිබුණ Phone එක Ring වෙන්න ගන්නවා. මේ මහ රෑ කවුද? ඔහු Phone එක අරන් කන් අඩියට තියාගන්නවා.

"අයියේ... මං මේ කියන දේ අහලා කලබල වෙන්න එපා. පරිස්සමින් ඉන්න. ඔයාට කවුරු හරි ලොකු හුනියමක් කරලා කියලා මට ආරංචි වුණා..."

Line එක Cut වෙනවා.

එකම එක වචනයයි. “හුනියම.”

අන්න ඒ තත්පරයේ ඉඳන් ඔහුගේ මුළු ලෝකයම උඩුයටිකුරු වෙනවා. ඊට කලින් දවස් ටිකේම තිබුණ, ඔහු ගණන් නොගත්ත සාමාන්‍ය හිසරදය දැන් ඔහුට දැනෙන්නේ "හුනියමේ පළවෙනි ලකුණ" විදිහට. ඇඟට දැනෙන සාමාන්‍ය මහන්සිය (Fatigue) දැන් "කළු බලපෑමක්" වගේ දැනෙනවා. ඊයේ රෑ දැකපු හීනය දැන් "අඳුරු පණිවිඩයක්" විදිහට හිතට වද දෙනවා.

ඔහු තනියම හිතන්න පටන් ගන්නවා:
“ඇත්තටම මට මොනවා හරි වෙයිද?”
“මගේ ජීවිතේ, රස්සාව කඩා වැටෙයිද?”
“කවුරු හරි මට මේ තරම් වෛර කරන්නේ ඇයි?”
“මේ හැම ප්‍රශ්නයක්ම ඒ නිසාද?”

ඒ මොහොතේ ඉඳන් ඒ මනුස්සයාගේ හිත ඇතුළේ කිසිවෙකුට නොපෙනෙන අතිශය දරුණු යුද්ධයක් (Invisible War) පටන් ගන්නවා.

ඇත්තටම හුනියම තියෙන්නේ කොහේද?

අපි පොඩි කාලේ ඉඳන් හිතාගෙන ඉන්නේ හුනියමක් කියන්නේ:

මන්ත්‍ර බලයක්
තොවිල්, ගුරුකම්, අද්භූත බලයක්
කවුරු හරි වත්තක වළලන අළු, කටු, තඹ තහඩු කෑල්ලක් කියලා.

නමුත් ඕකේ තවත් පට්ටම ගැඹුරු පැත්තක් තියෙනවා. හුනියමක තියෙන ලොකුම බලය තියෙන්නේ “මන්ත්‍රයේ” නෙවෙයි… ඒක අහපු මනුස්සයාගේ “හිතේ.”

මොකද මිනිස් මනස කියන්නේ පුදුමාකාර Masterpiece එකක්. අපි යමක් 100%ක් විශ්වාස කළොත්, අපේ මුළු ශරීරයම ඒකට React කරන්න පටන් ගන්නවා.

"බය" අපේ ශරීරයට කරන්නේ මොනවාද?
කෙනෙක්ට තදින්ම බය හිතුනොත්, ඒක හිතේ විතරක් ඉතුරු වෙන්නේ නැහැ.

හෘදස්පන්දනය වේගවත් වෙනවා.
අත් පා සීතල වෙලා ගැහෙන්න ගන්නවා.
Gastritis හැදිලා බඩ අවුල් වෙනවා.
නින්ද යන්නේ නැහැ, කෑම රුචිය නැති වෙනවා.
ප්‍රතිශක්තිකරණය වැටිලා ඇඟ දුර්වල වෙනවා.

දැක්කද? “හිතේ” ඇතිවුණ නන්නාදුනන බයක්, ශරීරයේ “ඇත්තම ලෙඩ රෝග සහ Symptoms” බවට පත්වෙනවා. මේකට Psychology වල කියන්නේ Nocebo Effect එක කියලා.

Placebo Effect එකේදී: "මේක මාරම වටිනා බෙහෙතක්" කියලා ඔබට සීනි බෝලයක් දුන්නත්, ඔබේ විශ්වාසය නිසා ලෙඩේ සුව වෙනවා.
Nocebo Effect එකේදී: "ඔයාට විනාශයක් වෙනවා, ඔයා ලෙඩ වෙනවා" කියලා කවුරු හරි දැඩිව ඔබව විශ්වාස කරෙව්වොත්, ඇත්තටම ඔබේ ශරීරය සහ මනස කඩා වැටෙන්න පටන් ගන්නවා.

ඒ කියන්නේ... බොහෝ වෙලාවට හුනියම කරන්නේ ඔබේ ශරීරයට නෙවෙයි, ඔබේ "හිතට".

"මනෝපුබ්බංගමා ධම්මා" - හිත ලෝකය හදනවා

මීට අවුරුදු 2600කට කලින් ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ මේ මනෝවිද්‍යාත්මක ඇත්ත හරිම ගැඹුරින් දැක්කා. ඒකයි උන්වහන්සේ දේශනා කළේ, “මනෝපුබ්බංගමා ධම්මා, මනෝසෙට්ඨා මනෝමයා” (සියල්ලට පෙර යන්නේ හිතයි, හිතමයි ශ්‍රේෂ්ඨ වෙන්නේ) කියලා.

අපි ලෝකය දකින්නේ ඇස් දෙකෙන් කියලා හිතුවට, ඇත්තටම අපි ලෝකය දකින්නේ "හිතෙන්".

හිත බයෙන්, සැකයෙන් පිරුණොත්: පාරේ ඇහෙන හැම සද්දයක්ම භයානක වෙනවා. හැම පොඩි අසනීපයක්ම “ශාපයක්” වගේ දැනෙනවා. ජීවිතේට එන හැම සාමාන්‍ය බාධාවක්ම “කවුරු හරි කරපු දෙයක්” වගේ පේන්න ගන්නවා. නමුත් හිත නිදහස්, ස්ථාවර නම්: ඔය කිසිම දේකට ඔබව හොලවන්න බැහැ.

ලංකාවේ හුනියම් සංස්කෘතියේ ඇතුලාන්තය

අපේ සංස්කෘතියේ සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ යන්ත්‍ර, මන්ත්‍ර, ගුරුකම්, ඇස්වහ, කටවහ තිබුණා. ඒ කාලේ මිනිස්සුන්ට නොතේරෙන දේවල් Explain කරන්න, තමන්ගේ හිතේ ඇතිවන බය පාලනය කරගන්න වගේම සමාජය පාලනය කරන්න මේවා පාවිච්චි වුණා.

හිතන්න... ගමක කෙනෙක්ගේ Business එක පාඩු වෙනවා. ගෙදර ප්‍රශ්න ඇතිවෙනවා. ලෙඩ රෝග හැදෙනවා. අද කාලේ නම් අපි දන්නවා ඒක Clinical Depression, Anxiety එහෙමත් නැත්නම් ආර්ථික අවපාතයක් කියලා. නමුත් එදා මිනිස්සු මේවා දැනගෙන හිටියේ නැහැ. ඉතින් ඒ හැමදේටම පහසුම Explanation එක වුණේ, “කාගේ හරි හුනියමක්” කියන එකයි.

ඇත්තම ආරක්ෂාව තියෙන්නේ කොහේද?

හුනියමක් තිබුණත් නැතත්, "බය" සහ "සැකය" කියන්නේ ඇතුළෙන් මනුස්සයෙක්ව මරන වස විසක්. බය විසින් මනස බිඳලා දානවා, නිවැරදි තීරණ ගන්න බැරි කරනවා, ශරීරය ලෙඩ කරනවා.

ඒ නිසා තමයි බුදුදහම බාහිරව ඉන්න "යක්ෂයෝ, පෙරේතයෝ" ගැන කතා කරනවාට වඩා, තමන්ගේ හිත ඇතුළේ ඉන්න “ලෝභ, ද්වේෂ, මෝහ” කියන නියම අසුරයෝ ගැන කතා කරන්නේ. අපිට ඇත්තටම විනාශයක් කරන්නේ බාහිර බලවේග නෙවෙයි, අපේම හිතේ උපදින කෙලෙස්.

බොහෝ දෙනෙක් ආරක්ෂාව හොයන්නේ:

* කරවටේ දාන යන්ත්‍රයකින්
* සුරයකින්
* නැත්නම් දෙහි කැපීමකින්.

නමුත් බුදුදහමට අනුව ලොකුම සහ එකම ආරක්ෂාව:
"සතිය (සිහිය), ස්ථාවර මනස, මෙත්තාව (කරුණාව) සහ ප්‍රඥාව (නිවැරදි දැක්මයි)."

තමන්ගේ හිත පාලනය කරගන්න පුළුවන්, හිත ශක්තිමත් මිනිහෙකුට මේ මුළු ලෝකයම දකින්න ලැබෙන්නේ වෙනස්ම විදිහකට. ඔහුව වට්ටන්න කිසිම බාහිර බලවේගයකට බැහැ.

අවසාන වශයෙන්... පැරැන්නන් කියපු මේ කතාව හරිම ගැඹුරුයි:
“හුනියමට වඩා භයානකයි, ඒ හුනියම ගැන හිත ඇතුළේ උපදින බය.”

ඔබේ හිත ශක්තිමත් කරගන්න. ලෝකය දෙස බුද්ධිමත්ව බලන්න. ❤️

Mr.Satan

“පිරිත්” කියන්නේ මැජික් වචනද? නැත්නම් හිත වෙනස් කරන මාර්ගයක්ද? 📿🧠

“මචං… පිරිත් කියන්නේ තේරුම දන්නෙ නැතුව කිව්වත් වැඩ කරනවද බං?”
“බුදුදහම කියන්නේ ඇත්තටම ආගමක්ද… නැත්නම් Philosophy එකක්ද?”
“බුදුන් වහන්සේ ඇත්තටම කතා කළේ පාලි භාෂාවෙන්ද?”

හීනියට වැස්ස වැටෙන හවසක, කෝපි කෝප්පයක් බොන ගමන් යාළුවෙක් අහපු මේ ප්‍රශ්න ටික සාමාන්‍ය ඒවා නෙවෙයි. මේවා අහන්නේ “ඇදහීම” (Blind Faith) සහ “අවබෝධය” (Realization) අතර තියෙන වෙනස තේරුම් ගන්න දඟලන, හිතන මිනිස්සු. 🌌

අපි මේ මුළු කතාවම පොඩි ලස්සන උපමාවකින් තේරුම් ගමුද? 👇

🕯️ “අඳුරු ගුහාවේ” මිනිස්සු සහ නොදැල්වුණු පන්දම්

හිතන්න, පරණ කාලේ ඉඳන්ම බාහිර ලෝකයෙන් වෙන් වුණු, සදාකාලික කළුවරක් රජ කරන අඳුරු ගුහාවක ජීවත් වුණු මිනිස්සු පිරිසක් ඉන්නවා. මේ හැමෝම අතේ ලස්සන, ලොකු ඉටිපන්දමක් තියෙනවා. 🕯️

හැබැයි පරම්පරා ගාණක ඉඳන් මේ මිනිස්සු පුරුදු වෙලා හිටියේ පන්දම අතේ තියාගෙන, ඒක දිහා බලාගෙන එකම මන්තරයක් කියන්න විතරයි.
“ආලෝකය ලැබේවා… ආලෝකය ලැබේවා…” 📿

කවුරුවත් මේ පන්දම “පත්තු කරන්න” උත්සාහ කළේ නෑ. ඒක පත්තු කරන විදිහ කාටත් අමතක වෙලයි තිබුණේ.

එක දවසක්, ඒ ගුහාවේ හිටපු පොඩි ළමයෙක් අමුතු ප්‍රශ්නයක් ඇහුවා.
“අනේ මාමේ, අපි මේ හැමදාම කියන වචනවල තේරුම මොකක්ද? මේකෙන් ඇයි කළුවර යන්නේ නැත්තේ?”

වැඩිහිටියෝ කේන්ති ගත්තා. “ප්‍රශ්න අහන්න එපා ළමයෝ! අපේ මුතුන් මිත්තෝ, මී මුත්තෝ හැමෝම කළේ ඔහොමයි. ඕක තමයි ක්‍රමය!” 😠

හැබැයි අර ළමයා නිකන් හිටියේ නෑ. එයා රහසින්ම ගිහින්, ගලක් කඩලා ගිනි පුළිඟුවක් අරන් තමන්ගේ පන්දම පත්තු කළා. 🔥
එක පාරටම මුළු ගුහාවම ආලෝකයෙන් පිරිලා ගියා! එතකොට තමයි ගුහාවේ හිටපු හැමෝටම තේරුණේ… වචන සිය පාරක් කටපාඩමින් කියනවාට වඩා, ඒ වචනයෙන් “පෙන්වපු දේ” ප්‍රායෝගිකව කරන එක කොච්චර වටිනවද කියලා.

📿 පිරිත් ශබ්ද තරංගයක් විතරද?

අපි ගොඩක් වෙලාවට හිතාගෙන ඉන්නේ පිරිත් කියන්නේ සෙත් පතන්න, පව් අඩු කරගන්න, නැත්නම් නරක බලවේගවලින් බේරෙන්න තියෙන “මැජික් එකක්” කියලා. හැබැයි බුදුදහමේ ඇතුළාන්තය (Deeper Layer) මීට වඩා ගොඩක් වෙනස්.

උදාහරණයක් විදිහට “කරණීයමෙත්ත සූත්‍රය” ගනිමු. 🌿
මේ සූත්‍රයේ හරය තමයි:

සියලු සත්වයන්ට අසීමිතව කරුණාව දැක්වීම.
වෛරයෙන් තොර හිතක් හදාගන්න එක.
මෘදු, අවංක සහ නිහතමානී මනුස්සයෙක් වෙන එක.

හැබැයි හිතන්න… කෙනෙක් උදේ හවස හරිම ලස්සනට, තාලෙට “සබ්බේ සත්තා භවන්තු සුඛිතත්තා…” (සියලු සත්වයෝ නිදුක් වෙත්වා) කියලා පිරිත් කියනවා. 📿

⚠️ හැබැයි ඇත්ත ජීවිතේදී?
ගෙදර ඉන්න අයට වෛර කරනවා.
අසල්වැසියෝ එක්ක නඩු කියනවා.
Facebook එකට ඇවිත් තමන්ගේ මතයට එකඟ නැති හැම එකාටම කුණුහරුපෙන් බනිනවා. 😅

එතකොට එතන තියෙන්නේ “පිරිත්” ද? නැත්නම් තේරුමක් නැතුව ශබ්දයක් repeat කරන එක විතරද?

🧠 බුදුදහම - Blind Faith එකක් නෙවෙයි, ඒක Mind Science එකක්!

Buddhism වල තියෙන ලස්සනම දේ තමයි බුදුන් වහන්සේ කවදාවත් “මම කියන නිසා මේක අන්ධව විශ්වාස කරපල්ලා” කියලා නීති දැම්මේ නැති එක. උන්වහන්සේ කිව්වේ:
“ඒහිපස්සිකෝ ඇවිත් බලන්න, ඔබම අත්දකින්න, ඔබම තේරුම් ගන්න.”🌌

ඒ නිසාමයි අද ලෝකයේ ඉන්න නවීන විද්‍යාඥයෝ සහ දාර්ශනිකයෝ බුදුදහම දකින්නේ ආගමකට වඩා “Mind Science” (චිත්තවේගී විද්‍යාව) එකක් විදිහට.

🏛️ එහෙනම් බුද්ධාගම ආගමක්ද? දර්ශනයක්ද?

එය ආගමක් (Religion): මොකද ඒ වටා පන්සල්, වන්දනාමාන, පූජා, චාරිත්‍ර සහ මහා සංඝරත්නය වැනි ලස්සන සංස්කෘතික ව්‍යුහයක් (Structure) ගොඩනැඟිලා තියෙනවා.
එය දර්ශනයක් (Philosophy): මොකද ඒ ඇතුළේ දුක විශ්ලේෂණය කරනවා, හිත නිරීක්ෂණය කරනවා, ඇලීම සහ ගැලීම (Attachment) ගැන කියනවා, මමත්වය (Ego) බිඳලා සැබෑ යථාර්ථය (Reality) ප්‍රශ්න කරනවා.

සරලවම කිව්වොත් බුදුදහම කියන්නේ “ආගමක හැඩයෙන් අපට ලැබුණු අතිශය ප්‍රායෝගික දර්ශනයක්.” 🌿

🗣️ බුදුන් වහන්සේ ඇත්තටම පාලි භාෂාවෙන්ද කතා කළේ?

ගොඩක් අය හිතන්නේ පාලි කියන්නේ බුදු හාමුදුරුවෝ එදා පාවිච්චි කරපු “Original Language” එක කියලා. හැැබැයි ඉතිහාසය ඊට වඩා වෙනස්.

බුදුන් වහන්සේ ජීවත් වුණු පුරාණ ඉන්දියාවේ සාමාන්‍ය, පොදු ජනතාව කතා කළේ මාගධී, ප්‍රාකෘත වගේ ජන භාෂා. “පාලි” කියන්නේ පස්සේ කාලෙක බුදුන් වහන්සේගේ දේශනා ඒ විදිහටම ආරක්ෂා කරලා, ග්‍රන්ථාරූඪ කරන්න එකතු කරලා හදපු, සම්මත කරපු ශාස්ත්‍රීය භාෂාවක් (Canonical Language).

ඒ කියන්නේ බුදුදහමට වැදගත් වෙන්නේ “භාෂාව” නෙවෙයි, ඒ භාෂාවෙන් කියපු “හරය” (The Core Message) විතරයි. 📜

🔥 අවසාන සිතුවිල්ල (The Ultimate Truth)

අපි දෙන්නෙක්ව සන්සන්දනය කරලා බලමු.

පළමුවෙනි කෙනා: පිරිත් ඔක්කොම කටපාඩම්, පාලි ව්‍යාකරණ සුපිරියටම පුළුවන්, දවසට දහ සැරයක් වඳිනවා. හැබැයි හිත ඇතුළේ කේන්තිය, ඊර්ෂ්‍යාව, වෛරය සහ කුහකකම පිරිලා.
දෙවෙනි කෙනා: පාලි දන්නේ නෑ, පිරිත් කටපාඩම් නෑ. හැබැයි හරිම කරුණාවන්තයි. බොරු කියන්නේ නෑ, අනුන්ට උදව් කරනවා, හැම වෙලාවකම හිත සන්සුන්ව තියාගන්න බලනවා. 🌿

මේ දෙන්නගෙන් බුදුන් වහන්සේට වඩාත්ම ළඟ කෙනා කවුද? 👀

සමහරවිට “ධර්මය” කියන්නේ පොත්පත් අස්සේ හරි, පාඩම් කරන වචන අස්සේ හරි තියෙන දෙයක් නෙවෙයි. ඒක මනුස්සයෙක් තව මනුස්සයෙක් එක්ක හැසිරෙන විදිහ ඇතුළේ තියෙන දෙයක් වෙන්න පුළුවන්. ✨

ඔබේ අදහස මොකක්ද? පල්ලෙහායින් Comment එකක් දාගෙන යන්න. 👇

Mr.Satan

🧠 "සයිකෝපති ජානය" සහ මහාචාර්යවරයාට වැරදුණු ලෝක ප්‍රසිද්ධ සැබෑ කතාව! 🧬

"සයිකෝපති" (Psychopath) කිව්වම අපිට මතක් වෙන්නේ ෆිල්ම්ස්වල ඉන්න අනුකම්පාවක් නැතුව මිනිස්සු මරන දරුණු අපරාධකාරයෝ. හැබැයි ඇත්තම ලෝකයේ සයිකෝපතිවරු කියන්නේ ඉතාමත් සන්සුන්, බුද්ධිමත්, සමාජයේ ඉහළම තැන්වල වැදගත් විදිහට ඉන්න මිනිස්සු වෙන්නත් පුළුවන්.

ලෝකයේ මිනිස්සුන්ගෙන් 1%ක් විතර මේ සයිකෝපති ගතිලක්ෂණවලින් යුක්තයි. ප්‍රශ්නය තමයි, කෙනෙක් සයිකෝපති කෙනෙක් වෙන්නේ උපතින්මද? නැත්නම් හැදෙන වැඩෙන පරිසරය නිසාද? 🤔🧬

මේ ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ හොයන්න කලින්, අපි ලෝකය හොල්ලපු සැබෑ කතාවකට යමු... 👇

🕵️‍♂️ විද්‍යාඥයාටම වැරදුණු ලෝක ප්‍රසිද්ධ "X-File" එක! 🩸

ජේම්ස් ෆැලන් (James Fallon) කියන්නේ සයිකෝපතිවරුන්ගේ මොළයේ හැඩය සහ ජාන ගැන වසර ගණනාවක් තිස්සේ පර්යේෂණ කරපු ඇමරිකානු මහාචාර්යවරයෙක්. 👨‍රාජකීය

දවසක් ඔහු තමන්ගේ පර්යේෂණාගාරයේ තිබුණු දරුණු මිනීමරුවන්ගේ මොළයේ ස්කෑන් (MRI) රිපෝට් සහ ජාන සිතියම් පරීක්ෂණ කරමින් හිටියා. ඒ අතරේ අත්වැරදීමකින් ඔහුගේම පවුලේ සාමාජිකයන්ගේ ස්කෑන් රිපෝට් ටිකකුත් මේ මිනීමරුවන්ගේ රිපෝට් එක්ක කලවම් වෙලා තිබුණා.

එක රිපෝට් එකක් දැකලා මහාචාර්යවරයා පුදුම වුණා.

"මේක නම් 100%ක්ම දරුණු සයිකෝපති මිනීමරුවෙක්ගේ මොළයක් සහ ජාන පිහිටීමක්! මෙයාගේ මොළයේ හැඟීම් පාලනය කරන Amygdala කොටස වැඩ කරන්නේ නෑ. මෙයාට බයක්, ලැජ්ජාවක්, අනුකම්පාවක් දැනෙන්නේ නෑ."* කියලා ඔහු හිතුවා.

නමුත් එහි තිබූ රහස් අංකය (Barcode) පරික්ෂා කරලා බලද්දී මහාචාර්යවරයා අන්දමන්ද වුණා. ඒ දරුණු සයිකෝපති මොළය සහ ජාන පිහිටීම අයිති වෙන කාටවත් නෙවෙයි, මහාචාර්ය ජේම්ස් ෆැලන්ටමයි! 🤯💥

🧬 මොකක්ද මේ "සයිකෝපති ජානය" (The Warrior Gene)?

විද්‍යාඥයන් විසින් මිනිස් සිරුරේ තියෙන එක සුවිශේෂී ජානයක් සොයාගෙන තියෙනවා. ඒකේ නම MAOA Gene (Monoamine Oxidase A). විද්‍යාවේදී මේකට කියන්නේ "The Warrior Gene" (සටන්කාමී ජානය) කියලා.

සයිකෝපති ගතිලක්ෂණ තියෙන අයගේ මේ MAOA ජානය ක්‍රියා කරන්නේ ඉතාමත් අඩුවෙන්. ප්‍රතිඵලයක් විදිහට ඔවුන්ට බය, අනුකම්පාව, වැරදිකාරී හැඟීම (Guilt) සහ අන් අයගේ දුක දැනෙන්නේ නැහැ.

❓ එතකොට මහාචාර්යවරයා අපරාධකාරයෙක් වුණේ නැත්තේ ඇයි?

ඔහු සතුව සයිකෝපති ජානය (Warrior Gene) තිබුණත්, ඔහුගේ මොළය සයිකෝපති කෙනෙක්ගේ වගේ වුණත්, ඔහු සාමාන්‍ය ලස්සන පවුල් ජීවිතයක් ගත කරන කීර්තිමත් මහාචාර්යවරයෙක් වුණේ කොහොමද?

එතැනදී තමයි විද්‍යාව විසින් "Epigenetics" නැතහොත් පරිසරයේ බලපෑම ලෝකයට හෙළි කළේ.

ජේම්ස් ෆැලන් කුඩා කාලයේදී ඔහුගේ දෙමාපියන්ගෙන් අධික ආදරයක්, රැකවරණයක් සහ හොඳ සමාජ වටපිටාවක් ලැබුණා. ඒ නිසා ඔහුගේ ඇඟ ඇතුළේ තිබුණු "සයිකෝපති ජානය" කවදාවත් අවදි වුණේ නැහැ (It was never triggered). හැබැයි ඔහු කුඩා කාලයේදී හිංසනයට හෝ අපයෝජනයට ලක් වුණා නම් අනිවාර්යයෙන්ම ඔහු දරුණු අපරාධකාරයෙක් වෙනවා!

🔫 උණ්ඩය සහ කොකා ගැස්සවීම

විද්‍යාඥයන් මේ තත්ත්වය එක වාක්‍යයකින් මෙන්න මෙහෙම පට්ට විදිහට පැහැදිලි කරනවා:

"Genetics loads the gun, but environment pulls the trigger."
ජාන විසින් තුවක්කුවට උණ්ඩ දමනු ලබයි, නමුත් කොකා ගස්සවනු ලබන්නේ ඔබ හැදෙන වැඩෙන පරිසරය විසිනි!

කෙනෙක්ට උපතින්ම සයිකෝපති ජාන තිබුණු පළියටම ඔහු අපරාධකාරයෙක් වෙන්නේ නැහැ. කුඩා කාලයේ ලබන ආදරය, හැදෙන වැඩෙන පරිසරය සහ සමාජය මත තමයි ඒ යක්ෂයා අවදි වෙනවාද නැද්ද කියන එක තීරණය වෙන්නේ. 🌱✨

🤔 දැන් ඔයාගෙන් ප්‍රශ්නයක්...

හිතන්න ඔයා විවාහ වෙන්න ඉන්න කෙනාගේ හෝ ඔයාගේ හොඳම යාළුවාගේ ජාන පරීක්ෂණයක් (DNA Test) කළාම, එයාට මේ "සයිකෝපති ජානය" (Warrior Gene) තියෙනවා කියලා ඔප්පු වෙනවා. හැබැයි එයා දැනට හරිම අහිංසක, ආදරණීය, ඔයාට පණ වුණත් දෙන කෙනෙක්. 🥰📕

ඔයා ඒ රිපෝට් එක දැක්කට පස්සෙත් එයා එක්ක තියෙන සම්බන්ධය සාමාන්‍ය විදිහටම ඉස්සරහට අරන් යනවාද? නැත්නම් "කවදා හරි මෙයාගේ ඇතුළේ ඉන්න යක්ෂයා අවදි වෙයි" කියලා බයට එයාව රහසින්ම අතහරිනවාද? 👇💥

ඔයාගේ අවංක අදහස කමෙන්ට් එකක් දාගෙන යන්න! 👇👇

🧬🧠

🧠 දෛවය (Destiny) vs ස්වයං කැමැත්ත (Free Will)

අපේ අනාගතය ලියවිලා ඉවරද? 🌌⏳

"මචං, අපිට වෙන හැමදේම කලින්ම ලියවිලා තියෙන්නේ..."
"නෑ බං, හැමදේම තීරණය වෙන්නේ අපි ගන්න තීරණ උඩ..."

මේ බජට් එක හැමදාම යාළුවෝ අතරේ කතා වෙනවා නේද? ඇත්තටම අපේ ජීවිතය පාලනය කරන්නේ "දෛවය" (Destiny) ද? නැත්නම් අපේ "ස්වයං කැමැත්ත" (Free Will) ද?

මේක නිකන්ම නිකන් දර්ශනයක් විදිහට නැතුව, හිතට වදින ලස්සන උපමාවකින් සහ කතාවකින් තේරුම් ගමුද? 💭👇

විශ්වයේ සුපිරි GPS පද්ධතිය (The Cosmic GPS)

හිතන්න ඔයා වාහනයක් පදවන රියදුරෙක් කියලා. ඔයාට යන්න ඕන තැනක් තියෙනවා (උදාහරණයක් විදිහට කොළඹ ඉඳන් මහනුවරට). ඔයා ෆෝන් එකේ Google Maps (GPS) ඔන් කරලා වාහනය පදවනවා.

📍 Destiny (දෛවය) කියන්නේ: කොළඹ ඉඳන් මහනුවරට යන මහා මාර්ගය දැනටමත් සිතියමක ඇඳලා, කාපට් කරලා, ලෑස්ති කරලා තියෙන එක. ඒ පාර මුල ඉඳන්ම එතන තියෙනවා, ඒක ඔයාට වෙනස් කරන්න බෑ.
🚗 Free Will (ස්වයං කැමැත්ත) කියන්නේ: ඒ පාරේ යද්දී ඔයා වේගයෙන් පදවනවාද, හෙමින් පදවනවාද, අතරමඟ යාළුවෙක් හම්බවෙන්න නවත්වනවාද, නැත්නම් Maps එක කියන ප්‍රධාන පාරෙන් අයින් වෙලා වෙනත් ලස්සන විකල්ප පාරක යනවාද කියන එක තීරණය කරන්නේ ඔයාමයි.

විශ්වයේ තියෙන මැජික් එක: ඔයා ප්‍රධාන පාරෙන් අයින් වෙලා වෙනත් පාරකට හැරවුණ සැනින්, විශ්වයේ තියෙන Cosmic GPS එක "Rerouting..." කියලා ඔයා ඉන්න තැන ඉඳන් අලුත් පාරක් හදලා දෙනවා! ඔයා ගන්න හැම "තීරණයකටම" ගැලපෙන අලුත් අනාගතයක් එවලේම නිර්මාණය වෙනවා! 🤯

🎭 රජතුමා සහ "සුදු අශ්වයාගේ" අනාවැකිය 🐎

අතීතයේ එක රටක හිටියා තමන්ගේ දෛවය (Destiny) ගැන විතරක්ම විශ්වාස කරපු රජ කෙනෙක්. දවසක් මාලිගාවට ආපු දක්ෂ දෛවඥයෙක් රජ්ජුරුවන්ගේ අත බලලා මෙහෙම අනාවැකියක් කිව්වා:

"රජතුමනි, තව සති දෙකකින් ඔයාගේ මාලිගාවේ ඉන්න සුදු අශ්වයා නිසා ඔයාගේ දකුණු කකුල කැඩෙනවා. ඒක වළක්වන්න බැරි දෛවයක්!"

රජතුමාට මල පැන්නා. "මම මේ දෛවය බොරු කරලා පෙන්වනවා" කියලා හිතපු රජතුමා, වහාම අණ කළා ඒ සුදු අශ්වයාව මාලිගාවෙන් පිටමං කරලා, ඈත කැලෑවකට ගිහින් දාන්න කියලා. අශ්වයා නැති නිසා දැන් කකුල කැඩෙන්න විදිහක් නෑනේ? 😎

සති දෙකක් ගියා. 14 වෙනි දවසේ හවස රජතුමා ජයග්‍රාහී ලීලාවෙන් මාලිගාවේ උඩුමහලේ බැල්කනියට ආවා අනාවැකිය බොරු වුණා කියලා සතුටු වෙන්න. ඒ වෙලාවේ මාලිගාව ඉදිරිපිට පාරේ ලස්සන පෙරහැරක් යනවා. 🥁

රජතුමා බැල්කනියෙන් එබිලා බලද්දී, ඒ පෙරහැරේ හිටපු අලියෙක් එකපාරටම කුලප්පු වෙලා ලොකු සද්දයක් දැම්මා. ඒ සද්දෙට බය වෙච්චි, බැල්කනිය උඩ වහලේ හිටපු "සුදු පරෙවියෙක්" එකපාරටම පියඹලා ඇවිත් රජතුමාගේ මූණේ වැදුණා! 🕊️

පරෙවියා වදිනවාත් එක්කම බය වෙච්චි රජතුමා පස්සට හැරෙන්න යද්දී පය ලිස්සලා, පඩිපෙළෙන් පල්ලෙහාට වැටුණා. අන්තිමට රජතුමාගේ දකුණු කකුල කුඩු වෙන්නම කැඩුණා! 🤕

සුව වුණාට පස්සේ රජතුමා අර දෛවඥයාව කැඳවලා ඇහුවා, "ඔයා කිව්වේ සුදු අශ්වයෙක් නිසා කකුල කැඩෙනවා කියලා. හැබැයි මගේ කකුල කැඩුනේ සුදු පරෙවියෙක් නිසා. ඔයාගේ අනාවැකිය වැරදියි!" කියලා.

එතකොට දෛවඥයා හිනාවෙලා මෙහෙම කිව්වා:

"රජතුමනි, ඔයා සුදු අශ්වයාව කැලේට ඇරලවන්න අණ කළේ මම කිව්පු අනාවැකිය නිසා. ඔයාගේ අශ්ව පාලකයා අශ්වයාව කැලේට ඇරලවලා එන අතරමඟදී, වැද්දන්ගෙන් බේරිලා අසරණ වෙලා හිටපු සුදු පරෙවි පැටියෙක් දැකලා ඌව මාලිගාවට අරන් ආවා. ඌ තමයි අද වහල උඩ හිටියේ. ඔයා අශ්වයාව අයින් කරන්න ගත්ත 'තීරණය' (Free Will) නිසාමයි, පරෙවියා මාලිගාවට එන පාර (Destiny) කැපුණේ!"

🃏 සෙල්ලම් කාඩ් කුට්ටමේ රහස

ජීවිතය කියන්නේ දෛවය සහ ස්වයං කැමැත්ත කියන දෙකේම එකතුවක් (Co-creation).

සෙල්ලම් කාඩ් කුට්ටමකින් ඔයාගේ අතට ලැබෙන කාඩ් ටික (Cards) තීරණය කරන්නේ දෛවයයි. ඔයා උපදින පවුල, ඔයාට මුණගැහෙන සමහර මිනිස්සු දෛවයෙන් වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි ඒ ලැබුණු කාඩ් ටිකෙන් දක්ෂ විදිහට සෙල්ලම් කරලා මැච් එක දිනනවාද පරදිනවාද කියන එක තීරණය කරන්නේ ඔයාගේ ස්වයං කැමැත්ත (Free Will) විසිනුයි! 🃏✨

🤔 දැන් ඔයාගෙන් ප්‍රශ්නයක්...

හිතන්න ඔයාගේ අතට අනාගතය ලියවිලා තියෙන "රහස් පොතක්" හම්බවෙනවා. ඒකේ ඔයා ඉස්සරහට කසාද බඳින කෙනා, ඔයා මැරෙන දවස, ඔයාට ලැබෙන සල්ලි හැමදේම ලියවිලා තියෙනවා. 📕✍️

ඔයා ඒ පොත පෙරළලා ඔයාගේ අනාගතය කියවනවාද? නැත්නම් "ජීවිතේ Surprise එකක් විදිහට තියෙන්න ඕනේ" කියලා ඒ පොත පුච්චලා දානවාද? 👇💥

හේතුවත් එක්කම කමෙන්ට් එකක් දාගෙන යන්න!👇👇

Mr.Satan

1989 ඒ අඳුරු රාත්‍රිය... වෙනස් වුණා නම්? 🤔🚩

ලංකාවේ ඉතිහාස පොත්වල ලියවිලා තියෙන්නේ 1989 නොවැම්බර් මාසේ ඒ අන්තිම රෑ රෝහණ විජේවීරව අල්ලගත්තා, ප්‍රශ්න කළා, ඊට පස්සේ මරලා දැම්මා කියලා. JVP කැරැල්ල එතනින්ම ලේ සාගරයකින් ඉවර වුණා. හැබැයි පොඩ්ඩක් හිතන්න... ඒ දෛවෝපගත රෑ වෙනස් වුණා නම්? අන්තිම තත්පරේදී විජේවීර ආරක්ෂක අංශවලින් escape වුණා නම්? ඝන කැලෑවක් අස්සෙන් බෝඩර් එකක් පැනලා, නැත්නම් ඔහුට පණ ඇරලා ආදරේ කරපු ලෝයල් සගයෝ ටිකක් ඔහුව රහසිගතව හංගලා බේරගත්තා නම්?

එදා ඉඳලා රට පුරාම ලැව්ගින්නක් වගේ කටකතා පැතිරෙන්න පටන් ගන්නවා. ගමේ තේ කඩවල්වල, යුනිවර්සිටි හොස්ටල්වල, ෆැක්ටරි අස්සේ විතරක් නෙවෙයි, ආමි කැම්ප් ඇතුළෙත් රහසින් මුමුණනවා "කළු ජැකට්කාරයා තවම ජීවතුන් අතර!" කියලා. මධ්‍යම රාත්‍රියේ නගරවල බිත්ති පුරා අලුත්ම පෝස්ටර් ඇලවෙනවා "නායකයා එනවා..." කියලා. ආණ්ඩුවෙන් රෑට රෑට ඒවා ගලවනවා, හැබැයි පහුවදා උදේ බලද්දී ආයෙත් බිත්ති පුරා ඒ පෝස්ටර්මයි. රට ඇතුළේ පාලකයින්ට නොතේරෙන, හැබැයි දරාගන්න බැරි අමුතුම විදියේ භීතියක් ලියලනවා.

ඔහොම යද්දී 1990 දශකය පුරාම රට සිවිල් යුද්ධයෙන්, දූෂණයෙන්, දරිද්‍රතාවයෙන් කඩාගෙන වැටෙනවා. සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ට සාම්ප්‍රදායික දේශපාලකයෝ එපා වෙනවා. හැම ඉලෙක්ෂන් එකකටම එන පොරොන්දු බොරු වෙද්දී, ප්‍රභූ පවුල් තව තවත් සල්ලිකාරයෝ වෙනවා, සාමාන්‍ය මිනිහා පණ ඇද ඇද ජීවත් වෙන්නේ. යුනිවර්සිටිවලින් අවුට් වෙන ජොබ් නැති උපාධිධාරීන්ගේ හිතේ දවසින් දවස කේන්තිය පිරෙනවා. අන්න ඒ හැම කේන්තියක් යටින්ම අළු යට ගිනි පුපුරක් වගේ එක නමක් ජීවත් වෙනවා ඒ තමයි "රෝහණ විජේවීර".

ඔහොම අවුරුදු 15ක් යනවා... එකපාරටම මුළු රටම සයිලන්ට් කරවන නිව්ස් එකක් ටීවී එකේ යනවා. "රෝහණ විජේවීර ජීවතුන් අතර!" වයසට ගියත් ඇස්වල තියෙන විප්ලවීය ගින්න නිවිලා නැති, අර සුප්‍රකට කළු ජැකට් එක දාගත්ත මනුස්සයෙක් ටීවී ස්ක්‍රීන් එකෙන් මතුවෙනවා. සමහරු ෂොක් වෙනවා, සමහරු ප්‍රීතියට අඬනවා, ප්‍රභූ පන්තිය බය වෙනවා. ඔහු කැමරාව දිහා කෙලින්ම බලලා තමන්ටම ආවේණික ගැඹුරු හඬින් කියනවා: "මම ආපහු ආවේ මේ රට බේරගන්න..." කියලා.

ඒ ස්පීච් එකෙන් පස්සේ රට ලිටරලි දෙකට බෙදෙනවා. දුප්පත් තරුණයෝ, කම්කරුවෝ, ගොවියෝ, යුනිවර්සිටි ස්ටුඩන්ට්ස් කිසිම පක්ෂ බේදයක් නැතුව ඔහු වටේ රොද බඳිනවා. රට පුරාම රතු කොඩි වැහි වැහැලා, විප්ලව ගීත කිය කියා දැවැන්ත රැලි පටන් ගන්නවා. මිනිහා ස්ටේජ් එකට එද්දී සෙනඟ කෑගහන්නේ නෑ, නිකන් වර්ෂිප් කරනවා වගේ පිස්සුවෙන් වගේ බලන් ඉන්නේ. ඔහු කැම්පේන් එකේදී ගොරවනවා... "දේශපාලකයෝ රට විකුණලා!", "සල්ලිකාර පවුල් මේ රට අල්ලගෙන!", "IMF එක රටේ බෙල්ල උඩ කකුල තියලා!", "සාමාන්‍ය මිනිහා වහලෙක් වෙලා!" කියලා. ඒ වචන සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ගේ හදවත්වලට ගිනි වගේ බහිනවා.

ඊට පස්සේ එන්නේ ලංකාවේ හිස්ට්‍රි එකේ දිගම පෝලිම් තිබුණු මැතිවරණය. බය වෙච්ච සල්ලිකාරයෝ පිටරටවලට සල්ලි ට්‍රාන්ස්ෆර් කරනවා, පොලිටීෂියන්ස්ලා පැනික් වෙනවා, ආමි එක ඇලර්ට්, මීඩියා චැනල් දෙකට බෙදෙනවා. අන්තිමට රිසල්ට් එක එනවා "රෝහණ විජේවීර ජනාධිපති!" එදා රෑ කොළඹ නගරය හරියට රතු පාට ගිනිකන්දක් වගේ. හැමතැනම රතු කොඩි, රොකට් වෙඩි, විප්ලව සින්දු. දුප්පත් මිනිස්සු පාරවල්වල නටනවා "අපේ මිනිහා ආවා" කියලා. හැබැයි කුරුඳුවත්ත වගේ සල්ලිකාර පැති මළ ගෙවල් වගේ නිශ්ශබ්දයි. එම්බසිවල ඉමර්ජන්සි මීටින්ග්ස් තියනවා.

ඔන්න දැන් රට වෙනස් වෙන්න පටන් ගන්නවා. ලොකු ප්‍රයිවෙට් කම්පැනි ඔක්කොම ජනසතු කරනවා, දූෂිත දේශපාලකයෝ හැම එකාවම ඇරස්ට් කරනවා, බිලියනපතියන්ගේ දේපළ රාජසන්තක කරනවා, බෑන්ක් සිස්ටම් එක සම්පූර්ණයෙන්ම ස්ටේට් කන්ට්‍රෝල් එකට ගන්නවා. මුලින් මිනිස්සු අත්පුඩි ගහනවා "අන්තිමට හරි සාධාරණයක් වුණා" කියලා. ගම්වල ෆැක්ටරි හැදෙනවා, යූත් කැම්ප් බිහිවෙනවා, යුනිවර්සිටි ළමයින්ට අනිවාර්ය ජාතික සේවය (National Service) දානවා. ඉස්කෝලවල කාල් මාක්ස්ගේ, ලෙනින්ගේ, චේ ගුවේරාගේ පෝස්ටර් වදිනවා. සෞඛ්‍යයයි, අධ්‍යාපනයයි 100%ක්ම ෆ්‍රී වෙනවා. දුප්පත් මිනිස්සුන්ට පළවෙනි වතාවට දැනෙනවා "මේ රට අපෙත් එක්ක" කියලා.

හැබැයි... ටිකෙන් ටික කතාවේ අඳුරු පැත්ත එළියට එනවා. බටහිර රටවල් ලංකාවට සම්බාධක (Sanctions) දානවා, IMF ලෝන් නවතිනවා, ෆොරින් ඉන්වෙස්ටර්ස්ලා රට දාලා යනවා. රට ඇතුළේ දරුණු ඩොලර් ක්‍රයිසිස් එකක් එනවා. තෙල් පෝලිම්, බෙහෙත් හිඟය, කළු කඩ ඉහළ යනවා. හැබැයි රාජ්‍ය ටීවී එකෙන් කියන්නේ "මේවා විප්ලවය වට්ටන්න අධිරාජ්‍යවාදීන් කරන කුමන්ත්‍රණ" කියලා. මීඩියා ෆ්‍රීඩම් එක ටිකෙන් ටික නැති වෙනවා. රජයට විරුද්ධව කතා කරන ජර්නලිස්ට්ලා අතුරුදහන් වෙනවා. ප්‍රොටෙස්ට් කරන ඕනම කෙනෙක්ව "දේශද්‍රෝහියෙක්" කියලා ඇරස්ට් කරනවා. හැමතැනම ආමි චෙක්පොයින්ට්ස්, යුනිවර්සිටි අස්සේ රහස් බුද්ධි අංශ නිලධාරීන්.

මිනිස්සු ආයෙත් වටපිට බලලා රහසින් කොඳුරන්න පටන් ගන්නවා... "මේක අපිට ලැබුණු නිදහසක්ද... නැත්නම් අලුත් එකාධිපතිත්වයක්ද?" කියලා. හැබැයි ඒ අස්සෙත් ගම්වල ඉන්න අන්ත දුප්පත් මිනිස්සු තවමත් ඔහුට වන්දනා කරනවා. ඔවුන් කියන්නේ "රටට හෙණ ගැහුවත් කමක් නෑ, අඩුම ගානේ මේ මිනිහා අර හොර දේශපාලකයෝ ටිකවයි, සල්ලිකාරයෝ ටිකවයි දණගැස්සුවා" කියලා. මේ අතරේ උතුරේ යුද්ධය තවත් දරුණු වෙනවා, මුළු නෝර්ත් එකම මිලිටරයිස් වෙනවා. රටම හරියට විප්ලවීය බලකොටුවක් වගේ වෙනවා.

අවුරුදු 20කට පස්සේ බලද්දී, ශ්‍රී ලංකාව කියන්නේ සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස්ම ලෝකයක්. කොළඹ අහස සිපගත්ත බටහිර බ්‍රෑන්ඩ්ස්, ඇඩ්වර්ටීස්මන්ට් එකක්වත් නෑ. හැමතැනම දැවැන්ත රතු බැනර්. මිලිටරි පැරඩ්. ස්ටේට් කන්ට්‍රෝල් මීඩියා. නැෂනල් සර්විස් යුනිෆෝම් ඇඳපු තරුණ පරපුරක්. බෝඩර්ස් සිරාවටම මොනිටර් වෙනවා, පිටරට බලපෑම් බින්දුවයි. හැබැයි ගම්වල මිනිස්සුන්ගේ අධ්‍යාපනය උපරිමයි, සෞඛ්‍යය සුපිරියි, ක්‍රයිම්ස් අඩුයි, දූෂණය කරන්න හැම එකාම බයයි.

හැබැයි "නිදහස"...? නිදහස ගැන කතා කරද්දී මිනිස්සු වටපිට බලලා බයෙන් කතා කරන රටක් බවට ලංකාව පත්වෙලා. අවසානයේ ඉතිහාස පොත්වල මෙහෙම ලියවෙයි:

"රෝහණ විජේවීර ශ්‍රී ලංකාව සහමුලින්ම වෙනස් කළා. හැබැයි ඒ වෙනස රට බේරගත්තාද... නැත්නම් රට තවත් අඳුරු, නිහඬ යුගයකට ඇදලා දැම්මාද කියලා අදටත් තීරණය කරන්න අමාරුයි."

උපාලි විජේවර්ධන
ලංකා ඉතිහාසයේ නොවිසඳුණු අභිරහස් පියාසැරිය ✈️🇱🇰

උපාලි විජේවර්ධන කියන නාමය සහ ඔහුගේ අතුරුදන් වීම අදටත් ලංකාවේ මිනිස්සු අතරේ ජීවත් වෙන්නේ කිසිදා නිම නොවන, නොවිසඳුණු ලොකුම අභිරහසක් විදියටයි. මේක සාමාන්‍ය ගුවන් අනතුරක් ගැන කතාවක් නෙවෙයි; බලය, ධනය, දේශපාලනය, අසීමිත ජනප්‍රියත්වය සහ අඳුරු රහස් රැසකින් පිරුණු සිනමා පටයක් වගේ කතාවක්. 1980 දශකයේ මුල වෙද්දී ව්‍යාපාරික ලෝකයේ සුපිරි තරුවක් වුණු ඔහු, යන එන තැන සෙනඟ පිරුණු, පුවත්පත්වල නිතරම කතාබහට ලක්වුණු, ලාංකේය තරුණ පරපුරේ ලොකුම Motivation එකක් වුණු අතිශය බලපෑම්සහගත චරිතයක්. වේගවත් මෝටර් රථ, හෙලිකොප්ටර්, පෞද්ගලික ජෙට් යානා සහ සුඛෝපභෝගී හෝටල් ඔහුගේ එදිනෙදා ජීවිතයේ කොටසක් වුණත්, ඒ ආකර්ෂණීය ජීවිතය ඇතුළේ ශ්‍රී ලංකාව කාර්මික රටක් කිරීමේ දැවැන්ත හීනයක් ඔහුට තිබුණා. අනෙක් ව්‍යාපාරිකයන් විදේශීය ආනයන මත යැපෙද්දී, කන්ඩොස් චොක්ලට්, ඩෙල්ටා ටොෆී, ඉලෙක්ට්‍රොනික කර්මාන්තශාලා, උපාලි එයාර් සහ පුවත්පත් ආයතන හරහා දේශීය නිෂ්පාදනයට මුල්තැන දුන් නිසාම මිනිස්සු ඔහුව හැඳින්වූයේ "දේශීය ව්‍යාපාරයේ රජා" කියලයි.

හැබැයි මේ වේගවත් ගමනත් එක්කම ව්‍යාපාරික, දේශීය දේශපාලන වගේම විදේශීය බලවේග පවා ඔහුගේ සතුරන් බවට පත්වුණු බවට පස්සේ කාලෙක කතා පැතිරුණා. 1983 පෙබරවාරි මාසයේ මැලේසියාවේ ක්වාලාලම්පූර් නුවර හිල්ටන් හෝටලයේ නැවතී සාමාන්‍ය විදියට, කිසිම බියක් හෝ නොසන්සුන්තාවයක් නැතිව සාර්ථක ව්‍යාපාරික සාකච්ඡා කිහිපයකට සහභාගී වුණු ඔහු, ලංකාවේ අනාගත ජනාධිපතිවරයෙක් විය හැකි බවට පවා ඒ වෙනකොටත් අනාවැකි පළවෙමින් තිබුණා. මොකද ඔහු සතුව ධනය, මාධ්‍ය බලය වගේම අතිමහත් ජනතා ආකර්ෂණයක් තිබුණා. ඒත් හැමදේම උඩුයටිකුරු කරමින් 1983 පෙබරවාරි 13 වෙනිදා උදෑසන, නියමුවන් දෙදෙනෙකු, නීතිඥයා සහ ව්‍යාපාරික සගයන් සමඟින් මැලේසියාවෙන් කොළඹ බලා පියාසර කිරීමට ඔහුගේ නවීනතම 'ලියර්ජෙට් 35' (Learjet 35) පෞද්ගලික යානයට ඔහු ගොඩවුණා. කිසිදු කාර්මික දෝෂයක් හෝ අයහපත් කාලගුණයක් වාර්තා නොවුණු, ඉතාම සාමාන්‍ය ගුවන්ගත වීමකින් පසුව, එකපාරටම කිසිදු අනතුරු ඇඟවීමක්, හදිසි ඇමතුමක් (Mayday call) හෝ රේඩියෝ පණිවිඩයක් නොමැතිව යානය රේඩාර් තිරවලින් සදහටම අතුරුදන් වුණා.

ලංකාව, මැලේසියාව ඇතුළු රටවල් කිහිපයක නාවික හා ගුවන් හමුදා එක්ව සාගරයේ දැවැන්ත සෙවීම් මෙහෙයුමක් දියත් කළත්, දින සති ගත වෙද්දීත් යානයේ සුන්බුන්, තෙල් කාන්දුවක්, මළසිරුරක් හෝ ගමන් මලු තබා කළු පෙට්ටිය (Black box) වත් හමුවුණේ නැහැ. මේ සාක්ෂි රහිත අතුරුදන් වීමත් එක්කම, "යානයට වෙඩි තබා බිම හෙළුවා", "දේශපාලන ඝාතනයක්" හෝ සීතල යුද සමයේ CIA හෝ RAW වැනි "විදේශීය ඔත්තු සේවා මැදිහත් වීමක්" වැනි නොයෙකුත් කටකතා ලංකාව පුරා ලැව්ගින්නක් වගේ පැතිරුණා. ඒ අතරතුර, බැටරි නොමැතිව අතේ චලනයෙන් පමණක් වැඩ කරන ඔහුගේ සුපිරි යාන්ත්‍රික අත් ඔරලෝසුව ගැන "ඔහුගේ ඔරලෝසුව තවමත් වැඩ කරනවා, ඒ කියන්නේ උපාලි කොහේ හරි ජීවතුන් අතර ඉන්නවා" කියන සංවේදී කතාව ජනතාව අතර සංකේතයක් වුණා. නිල විමර්ශනවල මේ ඔරලෝසු කතාව නැතත්, සිරුරක් හෝ සාක්ෂියක් නැති නිසා ඔහු අප්‍රිකාවේ, ඇමරිකාවේ හෝ රහසිගත දූපතක ජීවත් වන බවට මිනිස්සු බලාපොරොත්තු තියාගත්තා. ඔහුගේ අභාවයෙන් පසු ඒ මොළකරු අහිමි වීමෙන් උපාලි ව්‍යාපාරික අධිරාජ්‍යය බිඳ වැටෙද්දී, "උපාලි විජේවර්ධන එදා ජීවත් වුණා නම් ලංකාවේ ආර්ථිකය අද තියෙන්නේ වෙනස්ම තැනක" කියන කණගාටුව අදටත් බොහෝ දෙනෙක් ප්‍රකාශ කරනවා. යානය, කළු පෙට්ටිය හෝ කිසිදු සිරුරක් හමුනොවුණු 'උපාලි විජේවර්ධනගේ අතුරුදන් වීම' අදටත් ශ්‍රී ලාංකීය ඉතිහාසයේ ලොකුම සහ නොවිසඳුණු අභිරහස ලෙස ඒ අයුරින්ම ඉතිරි වී තිබෙනවා. 🖤🕵️‍♂️✨

Eelam War IV – ප්‍රභාකරන් දණගැස්සූ හතරවන ඊළාම් යුද්ධය

2005 අග භාගයේ ශ්‍රී ලංකාව පිටින් සාමාන්‍ය රටක් වගේ පෙනුණත් ඇතුළෙන් බියෙන් පිරුණු රටක් වෙලා තිබුණා. අවුරුදු ගණනාවක් තිස්සේ බෝම්බ ප්‍රහාර, ඝාතන, හමුදා සටන් සහ මාර්ග බාධක වලට මිනිස්සු පුරුදු වෙලා හිටියා. බස් එකකට නැග්ගත්, කෝච්චියක ගියත්, නගරයක ඇවිද්දත් “අද කොහේ බෝම්බයක් පුපුරයිද?” කියන බිය හැමෝගෙම හිත්වල තිබුණා. 2002දී Ranil Wickremesingheගේ ආණ්ඩුව සහ Liberation Tigers of Tamil Eelam අතර සටන් විරාම ගිවිසුමක් අත්සන් කරලා තිබුණත්, ඇත්තටම යුද්ධය නතර වෙලා තිබුණේ නෑ. LTTE එක උතුරේ තමන්ගේම පාලනයක් වගේ පවත්වාගෙන ගියා. ඔවුන්ට මාර්ග පරීක්ෂණ ස්ථාන, පොලිස් ඒකක, “Sea Tigers” සහ “Black Tigers” වගේ හමුදා ඒකක තිබුණා. රට සාමයෙන් ඉන්නවා වගේ පෙනුණත් ඇතුළෙන් ආතතිය දිගටම තිබුණා.

2004දී LTTE එක ඇතුළේ ලොකු බිඳවැටීමක් වුණා. නැගෙනහිර බලවත් නායකයෙක් වූ Vinayagamoorthy Muralitharan හෙවත් කරුණා අම්මාන්, ප්‍රභාකරන් එක්ක ගැටුමකට ගිහින් LTTE එකෙන් වෙන් වුණා. මේක LTTE එකට ලොකු පහරක් වුණා. නැගෙනහිර සටන්කරුවන් ගොඩක් ඔහු එක්ක ගියා. LTTE කඳවුරු, ගමන් මාර්ග සහ බුද්ධි තොරතුරු රජයට හෙළි වෙන්න පටන් ගත්තා. පස්සේ හමුදා නිලධාරීන් ගොඩක් කියලා තිබුණේ “LTTE එක පරාජය වෙන්න ලොකුම හේතුවක් මේක” කියලා.

2005 ජනාධිපතිවරණයෙන් Mahinda Rajapaksa බලයට ආවා. ඔහු ශක්තිමත් නායකයෙක් විදිහට ජනතාව අතර ප්‍රචාරය කළා. බලයට ආවට පස්සේ තමන්ගේ සහෝදරයා Gotabaya Rajapaksa ආරක්ෂක ලේකම් කළා. හමුදාපති වුණේ Sarath Fonseka. මේ තුන්දෙනා යටතේ රජයේ හමුදා සැලසුම් සම්පූර්ණයෙන්ම ආක්‍රමණශීලී වුණා. සටන් විරාම ගිවිසුම තිබුණත් ඇතුළෙන් යුද්ධයට සූදානමක් යන බව පැහැදිලි වුණා.

2006 ජූලි මාසේ Mavil Aru ජල දොරටු LTTE එක වහලා දැම්මා. ඒකෙන් දහස් ගණනක් ගොවීන්ට වතුර නැති වුණා. රජය මේක ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාවක් කියලා හමුදා මෙහෙයුමක් පටන් ගත්තා. ඒක තමයි සිව්වන ඊළාම් යුද්ධය නැවත සම්පූර්ණයෙන් ආරම්භ වුණ තැන. ඊට පස්සේ නැගෙනහිර සටන් ආරම්භ වුණා. Vakarai, Sampur, Thoppigala වගේ ප්‍රදේශවල දරුණු සටන් පැවතුණා. වනාන්තර සටන්, බිම් බෝම්බ, සැඟවී ප්‍රහාර සහ මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාර හැමතැනම තිබුණා. ගුවන් හමුදාව LTTE කඳවුරු බෝම්බ දැම්මා. නාවික හමුදාව “Sea Tigers” එක්ක මුහුදේ සටන් කළා. LTTE මරාගෙන මැරෙන බෝට්ටු නාවික හමුදා නෞකාවල හැප්පෙන්න යැව්වා. හැබැයි ටික ටික නාවික හමුදාව LTTE ආයුධ ප්‍රවාහන නැව් විනාශ කරලා ඔවුන්ගේ සැපයුම් මාර්ග කඩන්න පටන් ගත්තා.

2007 වෙද්දී නැගෙනහිර ප්‍රදේශ රජයේ පාලනයට ආවා. දකුණේ ජනතාව අතර ලොකු උද්යෝගයක් ඇති වුණා. “මේ පාර යුද්ධය දිනයි” කියන හැඟීමක් රටේ තිබුණා. ඊට පස්සේ හමුදාව උතුරට ඉදිරියට ගියා. ඒක තමයි අමාරුම අදියර. Mannar, Kilinochchi, Mullaitivu වගේ ප්‍රදේශවල දරුණු සටන් පැවතුණා. LTTE බංකර් පද්ධති, බිම් බෝම්බ, සැඟවුණු වෙඩික්කරුවන් සහ මරාගෙන මැරෙන සටන්කරුවන් භාවිතා කළා. හමුදා සෙබළු වැසි, මඩ සහ වනාන්තර තත්ත්වයන් අතර සති ගණන් සටන් කළා.

2009 ජනවාරි 2 දින හමුදාව Kilinochchi අල්ලාගත්තා. මේක LTTE එකේ දේශපාලන අගනුවර වගේ තිබුණු තැනක්. ඒ ප්‍රවෘත්තිය ආවම දකුණේ සැමරුම් පටන් ගත්තා. රතිඤ්ඤා, කිරිබත් සහ ජාතික කොඩි හැමතැනම තිබුණා. Mahinda Rajapaksa පාර්ලිමේන්තුවේදී “මාතෘභූමිය ත්‍රස්තවාදයෙන් නිදහස් කරනවා” කියලා ප්‍රකාශ කළා. හැබැයි යුධ බිමේ තත්ත්වය තව තවත් භයානක වෙමින් තිබුණා. LTTE එක පසුබසිනකොට සිවිල් වැසියන් ලක්ෂ ගණනක් ඔවුන් එක්ක ගමන් කළා. රජය කියන්නේ LTTE සිවිල් වැසියන් මිනිස් පලිහක් විදිහට භාවිතා කළා කියලා. ජාත්‍යන්තරයෙන් සටන් විරාම ඉල්ලීම් ආවා. එක්සත් ජාතීන්, විදේශ මාධ්‍ය සහ ඉන්දියාවෙන් බලපෑම් තිබුණා. ඒත් කොළඹ තීරණ ගන්න කණ්ඩායමේ අදහස තිබුණේ “මේ පාර යුද්ධය නවත්තන්නේ නෑ” කියලා.

2009 අප්‍රේල් සහ මැයි වෙද්දී යුධ බිම Mullivaikkal අවට කුඩා මුහුදු තීරුවකට සීමා වුණා. එතන භයානක අවුල් තත්ත්වයක් තිබුණා. අඬන සිවිල් වැසියන්, තුවාල ලැබූ සටන්කරුවන්, පිපිරීම්, බඩගින්න, මළ සිරුරු සහ නොනවතින වෙඩි ප්‍රහාර හැමතැනම තිබුණා. LTTE ඉහළ නායකයන් ටික ටික මැරුණා. “Sea Tigers” කඩා වැටුණා. සන්නිවේදන පද්ධති බිඳ වැටුණා. අවසාන දවස් වල “ප්‍රභාකරන් පැනලා”, “submarine එකක් සූදානම්”, “white flag surrender” වගේ කතා පැතිරුණා. කවුරුත් ඇත්ත දැනගෙන හිටියේ නෑ.

2009 මැයි 18 උදේ රජය නිල වශයෙන් නිවේදනය කළා Velupillai Prabhakaran මියගියා කියලා. ඡායාරූප නිකුත් වුණා. LTTE එක නිල වශයෙන් කඩා වැටුණා. කොළඹ සහ දකුණේ ගොඩක් ප්‍රදේශවල ජනතාව පාරට බැහැලා සැමරුම් කළා. අවුරුදු 30කට අධික යුද්ධයක් අවසන් වෙලා තිබුණා.

හැබැයි යුද්ධය ඉවර වුණත් කතාව එතනින් ඉවර වුණේ නෑ. අතුරුදහන් වූ පුද්ගලයන්, යුධ අපරාධ චෝදනා, අවතැන් වූ ජනතාව, පුනරුත්ථාපනය සහ ජාතික සංහිඳියාව වගේ ප්‍රශ්න ඉතිරි වුණා. ජාත්‍යන්තරයෙන් එක්සත් ජාතීන්ගේ පරීක්ෂණ සහ මානව හිමිකම් චෝදනා ආවා. රජය ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කළා. Mahinda Rajapaksa “යුද්ධය දිනූ නායකයා” කියන ප්‍රතිරූපය ලබාගත්තා. ඒත් තවත් අය කියන්නේ “යුද්ධය දිනුවත් මිනිස්සුන්ගේ වේදනා තවම සුව වෙලා නෑ” කියලා.

LTTE ත්‍රස්තවාදීන්ගේ පලමු ඝාතනය .....

1970 ගණන් වල ශ්‍රී ලංකාවේ උතුරු පැත්තේ තමිල් ජනතාව අතර ලොකු අසතුටක් තිබුණා. ඒකට හේතු වුණේ භාෂා ප්‍රශ්න, රැකියා ප්‍රශ්න, විශ්වවිද්‍යාල ඇතුල්වීම් වගේ දේවල්. තමිල් ජනතාවගෙන් ගොඩක් අය හිතුවේ රජයෙන් තමන්ට සාධාරණයක් වෙන්නේ නෑ කියලා. මුලින් තමිල් දේශපාලන නායකයෝ සාකච්ඡා වලින් විසඳුම් හොයන්න උත්සාහ කළා. හැබැයි තරුණ පිරිසක් ටික ටික විශ්වාස කරන්න පටන් ගත්තේ “කතා කරලා වැඩක් නෑ, අවි අරගෙන සටන් කරන්න ඕනේ” කියලා.

මේ කාලේ යාපනේ හිටපු තරුණයෙක් තමයි Velupillai Prabhakaran. පොඩි කාලේ ඉඳන්ම එයාට සටන්, විප්ලව, ගරිල්ලා යුද්ධ වගේ දේවල් ගැන ලොකු උනන්දුවක් තිබුණා කියලා පස්සේ කියවුණා. 1972 වෙද්දී එයා “Tamil New Tigers” කියලා රහසිගත කණ්ඩායමක් හදනවා. මේක තමයි පස්සේ Liberation Tigers of Tamil Eelam බවට පත් වෙන්නේ.

ඒ කාලේ යාපනේ ප්‍රසිද්ධ දේශපාලනඥයෙක් තමයි Alfred Duraiappah. එයා යාපනේ නගරාධිපති. ඒ වගේම එවකට රජයත් එක්ක හොඳ සම්බන්ධතාවයක් තිබුණා. එවකට රටේ අගමැතිනිය හිටියේ Sirimavo Bandaranaike. දුරයප්පා රජයත් එක්ක වැඩ කරන නිසා, අතිවාදී තමිල් තරුණයන්ට එයා ගැන තිබුණේ ලොකු කේන්තියක්. ඔවුන් හිතුවේ “මේ මනුස්සයා තමන්ගේම ජනතාව පාවා දෙනවා” කියලා.

ඒකට තවත් ගිනි දැම්මේ 1974 යාපනේ ලෝක තමිල් සම්මේලනයේ සිද්ධිය. එදා පොලිසියත් එක්ක ඇතිවුණ ගැටුමකින් තමිල් ජනතාව කිහිපදෙනෙක් මැරුණා. ඒකෙන් පස්සේ තරුණයන් අතර රජයට තිබුණු වෛරය තවත් වැඩි වුණා. ඒ වෙලාවේ දුරයප්පාටත් දොස් කියන්න ගත්තා.

ඊට පස්සේ එනවා 1975 ජූලි 27. එදා උදේ Alfred Duraiappah පුරුදු විදිහට යාපනේ Ponnalai Varadaraja Perumal Temple දේවාලයට යනවා. එයා කාර් එකෙන් බැහැලා දේවාලයට යන්න හදනකොට තරුණ සන්නද්ධ පිරිසක් එයා ළඟට එනවා. ඊට පස්සේ එයාට සමීපයෙන් වෙඩි තියනවා. එතනම එයා මැරෙනවා.

පස්සේ මේ ප්‍රහාරය පිටිපස්සේ හිටියේ Velupillai Prabhakaran කියලා කියවුණා. සමහර වාර්තා වල කියන්නේ ප්‍රභාකරන්ම වෙඩි තිබ්බා කියලා. මේක LTTE එකේ පළවෙනි ප්‍රධාන ඝාතනය විදිහට ඉතිහාසයට ගියා.

මේ සිද්ධියෙන් පස්සේ රටම ශොක් වුණා. ඒ වෙලාවේ මෙහෙම සංවිධානාත්මක දේශපාලන ඝාතන ලොකුවට තිබුණේ නෑ. රජය පරීක්ෂණ පටන් ගත්තා. හැබැයි ඒ වෙලාවේ මේ කණ්ඩායම් පොඩි රහසිගත කණ්ඩායම් නිසා අල්ලගන්න ලේසි වුණේ නෑ.

දුරයප්පා මැරුණු පස්සේ ප්‍රභාකරන් තමිල් තරුණයන් අතර “වීරයෙක්” වගේ ප්‍රසිද්ධ වෙන්න පටන් ගත්තා. 1976 වෙද්දී Tamil New Tigers කියන නම වෙනස් කරලා Liberation Tigers of Tamil Eelam කියලා දාගත්තා. ඊට පස්සේ පොලිස්, හමුදා, දේශපාලනඥයන්ට ප්‍රහාර වැඩි වෙන්න ගත්තා.

ඊටත් පස්සේ 1983දී Black July කියන දරුණු කලබල ඇති වුණා. LTTE ප්‍රහාරයකින් හමුදා 13 දෙනෙක් මැරුණු පස්සේ දකුණේ තමිල් ජනතාවට පහරදීම් ඇතිවුණා. ගෙවල් ගිනි තිබ්බා, මිනිස්සු මැරුණා. ඒකෙන් පස්සේ තමිල් තරුණයන් ගොඩක් LTTE එකට එකතු වුණා.

ඊට පස්සේ තමයි සම්පූර්ණ Sri Lankan Civil War පටන් ගත්තේ. අවුරුදු ගණනක් බෝම්බ, ඝාතන, ගම්මාන ප්‍රහාර, මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාර වගේ දේවල් සිද්ධ වුණා. LTTE එක ටික ටික ලොකු බලයක් වුණා.

අවසානයේ 2006–2009 කාලේ රජය ලොකු හමුදා මෙහෙයුම් ආරම්භ කළා. . අන්තිමේ 2009 මැයි මාසේ LTTE එක සම්පූර්ණයෙන් පරාජය වුණා. Velupillai Prabhakaranත් අවසාන සටන් වලදී මැරුණා.

ඒ කියන්නේ 1975 දුරයප්පා ඝාතනයෙන් පටන් ගත්ත මේ කතාව, අවුරුදු 30කට අධික ලොකු යුද්ධයක් බවට පත් වුණා.