K-Individu Coaching & Bureau MIR - Mind In Reset

🔵
Een werknemer, arbeidsongeschikt, onzeker en op zoek naar houvast.
Had weinig contact gehad met zijn leidinggevende, ervaarde geen duidelijke begeleiding of sturing in re-integratie, maar ontving wel aan het begin van zijn 2e ziektejaar een brief dat zijn functie en afdeling was opgeheven.

Er was geen passende plek meer voor hem binnen de organisatie.

🔵
Een werknemer, arbeidsongeschikt. Het 2e spoortraject ging op papier over passend werk buiten de organisatie.

Maar onder de oppervlakte speelde een arbeidsconflict dat niemand benoemde, en dat wel overal doorheen sijpelde.

De werkgever én de werknemer waren opgelucht dat er een “traject” liep en dat niemand dit onderwerp meer met elkaar aan hoefde te gaan.

🔵
Een werknemer, arbeidsongeschikt. Ook zij kon niet terugkeren in haar eigen functie en er waren geen andere passende functies binnen het bedrijf.

De werkgever dacht actief mee, was transparant en pakte de re-integratie professioneel en in samenwerking aan.

De werknemer was verdrietig en ervaarde een groot verlies, maar voelde zich toch gezien en gesteund.

Zelfde slechte nieuws en uitkomst, ander effect op de mens.

🔵🔵🔵
Re-integratie is toch echt meer dan een wettelijke verplichting en een 2e spoortraject is geen verzachtende deken voor een gesprek dat al veel eerder gevoerd had moeten worden.

En ja, dat geldt voor beide kanten.

De werknemer én werkgever zijn ooit hun avontuur samen begonnen en hebben in goede tijden van elkaars mogelijkheden mogen profiteren.

Hoe je met elkaar omgaat als het tegenzit, zegt minstens zoveel over die samenwerking als hoe je floreerde toen het goed ging.

Een brief in plaats van een gesprek. Een traject in plaats van een confrontatie.

Het lijkt makkelijker, maar is het (zakelijk) volwassen en eerlijk?

Hoe zou jij zelf of hoe zou jouw organisatie scoren als het minder goed gaat?

Ik werk binnen de kaders en volg de regels.

Het proces klopt en ik lever op tijd. Maar ik zie een 2e spoortraject niet als administratieve exercitie.

Als dat wel is wat je zoekt, dan ben ik helaas niet de juiste partij voor jouw vraag en hoef je niet verder te lezen.

- Ik werk met mensen die zijn vastgelopen, stilgezet en soms niet meer weten wie ze zijn buiten hun werk.
- Ik werk met mensen met pijn, verdriet en rouw.
- Ik werk met mensen die door beperkingen in arbeid en tikkende tijd worden gedwongen na te denken over ander werk, een ander leven.
- Ik werk met mensen die iets anders verdienen dan een ingevulde vragenlijst en een cv-training.

Ik houd me aan de regels én ik ga verder dan dat.

Ik vraag door waar anderen misschien afronden, houd een spiegel voor, precies waar dat ongemakkelijk is, schud de boel op of laat het juist rustig landen en ik wacht tot de reserves zakken.

Die ruimte moet er zijn.
En als dat punt is bereikt, komt er iets los wat er al die tijd al was.

Dat is hoe ik werk. Binnen de kaders en met de mens voorop! 🍀

Hé, ik moest aan jou denken!

Via LinkedIn of via via, krijg ik met regelmaat een appje of e-mailbericht met: “hé, ik moest ineens aan jou denken…”

Dat “ineens” is geen toeval.

Er is ergens iets gaan bewegen.
In jezelf, in jouw werk, in de organisatie, in een medewerker..

De afgelopen maanden heb ik veel toffe trajecten mogen afronden.

* Re-integratie-trajecten waarbij terugkeer naar de eigen werkgever er bijvoorbeeld niet meer in zat;
* Outplacement trajecten waarbij na een moeilijk afscheid toch met vertrouwen een nieuwe richting in geslagen kon worden;
* Loopbaanvragen waarbij iemand hardop kon nadenken over wat ze nu echt wilden en daar zelf verrassend snel antwoord op bleek te hebben.

Sommige trajecten waren pittig en anderen ook eigenlijk helemaal niet. Maar ze zijn wel allemaal afgesloten zoals ze afgesloten moesten worden: met een stap vooruit.
Geen stilstand, maar beweging..

En dus: er is weer ruimte!

Heb jij, of ken je iemand in jouw netwerk, die zo’n “ineens aan jou denken”-moment heeft of zou kunnen hebben?

Dan weet je mij wel te vinden, denk ik zomaar. 😉

Een waardehierarchie maken klinkt eenvoudig en zo begon ze de oefening ook. 😄

‘Dus ik ga gewoon even kiezen wat belangrijk voor mij is. Nou, dat weet ik wel’, zei ze.

Tot ze merkte dat sommige woorden voor haar zó dichtbij elkaar lagen dat ze geen keuze kon maken.

Vrijheid of rust? Verbondenheid of liefde? Groei of ontwikkeling? Veiligheid of vertrouwen?

En voor ik het wist ontstond er een complete interne en externe discussie over elk woord. 😂

Het werd vandaag geen top 10 maar een top 7.

En dat was niet omdat er geen belangrijke waarden meer waren, maar omdat de andere waarden/woorden nét niet helemaal voor haar klopten.

Een interessant proces om te begeleiden; twijfelen, voelen, schrappen, opnieuw kijken en opnieuw kiezen.

Met steeds de vraag aan mij:
“Kun jij niet gewoon voor mij kiezen welke het moet worden?”

Maar zo werkt het niet en dat wist zij ook. Waarden hoeven niet goed te klinken, maar moeten van bínnen kloppen.

Want pas als je écht helder hebt wat voor jou belangrijk is, snap je ook beter waarom bepaalde keuzes energie geven… en andere juist niet.

Weet jij welke waarden jou keuzes sturen?

𝗦𝗼𝗺𝘀 𝗹𝗲𝘃𝗲𝗿𝘁 𝗲𝗲𝗻 𝗹𝗼𝗼𝗽𝗯𝗮𝗮𝗻𝘁𝗿𝗮𝗷𝗲𝗰𝘁 𝗽𝗹𝗼𝘁𝘀𝗲𝗹𝗶𝗻𝗴 𝗺𝗲𝗲𝗿 𝘃𝗿𝗮𝗴𝗲𝗻 𝗼𝗽 😅

Want ineens weet je heel goed wat je níet meer wilt. Je krijgt inzicht in je waarden, wat je belangrijk vindt en waar je energie van krijgt…

Maar ook waar je op leegloopt.
En dan? Want je hart volgen klinkt natuurlijk heel leuk.

Maar ondertussen heb je ook gewoon een huis, vaste lasten en een leven dat betaald moet worden.

Dus wat doe je dan?
Blijven zitten waar het eigenlijk niet meer klopt? Of toch voorzichtig onderzoeken waar je wél blij van wordt?

Tijdens mijn trajecten komt die fase eigenlijk het meest voorbij;
Mensen weten diep van binnen vaak eigenlijk al heel goed wat niet meer past.

Alleen het idee om iets anders te gaan doen, maakt onzeker.

En dat is logisch ook. Maar inzicht is toch echt de eerste stap.

Want pas als je eerlijk durft te kijken naar wat je nodig hebt, kun je keuzes gaan maken die beter passen.

En je hoeft echt niet meteen je hele zekere werk- leven om te gooien.

Maar misschien kun je wel stap voor stap dichter naar werk dat energie geeft in plaats van kost.

Overnames en reorganisaties horen bij een wereld die in beweging is. Organisaties passen zich aan om toekomstbestendig te blijven. Dat gegeven vraagt keuzes en dat zijn vaak behoorlijk stevige keuzes.

Voor organisaties levert een reorganisatie iets op: meer focus, wendbaarheid en ruimte om door te ontwikkelen/groeien.

Voor mensen voelt dat alleen niet altijd zo logisch.

Verandering brengt vragen met zich mee. ‘Wat betekent dit voor mij? Waar sta ik straks? Blijf ik, of moet ik gaan bewegen?’

Ik geloof dat daar de kern zit. In een omgeving die verandert, is eigen regie belangrijker dan ooit. En wendbaar-heid en veerkracht helpen je om te gaan met veranderende omstandigheden.

Je hoeft niet te wachten tot er voor jou gekozen wordt. Vraag je eens af:
‘Waar krijg ik energie van, wat kan ik versterken en waar wil ik naartoe, los van deze situatie?’

Voor organisaties ligt hier ook een kans en een verantwoordelijkheid.
Help mensen om in beweging te blijven, zich te ontwikkelen en na te denken over de toekomst.

De realiteit van deze tijd is dat
zekerheid minder in een vaste plek zit en steeds meer ligt in het vermogen om je steeds opnieuw te verhouden tot verandering.

En dat is zeker niet altijd comfortabel, maar wel toekomstgericht.

In 4 dagen van een houten opbouw met lekkageplekken en rotte houtdelen, naar een opbouw van Keralit.

De mannen van hebben heel precies en superstrak werk afgeleverd! ‘We gaan voor perfect’, zeiden ze, en dat is te zien!
En het zijn nog gezellige jongens ook!

Superblij met het resultaat!
Bedankt

Zie jij de (subtiele) signalen?

Zie jij minder initiatief, snellere iiritatie, moeite met overzicht houden of vaker kort afwezig door meer verzuim of vaker een dagje vrij?

Kijk jij met open ogen naar je collega’s en werknemers? Zie jij aanwijzingen, voordat de grote alarmbellen afgaan?

Ga bij de eerste signalen en vanuit oprechte nieuwsgierigheid het gesprek aan.
Een vraag als: “Hoe gaat het écht met je?” kan echt al het verschil maken.

Door vroegtijdig aandacht te geven aan wat er speelt, voorkom je dat klachten zich opstapelen en creëer je ruimte voor openheid, herstel én ontwikkeling.

Preventie en goede zorg begint bij zien wat er al is.

Preventie wordt vaak door organisaties, als doel op zich, ingezet ter voorkoming van verzuim.

In de praktijk zie ik echter dat het bij verzuim vaak over meer gaat dan wat er enkel op dat moment speelt.
De gesprekken die ik voer gaan veel vaker wat daarvoor al langer onder druk had gestaan.

Energie die weglekte. Grenzen die niet werden aangegeven en gesprekken die niet werden gevoerd. Ergens in dat proces nam de inzetbaarheid af, maar werd het niet gezien.

Preventie gaat niet over het vóór zijn van verzuim, maar over het versterken van duurzame inzetbaarheid.

Over mensen die weten wat ze nodig hebben om te blijven functioneren en zelf regie nemen over hun werk en ontwikkeling.
En het gaat ook over leidinggevenden die het goede gesprek met hun medewerkers aangaan, aandacht en ontwikkeling bieden, maar hen ook aanspreken en begrenzen wanneer dat nodig is.

Hoe langer er wordt gewacht, hoe kleiner de speelruimte is die overblijft.

De vraag is dus niet hoe je verzuim voorkomt, maar hoe je zorgt dat jij of je werknemer duurzaam inzetbaar blijft. Extra belangrijk wanneer organisaties en functies of werkzaamheden veranderen of jij zelf misschien wel iets anders zou willen in werk.

Maar dat vraagt iets!
Openheid, eigenaarschap en een actieve, constructieve houding van alle partijen.

Niet om het moeilijker te maken, maar om te voorkomen dat we iets moeten ‘fixen’ wat niet stuk hoefde te gaan.

Nu al een lekkere dag 😄

De ochtend begon goed: wandelcoaching over de heide met een echte vogelliefhebber. Grote kans dus dat ik iets nieuws zou leren… en ja hoor: de Beflijster 🤷‍♀️ (nog nooit van gehoord).

Daarna door naar een intakegesprek voor een loopbaantraject, midden in een prachtige groene wijk in aanbouw. Alles nog in ontwikkeling – de wijk én straks ook het loopbaanpad.

En toen… over de A6 langs tulpenvelden die nog leeg waren (serieus, waar zijn die tulpen als je ze nodig hebt? 😅) op weg naar Emmeloord voor een intake voor een 2e spoortraject.

Van heide tot (lege) bollenvelden en mooie gesprekken onderweg 🌿

Het is nu al een lekkere dag, en het is pas 13:00u!