Designer of the Year

มานิตา ส่งเสริม | Manita Songserm

Designer of the Year Awards 2025
Graphic Design

“หากชอบอะไร ก็พาตัวเองเข้าไปอยู่ในจุดนั้น”
“If you like something, put yourself in that world”

มานิตา ส่งเสริม หรือ ใหม่ ทำงานเป็น Graphic Designer ตั้งแต่จบการศึกษาระดับปริญญาตรีในปี พ.ศ. 2556 งานของเธอส่วนใหญ่มักเกี่ยวกับนิทรรศการ หนังสือหรือสิ่งพิมพ์ ด้วยความสนใจในแวดวงนี้ตั้งแต่เริ่มต้น ซึ่งหากว่ากันด้วยคำนิยามของอาชีพ นอกจาก Graphic Designer แล้ว หลายคนก็นิยามเธอเป็น Typographer เช่นกัน ด้วยความถนัดในการเล่นสนุกกับตัวอักษร นำตัวอักษรมาจัดวางให้ Visual (ภาพ) สื่อความรู้สึกถึงผู้ชมไปพร้อม ๆ กับความหมายของคำ “เป็นคนโคราช โตที่โคราชค่ะ เรียนสายวิทย์-คณิต” เธอเริ่มเล่าถึงพื้นฐานชีวิต “มันคงเป็นธรรมเนียมของครอบครัวชนชั้นกลางที่พ่อแม่รับราชการ เขาก็คงอยากให้เราเข้ารับราชการหรือทำอะไรที่มั่นคง แต่เราตั้งคำถามมาตลอดว่าทำไมต้องทำแบบนั้น” เธอชอบศิลปะมาตั้งแต่เด็ก เมื่อถึงเวลาสอบเข้ามหาวิทยาลัย จึงมุ่งหน้ามาทางศิลปะและการออกแบบตามชอบ และได้เข้ามาเรียนในภาควิชา Creatives Arts ของคณะศิลปกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก่อนจะเลือกเรียนสาขา Graphic Design ในเวลาต่อมา

“ชอบงานพิมพ์ ชอบโปสเตอร์ ชอบหนังสือตั้งแต่เด็ก รู้สึกว่าอยากเข้าไปอยู่กระบวนการนี้ อยากรู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะออกแบบออกมาได้” ซึ่งวิชาที่เธอคิดว่าสนุกที่สุดในเวลานั้น ก็คือ Creative Graphic ที่อาจารย์จะมอบหมายให้คิดโปรเจกต์ของตัวเอง ซึ่งวิชาที่ชอบนี้ก็บ่งบอกความเป็น มานิตา ส่งเสริม มากทีเดียว ขณะที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัย มานิตาไม่ได้คิดวางแผนไว้อย่างละเอียดนัก เธอคิดเพียงแต่จะทำงานในสายที่เรียนมาด้วยความสนุก ด้วยคติไม่ซับซ้อนที่ว่า ‘หากชอบอะไร ก็พาตัวเองเข้าไปอยู่ในจุดนั้น’ เช่นว่า เธอชอบหนังสือ ก็เลือกไปฝึกงานด้านหนังสือกับ คุ่น–ปราบดา หยุ่น และ โย–กิตติพล สรัคคานนท์ เมื่อพาตัวเองเข้าไปรู้จักคนที่อยู่ในวงการที่สนใจ ก็จะไปต่อได้อย่างเป็นธรรมชาติ เธอไม่ค่อยเชื่อในโฆษณาหรืองานเชิงพาณิชย์ที่ต้องแก้ไขตามความต้องการของลูกค้าเพียงอย่างเดียว เธอบอกว่า “เราไม่เข้าใจและทำไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะขายยังไง” ในทางกลับกัน มานิตาอยากทำงานในแบบที่ตนเชื่อ และมองว่า หากเธอเชื่อใจลูกค้าในส่วนของเนื้อหา แล้วลูกค้าเชื่อใจเธอในส่วนของดีไซน์ ทุกคนทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่ งานก็จะออกมาดีเอง “ไม่เคยทำงานประจำเลยค่ะ” เธอยิ้ม “ปกติจะทำงานร่วมกับ BACC (หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร) ทำในส่วนของฝ่ายนิทรรศการ

งานออกแบบโปสเตอร์เป็นงานที่เธอรัก เมื่อได้เริ่มต้นทำงานกับ BACC แล้ว ก็ได้ทำต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ เมื่อมีคนเห็นผลงานของเธอที่นี่แล้วก็ชวนไปรับงานในลักษณะนี้ที่อื่นอีก กลายเป็นว่าชีวิตการทำงาน 12 ปีของมานิตา ยังไม่ได้ก้าวเข้าสู่โลกของงานประจำเลยสักนิด ย้อนกลับไปตอนเรียนมหาวิทยาลัย เธอไม่ได้ชอบวิชา Typography เท่าไหร่นัก เพราะเป็นวิชาที่ยากมาก เธอในตอนนั้นเองก็ยังไม่เข้าใจถึงความสำคัญในการเลือกฟอนต์เท่าไหร่ จนกระทั่งได้มาทำงานจริงจึงเริ่มเข้าใจ และให้ความสำคัญกับเรื่องนี้ไปโดยปริยาย “เวลาออกแบบนิทรรศการ สิ่งที่คิวเรเตอร์คิดมาในตอนแรกคือชื่องานใช่ไหมคะ แล้วสิ่งที่ต้องใช้ก็คือ ‘ตัวอักษร’ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของงานภาพ และจะไปอยู่ในช่องทางต่าง ๆ บางช่องทาง เราไม่สามารถใส่รูปทุกอย่างเข้าไปได้ ฟอนต์จึงกลายเป็น Identity และ Branding ที่คนจะจำไปตลอด” นอกจากตัวอักษรจะมีความหมายในตัวเองแล้ว ทุกวันนี้มานิตาไม่ได้มองตัวอักษรเป็นแค่ตัวอักษร หากมองว่ามันทำหน้าที่เป็นภาพ (Visual) ได้ในตัวเองด้วย มานิตาบอกว่า เธอค่อย ๆ ค้นพบแนวทางในการทำงานของตัวเองไปเรื่อย ๆ ตามกาลเวลา และไม่คิดว่าถ้าทำสิ่งใดประสบความสำเร็จ แปลว่าจะต้องทำแบบเดิมไปตลอด “เราจะให้เนื้อหาเป็นตัวนำ สมมติว่าหนังสือเล่มนี้เหมาะกับเพนท์ติ้ง เราก็ใช้เพนท์ติ้ง ถ้าเหมาะกับเทคนิคอื่น ๆ ก็พยายามเอามาผสมกัน แต่ก็จะไม่ลืม Typography ที่เป็นเรื่องสำคัญ” เพราะแบบนี้ เธอจึงต้องเรียนรู้เทคนิคใหม่ ๆ อยู่ตลอด รวมถึงเก็บ Reference ไว้ให้หลากหลาย พร้อมหยิบมาเป็นเชื้อเพลิงในการพัฒนาเสมอ ในแต่ละงาน เธอจะเริ่มจากการทำความเข้าใจเนื้อหาอย่างลึกซึ้งเป็นอันดับแรก ก่อนจะมองหา Reference รวบรวม Mood Board เพื่อวางแนวทางในการไปต่อ บางครั้งเธอก็ไปเดินดูของในร้านหนังสือเพื่อกระตุ้นไอเดีย

สำหรับวิธีคิดในการวางตัวอักษร ดีไซเนอร์บอกว่า เธอมักจะลองเลือกหลายฟอนต์ ลองจัดองค์ประกอบหลายแบบ แล้วลองเปรียบเทียบกันดูว่าแบบไหนเข้ากับ ‘ความรู้สึกของเนื้อหา’ ที่สุด เช่น บางงานอาจต้องการสื่อถึงความนิ่ง หรือ บางงานอาจจะต้องการความรู้สึกผิดที่ผิดทาง คติอย่างหนึ่งในการทำงานของมานิตา คือ ในงานหนึ่งควรมีบางอย่างที่คนรู้สึกไม่คุ้นเคย “ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่คนเดินผ่านชั้นหนังสือ ถ้าปกหนังสือทำให้คนหยุด หรือรู้สึก ‘เฮ้ย!’ ขึ้นมาได้ เราว่ามันทำงานแล้ว ไม่ว่าจะสวยหรือไม่สวยก็ตาม เพราะความสวยเป็นเรื่องส่วนบุคคล” กราฟิกดีไซเนอร์ยิ้ม หลายคนที่รู้จักมานิตาเคยพูดไว้ว่า งานของเธอสะท้อนความเป็นตัวเองมาก ด้วยความเป็นระเบียบ ละเอียด อยู่ในกรอบบางอย่าง ซึ่งคล้ายกับพื้นฐานที่เติบโตมาในบ้านข้าราชการของมานิตา ในขณะเดียวกันก็มีความพยายามที่จะออกจากกรอบนั้นมาก ๆ ผสมอยู่ด้วย แม้จะไม่ได้ตั้งใจวางกลยุทธ์ในการทำงานของตัวเองเป็นพิเศษ แต่อีกอย่างที่เธอค้นพบว่าทำไปอย่างไม่รู้ตัวนัก คือ การใช้วิธีการหนึ่งอย่างต่อเนื่อง จนมีมาตรฐานที่คงที่และจนผู้คนเริ่มจดจำเอกลักษณ์ของ มานิตา ส่งเสริม ได้ “คนที่มาหาเรา เขาอยากให้เราเป็นคนคิด การทำสิ่งที่ทำอยู่ให้เห็นเป็นภาพจำจึงสำคัญ มันทำให้เขาเห็นว่าเราเป็นคนที่เชื่อใจได้ และทำให้เรามีวิธีในการต่อรองบางอย่างด้วย” งานหนึ่งที่มานิตามักจะพูดถึงเสมอ คือ โปสเตอร์งาน ‘Future’ ราว 10 ปีก่อน ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอเริ่มจัดองค์ประกอบตัวอักษร เธอนำบทกวีมา Deconstruct (รื้อสร้าง) องค์ประกอบใหม่ ทำให้ตัวอักษรเกิดเป็นภาพที่สร้างความรู้สึกให้ผู้ชม โดยล่าสุดนี้ก็มีโปสเตอร์งาน ‘forms of expression – คำใด ที่ ปรากฏ’ นิทรรศการส่วนตัวของมานิตา ซึ่งเป็นอีกชิ้นที่เป็นการจัดตัวอักษรในรูปแบบเดียวกัน ภาพของตัวอักษรนั้นจะสื่อความหมายถึงเนื้อหาในนิทรรศการแต่ละชั้นด้วย

อีกงานที่เธอพูดถึงก็คือโปสเตอร์ของนิทรรศการ ‘Photography Never Lies – ภาพถ่ายไม่โกหก’ ที่ BACC ซึ่งเล่นกับความจริงและไม่จริง บางภาพใช้ AI สร้างภาพจากคำบอกเล่า บางภาพสร้างมาด้วยการจัดฉากด้วยผู้คนและสิ่งของที่มีอยู่จริง ซึ่งในงานนี้ มานิตาออกแบบให้ตัวอักษรมีความเป็นพิกเซล ด้วยแนวคิดที่ว่า ไม่ว่าจะเป็นภาพจริงหรือไม่จริง เวลาซูมเข้าไปก็จะเป็นเม็ดสีไม่ต่างกัน ทั้งนี้ นอกจากงานตัวอักษรที่เธอชื่นชอบแล้ว มานิตายังเป็นนักวาดภาพประกอบที่มีฝีมือ และฝากผลงานไว้เป็นหน้าปกของหนังสือมากมาย วรรณกรรมฉบับแปลภาษาไทยของ Wuthering Heights เองก็เช่นกัน การที่เธอได้ไปเรียน Porto Design Summer School ที่ประเทศโปรตุเกสในปี พ.ศ. 2561 เองก็ส่งอิทธิพลกับงานของมานิตา เธอได้เห็นรูปแบบหรือวิธีการทำงานที่หลากหลายขึ้น และเริ่มอยากผสมผสานความเป็นนานาชาติกับความไทย ๆ ไว้ด้วยกัน ซึ่งความไทย ๆ ของเธอก็ไม่ใช่สิ่งที่เป็นรูปธรรมเสียทีเดียว หากเป็น ‘ความรู้สึก’ เธอบอกว่าประเทศไทยมีความเป็นขบถในตัวเอง มีลูกเล่น มีอารมณ์ขันบางอย่าง ก่อนจะยกตัวอย่างเป็นงาน ‘Mode of Liaisons – รยางค์สัมพันธ์’ ที่เล่นกับเส้นสายไฟฟ้าพันกันอันเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งทั้งคนไทยและต่างชาติเข้าใจ เธอสนใจทำงานแบบนี้มากกว่าเล่าถึงความเป็นไทยประเพณีที่รัฐผลักดันให้เป็นภาพจำ มานิตามองว่าตัวเองเป็น Graphic Designer ที่อาจไม่ได้เปลี่ยนแปลงสิ่งใดในระดับมหภาค แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ค่อย ๆ ทำจากจุดเล็ก ๆ ได้ เธอคอยทำงานทดลองแบบใหม่ ๆ คอยนำเสนอในสิ่งที่ประเทศไทยยังไม่ค่อยคุ้นชิน “อยากให้คนรุ่นต่อ ๆ ไปเห็นว่า เฮ้ย มีงานแบบนี้อยู่ในไทยด้วย” เธอว่า แพสชันของ Graphic Designer ในมุมมองของมานิตา คือ การที่ได้เล่าเรื่อง เล่าความรู้สึกของตัวเองผ่านภาพ เมื่อปล่อยออกไปแล้วก็แล้วแต่ว่าผู้ชมจะตีความอย่างไรต่อไป เธอบอกว่า เธอยังคงทำงานอย่างไม่รู้เบื่อ ไม่เคยมีสักครั้งที่มานิตาเกิดความรู้สึกไม่อยากทำอาชีพนี้อีกต่อไปแล้ว “สำหรับอนาคต เราอยากทำสำนักพิมพ์ของตัวเอง อยากจะควบคุมทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง แต่เรายังไม่เชี่ยวชาญบางอย่าง ถ้ารับผิดชอบแค่หน้าปกอาจจะไม่เจ็บตัวเท่าไหร่” มานิตากล่าวปิดท้ายยิ้ม ๆ รอคอยอนาคตที่จะมาถึงอย่างสนุกสนาน

—————————————————

Manita Songserm, or Mai, has been working as a graphic designer since graduating withHer works often involve exhibitions, books, and printed about since the beginning. Beyond being called a graphic designer, many also see her as a typographer because of her distinctive ability to play with letterforms, arranging type to communicate both visually and semantically at once.

“I’m from Korat — born and raised there. I studied in a science–math program,” she began, recalling her roots. “It’s kind of a tradition in middle-class families with parents who work in government — they want you to pursue a stable career. But I always questioned why it had to be that way.” Since childhood, Manita has loved art. When the time came for university entrance exams, she followed her passion and pursued art and design. She entered the Creative Arts Department, Faculty of Fine and Applied Arts, Chulalongkorn University, and later specialized in Graphic Design. “I’ve loved print, posters, and books since I was little. I wanted to be part of the process — to know how those designs came to life.” Her favorite class back then was Creative Graphic, where students could create their own projects — a class that clearly reflected the kind of designer she would become. While in university, Manita didn’t have a detailed career plan. She simply wanted to work in a field she enjoyed, guided by her simple philosophy: ‘If you like something, put yourself in that world.’ Because she loved books, she interned in publishing with Prabda Yoon and Kittiphol Saragganonda. Immersing herself in that circle of creatives, her path unfolded naturally. Manita admits she never really clicked with advertising or purely commercial design. “I just didn’t understand it — or know how to sell things that way,” she says. Instead, she prefers to create work she believes in. For her, a good collaboration means mutual trust: the client trusts her with design, and she trusts them with the content — that’s when the work truly comes alive.

“I’ve never had a full-time job,” she says with a smile. “I usually collaborate with BACC (Bangkok Art and Culture Centre), mainly on exhibition design.” Poster design is her passion. Starting with BACC led to more opportunities, and as people saw her work there, invitations to similar projects followed. Over the past 12 years, Manita has never once worked in a conventional full-time position. Back in university, she didn’t particularly enjoy her Typography class — it was too difficult, and she didn’t yet grasp the importance of font choice. But once she entered the professional world, that changed. “When designing an exhibition, the first thing a curator usually has is the title — and that means letters. Type becomes part of the visual language. Sometimes you can’t include all the images you want, so the font itself becomes an identity, a branding that people remember.” For Manita, typography is no longer just about words — type can also act as an image on its own. She has gradually discovered her own design language over time, without ever feeling that success in one style means she must repeat it forever. “The content always leads the way. If the book suits a painterly approach, I’ll use painting. If it fits another technique, I’ll blend that in — but I’ll never forget the importance of typography.” That’s why she keeps learning new techniques, collecting diverse references as creative fuel for future work. Her process always begins with understanding the content deeply. Then she gathers references, builds a mood board, and sometimes even browses bookstores for inspiration. When it comes to arranging type, she experiments with several fonts and layouts, comparing them until one best captures the emotion of the content — whether calm, uneasy, or offbeat. One of her design philosophies is that every piece should include something that feels unfamiliar. “In that brief moment when someone walks past a bookshelf — if the cover makes them stop or go, ‘Hey, what’s this?’ — that means it’s working. Whether it’s pretty or not doesn’t matter, because beauty is subjective.” Those who know her often say her works reflect her personality — neat, precise, structured — traits that echo her upbringing in a civil servant family. Yet, her work also reveals a constant urge to break out of that structure. Though she doesn’t intentionally strategize her career, Manita has noticed a pattern in her work: using consistent methods over time has built a recognizable style — her signature. “Clients who come to me want me to be the thinker. Having a visual identity helps them see that I’m dependable — and that gives me some power in negotiation, too.” A project she often mentions is the ‘Future’ poster from about ten years ago — the first time she began to deconstruct poetry into new typographic compositions, transforming words into images that evoke emotion. Her more recent exhibition, ‘forms of expression – คำใด ที่ ปรากฏ’, follows the same typographic approach, but each level of the exhibition visually reflects different meanings of the text.

Another favorite is the poster for ‘Photography Never Lies’ at BACC, which explored truth and fabrication. Some images were AI-generated from text descriptions, while others were staged with real people and objects. For this, she designed pixel-inspired typefaces — symbolizing that whether real or fake, zooming in reveals the same grains of color. Beyond typography, Manita is also a skilled illustrator, having designed many book covers — including the Thai edition of Wuthering Heights. In 2018, she attended the Porto Design Summer School in Portugal, an experience that broadened her perspectives and inspired her to blend international sensibilities with a uniquely Thai feeling. “When I say ‘Thai,’ I don’t mean traditional or state-defined Thainess — but a feeling. Thailand has this rebelliousness, a playful humor.” She points to her work ‘Mode of Liaisons – รยางค์สัมพันธ์’, inspired by tangled electric wires — a visual that both Thais and foreigners instantly understand. She’s drawn to this kind of ‘Thai-ness’ more than conventional cultural motifs. Manita sees herself as a designer who might not change the world on a grand scale — but believes in starting small, through experimentation and introducing new perspectives that Thai audiences aren’t yet familiar with. “I want the next generation to see that — hey, this kind of design exists in Thailand too.” For her, passion in graphic design lies in storytelling — expressing emotions through visuals and letting the audience interpret them freely. She says she’s never grown tired of her work, not once feeling she wanted to quit. “In the future, I’d love to start my own publishing house — to have full creative control. But I’m not quite there yet. For now, I’ll stick to designing covers — less risky that way,” she says with a laugh, ready to greet whatever comes next with curiosity and joy.

ติดตามมานิตา ได้ที่
[email protected]
Facebook: manita.songserm

In loving memory of Her Royal Highness Princess Bajrakitiyabha Narendiradebyavati
Whose life was dedicated to duty, justice, and the service of the nation. May Her Royal Highness rest in everlasting peace.

Pichita ดีไซเนอร์ 45 ปีในวงการแฟชั่น

[ 📌ชมคลิปที่ลิงก์ในคอมเมนต์ ]

ชื่อของป้าเจี๊ยบ หรือ เจี๊ยบ - พิจิตรา บุณยรัตพันธุ์ เจ้าของแบรนด์ Pichita โผล่มาในรายการของเราหลายครั้ง เช่น การเป็นแบรนด์ที่ลูกเกด เมทินีใส่ขึ้นปกนิตยสารเล่มแรกในชีวิต และ เป็นแบรนด์ที่ผักกาด แบรนด์ Hook’s เคยฝึกงาน ในวันนี้เราได้ดีไซเนอร์ระดับตำนานของเมืองไทยมาร่วมรายการ

มาทำความรู้จักกับเส้นทางแฟชั่นที่เริ่มต้นตั้งแต่สมัยคุณแม่ อย่าง อาจารย์ลำยงค์ บุณยรัตพันธุ์ การเป็นนักเรียนแฟชั่นกับที่ปารีส และการกลับมาสร้างแบรนด์ระดับกูตูร์ที่ไทยที่สามารถยืนหยัดได้ในวงการมานานกว่า 45 ปี

ติดตามชมรายการ 7 Things We Love About… ได้ในวันจันทร์ เวลา 19.00 น. ทุกช่องทางสตรีมมิ่งและ YouTube ของ THE STANDARD POP

วุฒิไกร ศิริผล | Wuthigrai Siriphon

Designer of the Year Awards 2025
Textile & Fabric Design

ผืนผ้าเปรียบเสมือน “บทสนทนาระหว่างความเป็นระเบียบ และความไม่เป็นระเบียบ”
Woven textiles are a conversation between structure and surprise.

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.วุฒิไกร ศิริผล จบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาออกแบบพัสตราภรณ์ (หลักสูตรเน้นหนักการออกแบบสิ่งทอ) มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ หลังจากเรียนจบเขาทำงานให้กับแบรนด์ ‘ระพีลีลา’ ทำพรมทอมือจากป่านศรนารายณ์ ภายหลังเขาได้รับพระราชทานทุนมูลนิธิอานันทมหิดล เพื่อศึกษาระดับปริญญาโทและปริญญาเอก ณ Royal College of Art สหราชอาณาจักร หลังจบการศึกษาระดับปริญญาเอกแล้ว จึงเข้าทำงานเป็นอาจารย์ประจำสาขาวิชาศิลปะการออกแบบพัสตรา-ภรณ์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ปัจจุบันเขาสอนวิชาออกแบบสิ่งทอ ผ้าทอ ผ้าถักเป็นหลัก โดยทำงานพัฒนาผลิตภัณฑ์ งานวิจัย เป็นที่ปรึกษางานออกแบบที่มีผ้าทอเป็นหลัก โดยเขามีความชำนาญและความสนใจในการออกแบบและถ่ายทอดผ้าทอพื้นถิ่นให้ร่วมสมัยมากยิ่งขึ้น ทั้งในกระบวนการด้านเทคนิค วัสดุ และลายผ้า อีกทั้งใช้งานวิจัยเป็นพื้นฐานในการขับเคลื่อนองค์ความรู้และภูมิปัญญาสิ่งทอ

and Costume Design from the Faculty of Fine and Applied Arts at Thammasat University. After graduating, he worked with the brand Rapeeleela, where he created handwoven rugs made from sanay fiber. He was later awarded the Ananda Mahidol Scholarship at the Royal College of Art in the United Kingdom. Upon completing his studies, he returned to Thailand to teach in the Textile and Costume Design Program at Thammasat University.
Currently, Wuthigrai teaches courses in weaving, knitting, and textile design. He also works as a consultant, product developer, researcher, and designer. His expertise lies in local woven textiles and their techniques, materials, and patterns. Through close collaboration with weaving communities, he studies how traditional knowledge can be expressed in contemporary forms. His work draws on research and long-term engagement with materials and methods to advance textile knowledge and practice.

—————————————————

01 แนวคิดและกระบวนการทำงาน วุฒิไกรอธิบายว่า “หัตถกรรมหรืองานคราฟต์เป็นงานที่เชื่อมกับคน มันเป็นการถ่ายทอดความคิดและการตัดสินใจเล็ก ๆ ระหว่างทางออกมาเป็นวัตถุ” สำหรับเขาสิ่งทอเป็นผลลัพธ์โดยตรงจาก กระบวนการและข้อจำกัดของเครื่องมือ การทอผ้าที่ต้องทำซ้ำทีละแถว ทำให้เกิดลวดลายเรขาคณิตเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เพราะภายใต้ข้อจำกัดของกระบวนการนี้เอง ‘การตัดสินใจเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน’ ระหว่างทางของช่างฝีมือจึงมีความหมายอย่างยิ่ง มันคือการสร้างสรรค์ที่เกิดจากการสั่งสมประสบการณ์ “การทอผ้าเป็นการคิดด้วยมือ ถ้าเราทอผ้าไม่เป็น เราจะไม่สามารถเข้าใจวิธีการสร้างงานและถ่ายทอดสิ่งนั้นได้” สำหรับเขาในฐานะนักออกแบบสิ่งทอมองว่า จำเป็นต้องมีทักษะในการทอ ซึ่งประโยคดังกล่าว สะท้อนถึงการให้ความสำคัญกับการเป็น ‘เมกเกอร์’ พร้อมกับการเป็น ‘นักออกแบบ’ ซึ่งทักษะการทอเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาเก็บสะสมมาจากการไปเรียนรู้กับช่างทอผ้าในชุมชนต่าง ๆ ในประเทศไทย ที่สุดท้ายกลายมาเป็นพื้นฐานสำคัญในการทำงานของเขาในทุกบทบาท กระบวนการทำงานของเขาเปรียบเหมือนกับ ‘นักวิจัย’ ที่ได้รับโจทย์มาแล้ว จึงใช้กระบวนการคิดที่มองหาช่องโหว่อยู่เสมอ ผ่านการตั้งคำถามและหาเหตุผลหรือแนวคิดรองรับในวิธีการที่เลือก โดยเขามักจะมองหาโจทย์หรือชุดข้อมูลที่ไม่เคยทำ เพื่อทำให้ได้เรียนรู้สิ่งใหม่ ทั้งเทคนิค กระบวนการทอ เขามองว่าการเรียนรู้สิ่งใหม่เป็นสิ่งที่ช่วยขับเคลื่อนให้ต้องการทำงานเสมอ โดยใช้การออกแบบเข้าไปแก้ปัญหา ผ่านการใช้ทักษะการออกแบบเชิงเทคนิค การเลือกใช้วัสดุ การพัฒนาสินค้าผ้าทอ ซึ่งขึ้นอยู่กับบริบทของแต่ละโครงการ

01 Design Philosophy and Working Process

Wuthigrai describes craft as an art form that is deeply connected to people. It is, in his words, a practice shaped through countless small decisions that gradually transform into an object. Textiles, for him, arise directly from process and from the limitations of tools. The repetitive structure of weaving naturally forms geometric patterns. Within that structure, the accumulated decisions of the maker create meaning. These decisions reflect experience, sensitivity, and the presence of the hand.
a designer does not know how to weave, they cannot fully understand or communicate through textile work. This belief reflects his commitment to being both a maker and a designer. The weaving skills he carries are the result of learning directly from artisans in communities across Thailand, forming a foundation that shapes every aspect of his work.
His process resembles that of a researcher. Concepts must be grounded and supported by clear reasoning. He constantly seeks new knowledge, whether new techniques, weaving methods, or contextual insights from each project. This desire to learn drives his creative curiosity. In practice, he uses design to solve problems through technical skill, material understanding, and product development tailored to the specific needs of each context.

—————————————————

02 ชิ้นงานที่ภาคภูมิใจ วุฒิไกรพูดถึงงาน ‘ทอ ศรัทธา’ (Woven Faith) เริ่มจากความสนใจวัสดุปีกแมลงทับที่แวววาว ปีกแมลงทับนี้ เป็นที่นิยมใช้ในการประดับเครื่องแต่งกายและเครื่องประดับในหลากหลายวัฒนธรรมยาวนานหลายศตวรรษ แต่เขาเองยังไม่เคยพบการนำมาทอเป็นผืนผ้า จึงได้ค้นคว้า ทดลอง และพัฒนาวัสดุปีกแมลงทับเพื่องานศิลปะสิ่งทอ โดยได้แรงบันดาลใจจากจิตรกรรมฝาผนังในวัด ผสมผสานกับเทคนิคที่ได้แรงบันดาลใจจากการทอตุงและถักทอผ้าห่อคัมภีร์ ซึ่งผ้าทอในงานชุดนี้มีทั้งหมด 8 ชิ้น ได้แก่ Bangkok Temple 1, Esan Temple 1, Esan Temple 2, Gleaming, Gleaming Decay No.1, Gleaming Decay No.4, Gleaming Decay No.6, Iridescence 1, Esan Temple 3, Woven Faith 1 โดยงานเหล่านี้ถูกจัดแสดงในนิทรรศการเดี่ยวของเขา ณ หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร BACC กรุงเทพ ฯ ผ้าทอแขวนผนังในชุดนี้ สะท้อนให้เห็นถึงการพัฒนาวัสดุสิ่งทอซึ่งคือ ปีกแมลงทับที่มีผิวและสีแวววาว กลายมาเป็นเส้นด้ายสำหรับทอขึ้นเป็นผืนผ้า โดยเป็นงานที่สอดแทรกแนวคิดวัฏจักรชีวิตของแมลงทับ ที่มีช่วงอายุเป็นแมลงเต็มวัยเพียง 3 สัปดาห์ หลังจากผสมพันธุ์และวางไข่เหล่าแมลงทับจะร่วงหล่นบนพื้นในป่าและฟักตัวใต้ดิน จึงทำให้เหล่าช่างฝีมือต่างใช้ปีกของแมลงทับมาใช้ในงานตกแต่ง เครื่องประดับหรืองานหัตถกรรมมาตั้งแต่อดีต

02 Notable Works

is Belief Interweave, which grew from his interest in the iridescent wings of jewel beetles. These wings have long been used for adornment in many cultures, yet he had rarely encountered them woven into textiles. This led him to research and experiment with transforming the wings into a weaveable material.
He drew inspiration from temple mural paintings and from techniques found in tung weaving and the creation of textiles used to wrap scriptures. The project consists of several pieces, including Bangkok Temple 1, Esan Temple 1, Esan Temple 2, Gleaming, Gleaming Decay No.1, Gleaming Decay No.4, Gleaming Decay No.6, Iridescence 1, Esan Temple 3, and Woven Faith 1. These works were presented in his solo exhibition at Rosewood Bangkok.
The textiles illustrate the transformation of beetle wings, which come from insects with a life cycle of only a few months. After mating and laying eggs, the beetles fall naturally to the forest floor. Communities have long reused their wings for decorative crafts. Wuthigrai extends this tradition into contemporary textile art, revealing both the potential of the material and the symbolic rhythm of life.

—————————————————

03 เอกลักษณ์เฉพาะตนในการออกแบบ แม้วุฒิไกรไม่ได้ตั้งใจสร้างเอกลักษณ์ให้กับผลงานตนเอง แต่งานของเขากลับมีภาษาทาง การออกแบบที่เด่นชัดและจดจำได้ง่าย ซึ่งเกิดจากการผสมผสานอย่างลงตัวขององค์ประกอบสำคัญ 3 ประการ ที่สะท้อนทั้งความกล้าในการทดลอง ความเคารพในทักษะการทอ และความลุ่มลึกในแนวคิดสร้างงาน

วัสดุ (Material) เอกลักษณ์ประการแรกที่เห็นได้ชัดในงานของเขา คือความสนุกในการเลือกใช้และทดลองกับวัสดุที่หลากหลายและแปลกใหม่ เขาไม่ได้จำกัดตัวเองอยู่แค่เส้นด้าย แต่เปิดกว้างในการนำวัสดุต่าง ๆ มาทลายขอบเขตของงานทอผ้าแบบดั้งเดิม ตั้งแต่เส้นผม กระดาษ ลวดไปจนถึงขวดพลาสติก และปีกแมลงทับ เพื่อค้นหาความเป็นไปได้ใหม่ ๆ ของผิวสัมผัสและโครงสร้าง

ทักษะฝีมือ (Craftsmanship) ในฐานะอาจารย์ผู้สอน เขาตั้งมาตรฐานทางวิชาชีพที่สูงไว้กับตนเอง ผลงานของเขาต้องแสดงทักษะเชิงการทอที่ซับซ้อนและไม่ธรรมดาอยู่เสมอ แรงผลักดันนี้มาจากความรู้สึกรับผิดชอบในการถ่ายทอดความรู้ให้กับนักศึกษา เขาเชื่อว่าผู้ส่งต่อความรู้ต้องสามารถแสดงศักยภาพและพลิกแพลงทักษะต่าง ๆ ได้ ทำให้ผลงานทุกชิ้นต้องมีรายละเอียดทางเทคนิคที่น่าสนใจและท้าทายอยู่เสมอ

ระเบียบและความไร้ระเบียบ (Order vs. Disorder) ผืนผ้าเปรียบเสมือน “บทสนทนาระหว่างความเป็นระเบียบและความไม่เป็นระเบียบ” เขาใช้การทำซ้ำซึ่งเป็นธรรมชาติของการทอผ้าเป็นพื้นฐานของ ‘ความเป็นระเบียบ’ แล้วสร้างความน่าสนใจด้วยการจงใจแทรก ‘ความไม่เป็นระเบียบ’ หรือความไม่สมบูรณ์เข้าไป ก่อให้เกิดลวดลายที่ไม่เป็นระเบียบแต่งดงาม สร้างเป็นผ้าทอที่มีความร่วมสมัยและสามารถตีความได้มากยิ่งขึ้น

03 Design Identity

Although Wuthigrai does not set out to cultivate a signature style, his work has a distinctly recognizable language. It emerges from three essential characteristics that express his spirit of experimentation, his respect for weaving, and the depth of thought behind each project.

Material Exploration
His use of materials is adventurous and dynamic. He does not limit himself to traditional yarn but incorporates unexpected materials such as hair, paper, wire, plastic bottles, and beetle wings. This willingness to expand the vocabulary of weaving allows new expressions of texture and structure to emerge.

Craftsmanship
As an educator, he holds himself to rigorous standards. Each piece must reflect advanced weaving skills and technical refinement. This commitment grows from a sense of responsibility. He believes that those who teach must fully embody the discipline and its possibilities. As a result, each work contains intricate details and technical challenges that demonstrate the depth of textile knowledge.

Order and Disorder
For Wuthigrai, woven textiles are a conversation between structure and surprise. The natural repetition of weaving establishes order, while intentional irregularities introduce energy and movement. This contrast creates textiles that are expressive, contemporary, and open to interpretation.

—————————————————

04 ต้นทุนทางวัฒนธรรมกับงานออกแบบ “กระบวนการทอผ้ามันตรงไปตรงมา เรียงเป็นแถว ทำไปเรื่อย ๆ ด้วยเครื่องมือ กระบวนการ และวิธีการ ผ้าพื้นเมืองของหลากหลายทวีปจึงคล้ายกัน ภายในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก็มีความหลากหลายและความผสมปนเป ซึ่งเกิดการย้ายถิ่นและการรับอิทธิพล เมื่อชนพื้นเมืองย้ายถิ่นก็ถูกผสานกับความนิยมในถิ่นฐานใหม่ ทักษะ วัสดุและการใช้งาน อาจมีความคล้ายแต่ก็มีความแตกต่างในเวลาเดียวกัน เรามีวัฒนธรรมร่วมกันหลายอย่างในภูมิภาค กระนั้นแต่ละชาติพันธุ์ก็มีการประดิษฐ์ของตน” วุฒิไกรเล่าว่า งานผ้าร่วมสมัยในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และในไทยยังเป็นเรื่องที่น่าค้นหาเป็นพื้นที่ที่น่าเรียนรู้และนำมาต่อยอดได้อย่างไม่รู้จบ เขาเองยังคงสนุกในการเรียนรู้และพัฒนาผ้าทอพื้นถิ่นที่มีความท้าทาย นอกจากนี้ วุฒิไกรยังสนใจใน ‘กี่เอว’ ของคนพื้นเมืองชาติพันธุ์กะเหรี่ยง ซึ่งเป็นกี่ไม่มีโครง เป็นกี่ประเภทแรก ๆ ของโลก ซึ่งมีเทคนิคและวิธีการในการทอต่างกับกี่พื้นราบ เพราะไม่มีฟืม (ซี่หวี) ทำให้ด้ายชิดกันมาก วิธีการสร้างลายจะไม่เหมือนกับกี่อื่น ๆ เขาเองก็เผยถึงความสนใจว่า ถ้าจะทำงานออกแบบกับกี่เอว จะต้องสร้างงานอย่างไร แสดงให้เห็นว่า เขามักตั้งคำถาม หยิบจับและนำต้นทุนทางวัฒนธรรมมาคิดต่อยอดและสร้างงานอยู่เสมอ

04 Cultural Assets and Design

Wuthigrai often reflects on the shared foundations of weaving across the world. The process is direct, building cloth row by row with a set of tools that shape the outcome. This is why indigenous textiles from many regions share similarities. In Southeast Asia, migration, exchange, and adaptation have shaped local textile traditions. Skills and materials may be shared, yet each community maintains its own distinct character.
He finds this diversity fascinating. The varied contexts of Thai and Southeast Asian textiles offer endless possibilities for learning and development. He sees contemporary textile practice in the region as a rich and expanding field that invites exploration.
He is also deeply interested in the backstrap loom used by Karen communities. This loom has no fixed frame and is one of the earliest and most primitive types of loom. Because it does not use a reed, the threads sit closely together, and the patterning differs from frame-based looms. Wuthigrai often contemplates how design could be approached through this tool. His curiosity reveals how he constantly engages with cultural knowledge, adapting it into new creative directions.

ติดตามวุฒิไกร ได้ที่
Contact: [email protected]

คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากรและคณะกรรมการดำเนินงานโครงการนักออกแบบแห่งปี
ขอแสดงความอาลัยแด่การจากไปของหม่อมหลวงภาวินี สันติศิริ
นักศึกษาเก่าคณะมัณฑนศิลป์ และนักออกแบบแห่งปี 2547

ขจรศักต์ นาคปาน | Khajornsak Nakpan

Designer of the Year Awards 2025
Jewelry Design

“การเคารพตนเอง จะนำไปสู่การเคารพผู้อื่น และท้ายที่สุดคือการเคารพธรรมชาติ”
“Self-respect leads to respect for others, and ultimately, respect for nature”

ขจรศักต์ นาคปาน จบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากคณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ในสาขาวิชาการออกแบบ ระดับปริญญาตรี วิทยาลัยเพาะช่าง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลรัตนโกสินทร์ สาขาวิชาจิตรกรรม เขาเริ่มต้นเส้นทางอาชีพหลังจบการศึกษาปริญญาตรี ด้วยความสนใจในงานคอมพิวเตอร์กราฟิก จึงเข้าทำงานในบริษัทโฆษณาที่เขาได้เริ่มทำงานออกแบบ หลังจากนั้นเขาทำงานในฐานะนักออกแบบแฟชั่นตำแหน่ง Senior Designer ให้กับแบรนด์ DAKS London และตำแหน่ง Fashion Merchandiser ให้กับแบรนด์ Thai Wacoal ซึ่งเปิดโลกการทำงานที่ต้องใช้ศาสตร์และศิลป์ ทั้งทักษะด้านการออกแบบและหลักจิตวิทยาด้านการขาย ซึ่งช่วยบ่มเพาะให้เขาเข้าใจงานออกแบบด้วยสายตาของโลกธุรกิจมากยิ่งขึ้น ปัจจุบันขจรศักต์ทำงานเป็นอาจารย์ประจำหลักสูตรปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการออกแบบ คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร และเป็นที่ปรึกษาด้านการออกแบบและวิทยากรพิเศษในหลายสถาบันการศึกษา

ขจรศักต์มีความชำนาญเรื่องการผลิตองค์ความรู้ด้านการออกแบบนวัตกรรมแฟชั่นเชิงสร้างสรรค์ ทฤษฎีสี การสร้างภาพลักษณ์ให้แก่สินค้า และครีเอทีฟ ความสามารถและทักษะที่หลากหลายบูรณาการให้แนวทางการออกแบบของเขาผสมศาสตร์และศิลป์กลายเป็นงานที่มีเอกลักษณ์ ด้วยประสบการณ์ในอุตสาหกรรมแฟชั่นหล่อหลอมให้เขาเห็นผลกระทบทางสิ่งแวดล้อมจากสินค้าแฟชั่น เขาจึงใช้บทบาทนักวิจัยและนักออกแบบในการสร้างงานเครื่องประดับร่วมสมัย โดยใช้วัสดุทดแทนสิ่งทอสมัยใหม่ กลายเป็นหนึ่งในผลงานสร้างชื่อเสียง คือ ‘นวัตกรรมการใช้ดินสังเคราะห์เมลานินในฐานะวัสดุสิ่งทอทดแทนเพื่อสร้างสรรค์เครื่องนุ่งห่มแห่งอนาคต’ จากผลการศึกษาวงจรความสมบูรณ์และการแปรเปลี่ยนคุณสมบัติของดิน ในสถานะวัสดุที่มีอยู่ดาษดื่น ผ่านกระบวนการทดลองสังเคราะห์เส้นใยธรรมชาติ และเมลานินจากแบคทีเรียชั้นดีให้กลายเป็นวัสดุสิ่งทอทดแทนหรือเซลลูโลสชีวภาพที่มีคุณค่า วัสดุสิ่งทอทดแทนมีความเป็นมิตรกับร่างกายสามารถย่อยสลายและกลับคืนสู่ธรรมชาติ วัสดุดังกล่าวถือเป็นนวัตกรรมใหม่ที่ขับเคลื่อนการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมแฟชั่นเพื่อสิ่งแวดล้อม ทำให้เขาถือเป็น ‘นักออกแบบนวัตกรรมแฟชั่น’ ที่ตั้งใจสร้างสรรค์งานด้วยทักษะการออกแบบและการผสมศาสตร์ที่หลากหลายด้วยแนวคิดปรัชญาเป็นพื้นฐาน เขาไม่ใช่เพียงผู้สร้างสรรค์วัตถุที่สวยงาม แต่เป็นนักคิดผู้ใช้วิทยาศาสตร์และศิลปะเป็นเครื่องมือในการตั้งคำถามและสร้างความตระหนักรู้ให้กับสังคม

Khajornsak Nakpan holds a Doctorate in Design from the Faculty of Decorative Arts, Silpakorn University. He earned his BacheAcademy of Arts, Rajamangala University of Technology Rattanakosin.

He began his professional journey after completing his undergraduate studies, driven by a deep interest in computer graphics. He joined an advertising agency, which became the starting point of his formal design practice. He later transitioned into the fashion industry as a Senior Designer for DAKS London and subsequently as a Fashion Merchandiser for Thai Wacoal. These roles required a balance of design expertise and the psychology of consumer behaviour, sharpening his ability to understand design through a business lens. Khajornsak currently serves as a full-time lecturer in the Doctor of Philosophy Program in Design at the Faculty of Decorative Arts, Silpakorn University, and works as a design consultant and visiting lecturer for several academic institutions.

Khajornsak specializes in producing knowledge in creative fashion innovation, colour theory, brand image development, and creative direction. His wide-ranging skills enable him to integrate art and science into a distinctive design approach. His experience in the fashion industry cultivated a deep awareness of the environmental impacts of fashion products, leading him to pursue research and create contemporary jewell builds on research into the lifecycle and transformative properties of soil as an abundant material. Through experimental processes, he synthesised natural fibres and melanin from beneficial bacteria into a valuable biocellulose textile. This material is body-friendly, biodegradable, and capable of returning to nature. It represents an innovation driving environmentally conscious investment within the fashion industry, positioning him as a fashion innovation designer who creates with philosophical grounding. He is not only a maker of beautiful objects but also a thinker who uses science and art as tools for inquiry and raising public awareness.

---------------------------------------

01 แนวคิดและกระบวนการทำงาน

หัวใจสำคัญในการสร้างงาน คือแนวคิดที่ว่า “การเคารพตนเอง จะนำไปสู่การเคารพผู้อื่น และท้ายที่สุดคือการเคารพธรรมชาติ” เขาเชื่อว่าเมื่อมนุษย์เข้าใจและยอมรับในตัวตนของตนเองอย่างแท้จริง เช่น สีผิวตามธรรมชาติ เป็นต้น ก็จะสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่เกื้อกูลกับสิ่งรอบข้างได้ แนวคิดนี้ถูกขยายไปสู่สิ่งที่เขาเรียกว่า ‘สมดุลแห่งความจริง’ และ ‘วัฏฏะนิเวศแห่งความสุข’ ซึ่งหมายถึงการดำรงชีวิตอย่างสมดุลโดยไม่เบียดเบียนธรรมชาติ การเลือกใช้วัสดุที่ยั่งยืนและเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมจึงไม่ใช่แค่ทางเลือก แต่เป็นหนทางสู่การบรรลุความสุขที่แท้จริง

01 Design Philosophy and Working Process

At the heart of his creative philosophy lies the belief that “self-respect leads to respect for others, and ultimately, respect for nature.” He believes that when individuals truly understand and accept themselves, such as their natural skin tone, they can form harmonious relationships with the world around them. This idea expands into what he calls “the balance of truth” and “the eco-cycle of happiness,” which reflects a way of living that does not exploit the natural world. Choosing sustainable and environmentally friendly materials is, therefore, not merely an option but a pathway to achieving genuine well-being.

---------------------------------------

02 ดิน วัสดุไร้ค่าสู่คุณค่าที่ไม่สิ้นสุด

งานสร้างสรรค์ของขจรศักต์ในภายหลังล้วนสร้างขึ้นจากดิน เหตุผลที่เขาเลือก ‘ดิน’ เป็นวัสดุหลักนั้นเต็มไปด้วยความหมายเชิงเปรียบเทียบ เขามองว่าดินคือสิ่งที่มนุษย์หลงลืมไปแล้ว ทั้งในฐานะที่เป็นรากเหง้าของวัฒนธรรมและเป็นจุดกำเนิดของชีวิต นอกจากนี้ ดินยังเป็นตัวแทนของสิ่งที่ถูกมองว่า ไร้ค่าหรือสกปรก การนำดินมาสร้างสรรค์จึงเป็นการท้าทายกับการให้คุณค่าของสังคม จุดเปลี่ยนทางความคิดครั้งสำคัญ เกิดขึ้นในช่วงทบทวนวรรณกรรมระหว่างทำวิทยานิพนธ์ เขาค้นพบว่า มีแบคทีเรียในดินที่ชื่อว่า Streptomyces สามารถผลิตเมลานิน (Melanin) ซึ่งเป็นเซลล์เมล็ดสี ชนิดเดียวกับที่กำหนดสีผิวของมนุษย์ การค้นพบนี้ได้มอบหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่เชื่อมโยงปรัชญาของเขาให้เป็นรูปธรรม เขาสามารถสังเคราะห์ วัสดุชีวภาพจากแบคทีเรียขึ้นมาเป็นวัสดุสิ่งทอที่ยั่งยืน และพิสูจน์ให้เห็นว่าสิ่งที่มีอยู่มากมายมหาศาลและถูกมองข้าม สามารถแปรเปลี่ยนเป็นนวัตกรรมที่เปี่ยมด้วยความหมายได้อย่างแท้จริง

02 “Soil”: From Worthless Matter to Infinite Value

Khajornsak’s later works are all created from soil, a material he deliberately selects for its profound symbolic meaning. He sees soil as something society has forgotten—despite being the root of culture and the origin of life. Soil also represents what is often deemed worthless or dirty. Transforming soil into meaningful creations is, for him, a challenge to society’s value systems.

A critical turning point in his research occurred during a literature review for his dissertation, when he discovered that a soil bacterium called Streptomyces can produce melanin—the same pigment that determines human skin colour. This finding provided scientific evidence that made his philosophical ideas tangible. He synthesised bio-based materials from bacteria into sustainable textile fibres, demonstrating that overlooked materials can be transformed into meaningful innovation.

---------------------------------------

03 ชิ้นงานที่ภาคภูมิใจและผลงานทางวิชาการ

ในฐานะนักวิชาการ ขจรศักต์ได้รับเลือกเป็น 1 ใน 8 นักวิจัยหน้าใหม่ในรางวัล Emerging Scholar Award 2022 on Sustainability: Common Ground Research Networks University of Illinois Research Park จากรัฐ Illinois ประเทศสหรัฐอเมริกา, รางวัลรองชนะเลิศ (ลำดับที่ 3) Falling Walls Lab Thailand 2021 จัดโดย The Deutscher Akademischer Austauschdienst (DAAD); German Academic Exchange Service และรางวัลชนะเลิศ (เหรียญทอง) “การประกวดผลงานนวัตกรรมสายอุดมศึกษา”และ รางวัลนักประดิษฐ์คิดค้น (ระดับดี) สาขาปรัชญา จากสำนักงานการวิจัยแห่งชาติ (วช.) กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์วิจัย และนวัตกรรม (อว.)

Collection Falling in (Me)lanin ผลงานชิ้นนี้ได้รับเชิญไปจัดแสดงในนิทรรศการของเทศกาล New York Jewelry Week 2021-2022 ณ DeKalb Gallery, Pratt Institute ในประเทศสหรัฐอเมริกา และได้รับเกียรติเชิญเป็น 1 ใน 19 เผยแพร่นิทรรศการ XXL International Exhibition of Jewelry and Adornments และได้เกียรติเปิดปราสาท Château Laurens ถือเป็นมรดกทางวัฒนธรรมเป็นอย่างเป็นทางการ เมือง Agde ประเทศฝรั่งเศส

Collection Amplituhedron ผลงานนี้คว้ารางวัลระดับนานาชาติ ได้แก่ รางวัล The Grand Award of Romanian Jewelry Week 2021 งานประกวดเครื่องประดับระดับโลกในสาขาเครื่องประดับร่วมสมัย รางวัลชนะเลิศ Emerging Artist Award ในการแข่งขันประกวดนิทรรศการ So Fresh + So Clean 2021 พร้อมได้รับการบรรจุประวัตินักออกแบบ นวัตกรรมและการสร้างสรรค์ในฐานข้อมูลของสหรัฐอเมริกา และรางวัลชนะเลิศ สาขา Textile, Fabric, Textures, Patterns and Cloth Design Category in 2022 ของ A’Design Award & Competition 2022, สาธารณรัฐอิตาลี ดินเปรี้ยว แนวความคิดของผลงาน “ความงามไม่ได้อยู่ที่ผิว แต่เกิดจากการฟังเสียงของประสบการณ์และความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสรรพสิ่ง” ผลงานนี้นำดินที่ถูกมองว่าไร้ค่ามากที่สุด มาสร้างสรรค์เป็นวัสดุชีวภาพโดยได้รับทุนวิจัย ในพื้นที่ดินเปรี้ยวของโครงการพระราชดำริ จังหวัดนครนายก และสร้างนวัตกรรมจากดินเปรี้ยวเพื่อเผยแพร่ผลงานทางวิชาการในระดับชาติและนานาชาติ โดยมีโอกาสนำไปจัดแสดงใน 2025 Korea Craft Designer Association International Exhibition ในรัฐฮาวาย วอชิงตันดีซี ประเทศสหรัฐอเมริกา และประเทศแคนาดา ได้เข้าร่วมเผยแพร่ผลงานในนิทรรศการ Roma Jewelry Week 2025 ณ Corsie Sistine, Santo Spirito in Sassia นครวาติกัน สาธารณรัฐอิตาลี และจัดแสดงในงาน Puyuan International Contemporary Jewellery Art and Design Biennale จัดขึ้นในประเทศจีน และรางวัลทุนสร้างสรรค์ศิลปกรรม ศิลป์ พีระศรี โครงการเชิดชูเกียรติศิลปินยอดเยี่ยมแห่งประเทศไทย

03 Notable Works and Academic Works

As a scholar, Khajornsak has been recognised internationally. He was selected as one of eight recipients of the Emerging Scholar Award 2022 on Sustainability by Common Ground Research Networks, University of Illinois Research Park (USA). He received the Third Prize at Falling Walls Lab Thailand 2021, organised by DAAD (German Academic Exchange Service); the Gold Medal in the Higher Education Innovation Contest; and the Inventor Award (Good Level) in Philosophy from the National Research Council of Thailand (NRCT).

Collection Falling in (Me)lanin This collection was exhibited at New York Jewelry Week 2021–2022 at the DeKalb Gallery, Pratt Institute, USA. He was also invited as one of 19 featured artists at the XXL International Exhibition of Jewelry and Adornments, and the exhibition was granted the honour of inaugurating Château Laurens, a recognised cultural heritage site in Agde, France.

Collection Amplituhedron This collection received major international recognition, including the Grand Award at Romanian Jewelry Week 2021 for Contemporary Jewelry, the Emerging Artist Award at So Fresh + So Clean 2021, and inclusion in the U.S. designer-invention database. It also won the A’Design Award (Textile, Fabric, Textures, Patterns, and Cloth Design Category) in 2022, Italy.

Sour Soil Project Grounded in the concept that “beauty does not lie on the surface but emerges from listening to experiences and human–nature relationships,” this project transforms the most undervalued soil into bio-based material. The work was supported by research funding in the acidic-soil zones of the Royal Initiative Project in Nakhon Nayok Province. It has been showcased internationally, including at the 2025 Korea Craft Designer Association International Exhibition in Hawaii, Washington, D.C., and Canada; Roma Jewelry Week 2025 at Corsie Sistine, Santo Spirito in Sassia, Vatican City; and the Puyuan International Contemporary Jewellery Art and Design Biennale in China. It also received the Silpa Bhirasri Creative Grant, an honour recognising outstanding Thai artists.

---------------------------------------

04 เอกลักษณ์เฉพาะตนในการออกแบบ

“การเดินทางที่หลากหลาย ที่กล่อมกลายมาเป็นแนวความคิดเรา” เขาอธิบายถึงแนวทางการออกแบบที่ให้ความสำคัญกับการผสมผสานศิลปะกับระเบียบวิธีวิจัยและวิทยาศาสตร์ประยุกต์ เขาใช้กระบวนการทางวิทยาศาสตร์เป็นหลักฐานพิสูจน์แนวคิดเชิงปรัชญา ทำให้ผลงานที่ออกมามีมิติทางสุนทรียะที่ผ่านการคิดวิเคราะห์อย่างเป็นระบบ ไม่ใช่เพียงการแสดงออกทางอารมณ์เพียงอย่างเดียว การเลือกใช้สัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์อย่าง Amplituhedron หรือการอ้างอิงความรู้ทางชีววิทยาเรื่องเมลานิน ล้วนเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของการสร้างความงามบนรากฐานของความรู้ เป้าหมายสูงสุดในการออกแบบของเขา คือการสร้างผลงานที่สามารถกระตุ้นให้ผู้ชม ‘ฟังเสียงของโลก’ และตระหนักถึงความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับสรรพสิ่งรอบตัว เขาเชื่อว่า “สุนทรียศาสตร์แห่งศตวรรษที่ 21 ซึ่งเป็นความงามที่ไม่ใช่แค่การรับรู้ผ่านสายตา แต่เป็นการให้คุณค่าทางความคิดและจริยธรรม” ในขณะที่ผลงานของเขาได้รับการยกย่องในเวทีนานาชาติสำหรับความลุ่มลึกทางความคิด เอกลักษณ์ของเขาคือการสร้างสรรค์ผลงานที่ตั้งคำถามมากกว่าให้คำตอบ และเปิดพื้นที่ให้ผู้ชมได้ตีความด้วยประสบการณ์ของตนเอง ซึ่งเป็นคุณค่าที่ประเมินด้วยตัวเงินไม่ได้

04 Design Identity

Khajornsak’s creative identity is defined by his integration of art, scientific methodology, and philosophical inquiry. His works use scientific processes as “evidence” to support conceptual exploration, leading to designs that balance aesthetic emotion with rational thought. By incorporating mathematical forms such as the Amplituhedron and biological studies of melanin, his designs reveal a new dimension of beauty—one rooted in knowledge, reflection, and transformation. He often states that his aim is not to provide answers but to invite contemplation, allowing viewers to interpret through their own sensibilities and experiences.

---------------------------------------

05 ต้นทุนทางวัฒนธรรมกับงานออกแบบ

การเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์และสิ่งแวดล้อมเป็นกลไกสำคัญที่ทำให้เราเข้าใจธรรมชาติของความงาม การรับรู้และการประเมินคุณค่าทางสุนทรียะ โดยความงามอาจถูกตีความแตกต่างกันไปตามบริบทของศาสนา วัฒนธรรม อำนาจ และเทคโนโลยี เช่นเดียวกับงานดินของเขาที่สร้างสรรค์ภาษางานออกแบบผ่านเรื่องเล่าและอัตลักษณ์ เพื่อสื่อสารวัฒนธรรม ความยั่งยืน และอารมณ์ส่วนบุคคล กลายเป็นการออกแบบร่วมสมัย ที่ให้เกียรติกับรากเหง้าวัฒนธรรมและมุ่งสู่อนาคตได้อย่างสง่างาม ขจรศักต์มีทัศนคติที่ชัดเจนว่า ความงามในแบบตะวันออกไม่ได้จำกัดอยู่เพียงรูปลักษณ์ภายนอก แต่ครอบคลุมถึงมิติของจิตใจ การเคารพธรรมชาติ และการตระหนักถึงความเชื่อมโยงระหว่างมนุษย์กับสรรพสิ่ง ปรัชญาเช่นนี้ทำหน้าที่เป็นกลไกสำคัญที่ทำให้งานของเขามีความลึกซึ้งทั้งในเชิงความคิดและจริยธรรม เขาเชื่อว่าการเริ่มต้นจากการเคารพตนเองและธรรมชาติ คือจุดเริ่มต้นของการสร้างสรรค์ที่ยั่งยืนและมีความหมาย เขาไม่ได้นำเสนอความเป็นตะวันออกผ่านลวดลายหรือรูปทรงที่คุ้นเคย แต่ได้นำแก่นปรัชญามาตีความใหม่ในบริบทร่วมสมัย เพื่อสร้างสรรค์ผลงานที่ไม่ใช่เพียงมองเห็นด้วยตาแต่เป็นความงามที่สื่อสารถึงความเข้าใจชีวิตอย่างสมดุลสู่โลกที่ยั่งยืน

05 Cultural Assets and Design

Khajornsak views the relationship between humans and the environment as central to understanding beauty, perception, and cultural meaning. His clay-based works serve as aesthetic narratives that bridge sustainability, identity, and emotion, forming a contemporary design language that honors cultural roots while embracing the future. He believes that Eastern wisdom defines beauty as something that extends far beyond physical appearance, embracing inner awareness, respect for nature, and a deep understanding of the interdependence between humans and all living beings. This philosophy lies at the core of his design practice, guiding him toward creation that is both meaningful and sustainable. Rather than translating “Eastern identity” into decorative motifs, he channels the philosophical essence of Eastern wisdom into contemporary design contexts, resulting in works that are visually compelling while reflecting a balanced and ecologically attuned worldview.

ติดตามขจรศักต์ ได้ที่
Contact: [email protected]
Facebook: khajonsak.nakpan