Schuuratelier

Genieten van het zonnetje in het buitenatelier omringd door allemaal kleine kikkertjes

‘Waarom neem je een rotte banaan mee? Ik zou hem eerder opeten, niet eeuwen bewaren!’

Afgelopen week stond het atelier in het teken van schimmels en bacteriën 🦠

‘Viezigheid dat je nooit meer op kunt eten of tussen je tenen’

‘Sommige bacteriën zijn ook goed hè’

‘Bacteriën maken je ziek, hoestig of snotterig, maar er zijn ook goede bacteriën in onze lijf om ons beter te maken’

‘Dingen die je ziek kan maken, maar ook weer beter’

‘ze zitten overal in je lijf’

De banaan was een beetje vies, maar ook reuze interessant om te inspecteren.. er ontstond een bacterie-teken-wedstrijd

Waar het ene deel van de club druk aan het observeren en tekenen/schilderen was, was de jury druk met troffees maken van piepschuim. De cursisten beoordeelde de bacteriën op kleur, vorm en diepte.

We sloten het atelier af met twee gedeelde eerste plaatsten, een tweede en derde plaats. En de andere deelnemers kregen een troost prijs.

Er gebeurt van alles aan tafel; krassen, tekenen, knippen, raspen, roeren, mengen, schilderen, uitsmeren. Onderling wordt er uitgewisseld, gedeeld ‘mag ik die na jou?’ Er is belangstelling naar elkaar, ze leren van elkaar en raken door elkaar geïnspireerd.

Er is focus, flow, concentratie. Er wordt geknoeid, er liggen kwasten met klodders lijm op tafel. Er wordt gelachen en gekletst.

Aan het eind vraagt een meisje of ze mag helpen met afwassen en verzamelt alle spullen die afgewassen kunne worden. Andere kinderen verzamelen de krukken en maken een hoge toren. Er spelen ooo nog wat kinderen met de kersenpitten.

Met rode wangen laten ze trots aan hun ouders zien wat ze gemaakt hebben en huppelen de deur uit.

‘oh dit is super zwaar’

‘Ik hou van plakkerig’

‘Die van mij is heel glibberig want ik had heel veel water gebruikt’

Snijden, aaien, vegen, knijpen, peuteren, er af trekken, aandrukken, kneden, stampen, pulken, induwen, aandrukken, draaien, Snijders, buigen

Ik ka me blijven verwonderen over de manier waarop kinderen van ‘niets’ iets kunnen maken, waar zóveel aandacht, onderzoek, ontdekking en liefde in zit dat het bijna zonde is om weer uit elkaar te halen.

Maar wat ik nóg belangrijker vind, is dat deze kinderen met een rijke ervaring naar huis gaan waarin ze iets zelf gecreëerd hebben waar ze trots op zijn. Zonder daar een cijfer voor te krijgen, of bevestiging van een ander. Veel waardevoller dan dat: vertrouwen in hun eigen kunnen, vertrouwen in zichzelf. Een fundamentele waarde waar ze iets aan hebben voor de rest van hun leven.

Herken je dat wanneer je ziet dat een kind een voorwerp verkeerd vast houdt, of er iets anders mee doet dan de bedoeling is, dat je het kind wil corrigeren en het voor zou willen doen hoe het moet?

Dan wil ik je uitnodigen om dat een keer niet te doen en te kijken wat er gebeurt als je het kind het zelf laat ontdekken.

Het is zo veel waard voor jou als toeschouwer en voor het kind, (om getuige te zijn van) het moment dat het kind het zelf ontdekt!

Voorzichtig voelen met een vinger.. aanraken, voorzichtig vastpakken, vasthouden of gelijk weer los laten.

Laten vallen, glijden over het blad, over je handen, heel hard knijpen, tussen je vingers laten spatten, proberen vast te pakken, wegglibberen, vangen, in kleine stukjes snijden, fijnstampen, ergens in stoppen, oplepelen, schrapen, mengen..

‘Kom eens kijken! We gaan hem laten splashen! Tegelijk! 3..2…1..!’

Het lijkt simpel, dat is het ook. (Juist!)in de eenvoud zit zoveel rijkdom

‘Dit voelt echt lekker!’ ‘Glibberig!’

Intrinsieke motivatie: de houding van dit kind is actief, gemotiveerd, betrokken, gefocust én in flow.

Hij begon met 3 luxaflex reepjes aan elkaar verbinden met 3 wasknijpers. Het werd een platte constructie. ‘Ik wil dat deze recht op staat’

Hmm hoe zouden wegen recht op kunne laten staan? Ik introduceerde het kartonnen reepje.

Daarmee ontstonden nieuwe mogelijkheden en kreeg hij een doel voor ogen ‘ik ga een tipi maken’

Trots ging hij naar huis met zijn bouwwerk.