Coachpraktijk Openhartog

*“Ik dacht eerlijk gezegd niet dat coaching écht verschil zou maken…”*
En juist dát hoor ik vaker. Tot iemand merkt dat er weer ruimte komt in het hoofd. Rust. Inzicht. Vertrouwen.

Deze review raakte me enorm...

Soms loop je vast in stress, overdenken, verdriet, onzekerheid of vermoeidheid. En soms heb je iemand nodig die even met je meekijkt, zonder oordeel.
In mijn coaching help ik mensen weer grip krijgen op hun leven, emoties en energie. Stap voor stap, op een manier die bij jóu past.

Voel jij dat het tijd is om weer wat lichter te leven? Dan ben je welkom.

Liefs Marjan
06-43960984

Soms voelt het alsof alles tegelijk belangrijk is…
Werk, gezin, afspraken, verwachtingen... en jij ergens onderaan de lijst.

Herkenbaar?

Veel mensen die bij mij in de praktijk komen, zitten precies daar.
Altijd “aan” staan. Zorgen voor anderen. Doorgaan.
Maar zelden echt stilstaan bij wat zíj nodig hebben.

In mijn coaching help ik je om weer te kiezen.
Niet vanuit druk of schuldgevoel,
maar vanuit rust en helderheid.

Prioriteiten stellen is geen trucje.
Het is jezelf serieus nemen.

✨ Wat staat er bij jou eigenlijk op nummer één?

Liefs, Marjan

Je zit voor me.
Je zucht een beetje en zegt: “Ik snap het niet… waarom doet niemand gewoon wat nodig is?”

Je vertelt hoe je de wasmand onderaan de trap zet.
In de hoop dat iemand hem wel even meeneemt.
Maar als je later langsloopt, staat hij er nog.
En je voelt het meteen: irritatie… teleurstelling… misschien ook een beetje verdriet.

Je vertelt over de hond.
Hoe je zegt dat hij nog uitgelaten moet worden.
En dat je dan wacht.
Vijf minuten… tien minuten…
Niemand die beweegt.
En ondertussen stapelt het zich op in jou.

“Ik moet ook álles zelf doen,” zeg je.

Ik kijk je aan en zeg zacht:
“Mag ik je iets spiegelen?”

Je knikt.

“Je vraagt het eigenlijk niet echt.
Je hoopt. Je verwacht.
Maar je maakt het niet concreet.”

Het wordt even stil.

“Want als jij zegt:
‘Wil jij de wasmand mee naar boven nemen?’
of:
‘Wil jij de hond vóór het eten uitlaten?’
dan weet de ander precies wat je bedoelt.”

Je kijkt me aan. Alsof er iets landt.

“En misschien nog wel belangrijker,” ga ik verder,
“je geeft de ander de kans om ja of nee te zeggen.
In plaats van dat jij teleurgesteld raakt in iets wat nooit echt is afgesproken.”

Je schouders zakken een beetje.

“Dus het gaat niet alleen over wat de ander wel of niet doet,” zeg ik,
“maar ook over hoe jij je behoefte zichtbaar maakt.”

Je glimlacht voorzichtig.
“Dat is eigenlijk best logisch…”

En ergens, heel zacht, ontstaat er ruimte.
Ruimte waarin je niet alles alleen hoeft te dragen. 💛Liefs, Marjan

Je denkt dat piekeren je helpt…
maar ondertussen put het je uit.

Piekeren voelt als controle houden, oplossingen zoeken, voorbereid zijn.
Maar in werkelijkheid houdt het je vast in rondjes — zonder echte rust of richting.

Herkenbaar? Je bent niet de enige.
Je brein probeert je te beschermen, maar slaat soms door.

✨ Goed nieuws: piekeren is geen karaktereigenschap — het is een patroon dat je kunt doorbreken.

Sla deze post op als reminder en deel ‘m met iemand die dit ook herkent 💛

Liefs Marjan

#

Je weet dat het goed voor je is… en tóch voelt het verkeerd.
Kiezen voor jezelf. Grenzen stellen. Nee zeggen.
En ergens fluistert er een stem: *“Dit is egoïstisch.”*

Maar wat als dat geen waarheid is… maar een oud patroon?

Velen van ons hebben geleerd om eerst voor de ander te zorgen. Om lief, beschikbaar en sterk te zijn. Je brein koppelt ‘voor jezelf kiezen’ daardoor aan afwijzing, schuld of zelfs verlies van verbinding. Geen wonder dat het zo ongemakkelijk voelt.

Toch zit daar precies de sleutel.
Want voor jezelf kiezen is geen afwijzing van de ander , het is een erkenning van jezelf.

✨ Hoe vaker je kleine keuzes maakt die kloppen voor jou, hoe stiller die schuldstem wordt.
✨ Hoe beter jij voor jezelf zorgt, hoe puurder je er voor een ander kunt zijn.

Dus misschien is de vraag niet: *“Ben ik egoïstisch?”*
Maar: *“Durf ik mezelf net zo serieus te nemen als de ander?”*

Herkenbaar?

💛 Liefs, Marjan

“Onder het zwaard van Damocles ontstaat richting”

Je zit voor me.
Niet alleen fysiek in de stoel, maar met alles wat er in je speelt.
Twijfels vullen de ruimte, bijna tastbaar, alsof ze tussen ons in hangen.
Je handen bewegen onrustig, je blik zoekt houvast en wijkt tegelijk uit.
Alsof er iets groots boven je hangt.
Dat zwaard van Damocles… je weet dat het er is, je voelt het gewicht,
maar de kracht om het te laten vallen ontbreekt nog.
“Dit ben ik…” zeg je.
“Maar ik weet alleen wat ik niet wil. Niet wat ik wél wil.”
Die zin landt.
Want ergens… zit daar precies de ingang.
“Wat als,” zeg ik rustig, “dat wat je niet wilt, je eigenlijk al iets vertelt?”
Je kijkt me aan...Zoekend.
“Ik snap niet wat je bedoelt.”
En dat is oké.
“We gaan het niet groter maken dan het is,” zeg ik.
“Vertel me eens… wat wil je níet?”
Je begint voorzichtig.
“Ik wil niet vastzitten.
Niet elke dag wakker worden met tegenzin.
Niet het gevoel hebben dat ik iets leef wat niet van mij is.”
Ik knik.
“Mooi. Blijf daar eens even bij.”
Een korte stilte.
“En als we dat omdraaien?” vraag ik zacht.
“Als dit je kompas is… wat zegt het dan over wat je wél wilt?”
Ik zie het gebeuren …dat kantelpunt.
Dat moment waarop denken even stokt en voelen het overneemt.
“Dan… wil ik vrijheid,” zeg je langzaam.
“Dan wil ik iets doen wat van mij is.
Iets waar ik niet tegen vecht, maar waar ik voor kies.”
Er verschijnt iets in je blik.
Nog klein. Nog kwetsbaar.
Maar het is er.
We oefenen.
Stap voor stap.
Van niet willen…
naar wel willen.
Van afwijzen…
naar kiezen.
Het gaat niet in één keer.

“Ik ga het proberen,” zeg je uiteindelijk.
“Mijn blik richten op wat ik wél wil…
in plaats van blijven hangen in wat ik niet wil.”
En daar is ‘ie.
Die verschuiving.
Klein misschien, van buitenaf gezien.
Maar van binnen… een wereld van verschil.
Ik glimlach.
“Kijk,” zeg ik,
“dát is bewustwording.”
En precies daarom…
hou ik zo van dit werk.

Liefs, Marjan