12/06/2026
๐๐๐๐๐๐: ๐ก๐ฎ๐ธ๐ฎ๐น๐ฎ๐๐ฎ ๐ธ๐ฎ ๐ป๐ฎ ๐ฏ๐ฎ?
๐๐๐ฉ๐๐๐๐ก ๐ฃ๐ ๐ฉ๐๐ฎ๐ค๐ฃ๐ ๐ข๐๐ก๐๐ฎ๐.
Iyan ang sabi ng titser ko. Aniya, taong 1892, ika-12 ng Hunyo, nakalas ang kadenang matagal na iginapos ng mga Espanyol sa ating bansa. Isang kaganapan na karapat-dapat daw ipagdiwang ng lahat ng mamamayanโilang taon o dekada man ang nagdaan. Subalit bunsod ng kalayaang natamo, marami-rami na rin daw ang nagbago.
โ๐จ๐! ๐ง๐ถ๐ธ๐ง๐ผ๐ธ ๐๐ฎ๐๐ผ!โ, iyan ang aking laging naririnig sa tuwing akoโy dadaan sa pasilyo ng aming paaralan. Kahit saan pa man ako magpunta, hinding-hindi mawawala ang mga taong umiindak ng kung ano man ang mga uso ngayon, katulad ng Brazilian dance, at iilang mga musikang hindi maipaliwanag ang kahulugan ng mga liriko nito. Tuwang-tuwa sila sa mga tugtuging hindi naman nila maunawaan.
Naalala ko tuloy ang nangyari kanina sa klase, matagumpay akong nakapagpaliwanag gamit lamang ang sarili nating wika. Ngunit imbis na kagiliwan, pinagtawanan lamang ako sapagkat hindi raw nila ako lubusang maintindihan. Inudyukan pa ako na gumamit ng Ingles upang kanila namang maunawaan.
Habang patuloy kong binabaybay ang daan pauwi, mayroon akong nalampasan na kapwa ko mag-aaral na nag-uusap. โ๐ฃ๐ฟ๐ฒ, ๐ฝ๐ฎ๐น๐๐ฎ๐ป ๐บ๐ผ ๐ป๐ฎ โ๐๐ฎ๐ป๐ด ๐ฝ๐ถ๐ฝ๐ถ๐๐๐๐ด๐ถ๐ป ๐บ๐ผ๐ป๐ด ๐๐๐ถ๐ป๐ฒ๐น๐ฎ๐, ๐บ๐ฎ๐ฑ๐ฒ ๐ณ๐ฟ๐ผ๐บ ๐ ๐ฎ๐ฟ๐ถ๐ธ๐ถ๐ป๐ฎ ๐น๐ฎ๐ป๐ด ๐ฎ๐๐ฎ โ๐๐ฎ๐ป ๐ฒ๐ตโ, turan ng isang lalaking tumawa pa pagkatapos magsalita. โ๐๐ฎ๐๐ฎ ๐ป๐ด๐ฎ ๐ฝ๐ฟ๐ฒ, ๐ถ๐๐ผ ๐ธ๐ฎ๐๐ถ ๐ฎ๐ป๐ด ๐ฏ๐ถ๐ป๐ถ๐น๐ถ ๐ป๐ถ ๐ ๐ฎ๐บ๐ฎ, ๐ฎ๐ป๐ด ๐ฝ๐ถ๐ป๐ฎ๐ฝ๐ฎ๐ฏ๐ถ๐น๐ถ ๐ธ๐ผ ๐ป๐ฎ๐บ๐ฎ๐ป ๐๐๐ป๐ด ๐๐ฑ๐ถ๐ฑ๐ฎ๐ ๐๐น๐ถ๐ฑ๐ฒ๐.โ
Hindi ko mapigilang malungkot sa โdi-sinasadyang pagkakarinig ko sa usapan nilang magkaibigan. Patuloy pa rin palang may nangmamaliit sa mga produktong likha ng ating mga kababayan at higit na mas tinatangkilik pa ang gawa ng mga dayuhan.
Ganito na ba talaga ang bansang minsang ipinaglaban ng ating kanunununuan? Ang bayang binalot ng dugo makamtan lamang ang kalayaan? ๐๐ช๐ฃ๐ ๐๐๐ฃ๐ค๐ค๐ฃ, ๐ข๐๐ก๐ ๐๐ฃ๐ ๐ฉ๐๐ฉ๐จ๐๐ง ๐ ๐คโ๐ฌ๐๐ก๐ ๐ฃ๐๐ข๐๐ฃ๐ ๐ฃ๐๐๐๐๐๐ค. Walang katuturan ang pagkalas natin mula sa kadena ng mga dayuhan kung ang ating isipan ay nananatiling nakasadlak sa piitan.
๐๐๐ฃ๐๐ ๐ฅ๐ ๐ฉ๐๐ฎ๐ค ๐ก๐ช๐๐ช๐จ๐๐ฃ๐ ๐ฃ๐๐ ๐๐ ๐๐ก๐๐ฎ๐. Hanggaโt nananaig sa palaksa ang kaisipang mas angat ang mayroon ang ibang bansa, wala tayong pagbabagong mapapala.
๐ง๐๐ป๐ด๐ผ ๐๐ฎ ๐๐ถ๐ธ๐ผ๐น๐ผ๐ต๐ถ๐๐ฎ๐ป๐ด ๐บ๐ฎ๐น๐ฎ๐๐ฎ, ๐บ๐ฎ๐ฝ๐ฎ๐ด๐ฝ๐ฎ๐น๐ฎ๐๐ฎ, ๐ฎ๐ ๐บ๐ฎ๐ฝ๐ฎ๐ด๐ธ๐ฎ๐น๐ถ๐ป๐ด๐ฎ.
Isinulat ni:
Janver Gabriel Vergara ng BSU-ARASOF
Gabriel Mancia ng TSU
Likha ni:
Jhon Rey Calica ng LCC-B
๐ก๐ฎ๐ธ๐ฎ๐น๐ฎ๐๐ฎ ๐ธ๐ฎ ๐ป๐ฎ ๐ฏ๐ฎ?
๐๐๐ฉ๐๐๐๐ก ๐ฃ๐ ๐ฉ๐๐ฎ๐ค๐ฃ๐ ๐ข๐๐ก๐๐ฎ๐.
Iyan ang sabi ng titser ko. Aniya, taong 1892, ika-12 ng Hunyo, nakalas ang kadenang matagal na iginapos ng mga Espanyol sa ating bansa. Isang kaganapan na karapat-dapat daw ipagdiwang ng lahat ng mamamayanโilang taon o dekada man ang nagdaan. Subalit bunsod ng kalayaang natamo, marami-rami na rin daw ang nagbago.
โ๐จ๐! ๐ง๐ถ๐ธ๐ง๐ผ๐ธ ๐๐ฎ๐๐ผ!โ, iyan ang aking laging naririnig sa tuwing akoโy dadaan sa pasilyo ng aming paaralan. Kahit saan pa man ako magpunta, hinding-hindi mawawala ang mga taong umiindak ng kung ano man ang mga uso ngayon, katulad ng Brazilian dance, at iilang mga musikang hindi maipaliwanag ang kahulugan ng mga liriko nito. Tuwang-tuwa sila sa mga tugtuging hindi naman nila maunawaan.
Naalala ko tuloy ang nangyari kanina sa klase, matagumpay akong nakapagpaliwanag gamit lamang ang sarili nating wika. Ngunit imbis na kagiliwan, pinagtawanan lamang ako sapagkat hindi raw nila ako lubusang maintindihan. Inudyukan pa ako na gumamit ng Ingles upang kanila namang maunawaan.
Habang patuloy kong binabaybay ang daan pauwi, mayroon akong nalampasan na kapwa ko mag-aaral na nag-uusap. โ๐ฃ๐ฟ๐ฒ, ๐ฝ๐ฎ๐น๐๐ฎ๐ป ๐บ๐ผ ๐ป๐ฎ โ๐๐ฎ๐ป๐ด ๐ฝ๐ถ๐ฝ๐ถ๐๐๐๐ด๐ถ๐ป ๐บ๐ผ๐ป๐ด ๐๐๐ถ๐ป๐ฒ๐น๐ฎ๐, ๐บ๐ฎ๐ฑ๐ฒ ๐ณ๐ฟ๐ผ๐บ ๐ ๐ฎ๐ฟ๐ถ๐ธ๐ถ๐ป๐ฎ ๐น๐ฎ๐ป๐ด ๐ฎ๐๐ฎ โ๐๐ฎ๐ป ๐ฒ๐ตโ, turan ng isang lalaking tumawa pa pagkatapos magsalita. โ๐๐ฎ๐๐ฎ ๐ป๐ด๐ฎ ๐ฝ๐ฟ๐ฒ, ๐ถ๐๐ผ ๐ธ๐ฎ๐๐ถ ๐ฎ๐ป๐ด ๐ฏ๐ถ๐ป๐ถ๐น๐ถ ๐ป๐ถ ๐ ๐ฎ๐บ๐ฎ, ๐ฎ๐ป๐ด ๐ฝ๐ถ๐ป๐ฎ๐ฝ๐ฎ๐ฏ๐ถ๐น๐ถ ๐ธ๐ผ ๐ป๐ฎ๐บ๐ฎ๐ป ๐๐๐ป๐ด ๐๐ฑ๐ถ๐ฑ๐ฎ๐ ๐๐น๐ถ๐ฑ๐ฒ๐.โ
Hindi ko mapigilang malungkot sa โdi-sinasadyang pagkakarinig ko sa usapan nilang magkaibigan. Patuloy pa rin palang may nangmamaliit sa mga produktong likha ng ating mga kababayan at higit na mas tinatangkilik pa ang gawa ng mga dayuhan.
Ganito na ba talaga ang bansang minsang ipinaglaban ng ating kanunununuan? Ang bayang binalot ng dugo makamtan lamang ang kalayaan? ๐๐ช๐ฃ๐ ๐๐๐ฃ๐ค๐ค๐ฃ, ๐ข๐๐ก๐ ๐๐ฃ๐ ๐ฉ๐๐ฉ๐จ๐๐ง ๐ ๐คโ๐ฌ๐๐ก๐ ๐ฃ๐๐ข๐๐ฃ๐ ๐ฃ๐๐๐๐๐๐ค. Walang katuturan ang pagkalas natin mula sa kadena ng mga dayuhan kung ang ating isipan ay nananatiling nakasadlak sa piitan.
๐๐๐ฃ๐๐ ๐ฅ๐ ๐ฉ๐๐ฎ๐ค ๐ก๐ช๐๐ช๐จ๐๐ฃ๐ ๐ฃ๐๐ ๐๐ ๐๐ก๐๐ฎ๐. Hanggaโt nananaig sa palaksa ang kaisipang mas angat ang mayroon ang ibang bansa, wala tayong pagbabagong mapapala.
๐ง๐๐ป๐ด๐ผ ๐๐ฎ ๐๐ถ๐ธ๐ผ๐น๐ผ๐ต๐ถ๐๐ฎ๐ป๐ด ๐บ๐ฎ๐น๐ฎ๐๐ฎ, ๐บ๐ฎ๐ฝ๐ฎ๐ด๐ฝ๐ฎ๐น๐ฎ๐๐ฎ, ๐ฎ๐ ๐บ๐ฎ๐ฝ๐ฎ๐ด๐ธ๐ฎ๐น๐ถ๐ป๐ด๐ฎ.
Isinulat ni:
Janver Gabriel Vergara ng BSU-ARASOF
Gabriel Mancia ng TSU
Likha ni:
Jhon Rey Calica ng LCC-B