Vemkar

The Heavenly Womb of Faith

The prophets and psalmists of the Bible employ the metaphors of the crucible and the potter to describe divine action in shaping human nature into His own image.

The image of the crucible (Proverbs 17.3 and 27.21) helps us acquire spiritual eyes endowed with a new power to see the cleansing and purifying presence of God in all the events, impulses, inspirations, and commandments that circumscribe our lives. Saint Gregory of Narek mourns, weeping bitterly, the callous resistance of our human nature to this divine purification, quoting these very same scriptural images. Gregory sees, according to some with temerity-in the crucible the renewal in the Spirit of Christ, a consummation of a union that gives birth to this new life through the grace of resurrection: “I do melt In the choice crucible of your solicitous love,”–prays the saint–“but never am purified, I do fuse to be amalgamated but never am united; you, my master builder heavenly silversmith work on me for naught, per the well known prophetic parable, and my wickedness did not melt away.” (Prayer 69.1)

The image of the potter, as the Prophet Isaiah (64.8) describes it–“Yet you, Lord, are our Father. We are the clay, you are the potter; we are all the work of your hand”–correctly reminds us of the story of the first creation of man, when God said, “Let us make man in our image, according to our likeness” (Genesis 1.26). Paul the Apostle sums up this renewal in his understanding of the mystery of predestination (Romans 8.28–30), when our clay nature will fully realize its capacity for communion with the grace of God through the power of the image of God impressed in us, which some say is our true spirit, our true identity. The solid rock of our personality, on which we are able to build a house that no storm or flood can destroy.

In the womb of faith at the baptismal font, we are truly cleansed and washed of all our human frailties, and we receive the communion of the divine reality. We have become children of the creator God. We receive the honor and confidence to call Him, to give Him His Name, our Father.

That holy Name is no longer hidden, nor are those who speak that Name to be punished by death. On the contrary, every time we call upon that holy Name, God fills us with His divine life. A Name perfumed like incense, beautiful like the dawn, a Name familiar and comely, a Name tasty and life-giving.

Հաւատքի Երկնաւոր Արգանդը

Աստուածաշունչին մէջ մարգարէներն ու սաղմոսերգուները քուրային եւ բրուտին պատկերները կը գործածեն նկարագրելու համար Աստուծոյ ներգործութիւնը՝ մարդուն բնութիւնը Իր պատկերով եւ նմանութեամբ կազմելուն մէջ:

Քուրային պատկերը (Առակաց 17.3, եւ 27.21) կ’օգնէ մեզ ստանալու նոր կարողութեամբ օժտուած իմացական աչքեր, որոնց շնորհիւ կը սկսինք տեսնել Աստուծոյ մաքրող եւ զտող ներկայութիւնը այն ամէն դէպքերուն, մղումներուն, ներշնչումներուն, հրամաններուն մէջ որով իւրաքանչիւրիս կեանքը համակուած է: Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի մեծակական լալիւնով կ’ողբայ մարդուն ցուցաբերած դիմադրութիւնը աստուածային այս ներգործութեան՝ ակնարկելով ճիշտ սուրբ գրական այս անցքերուն:

Ոմանց համաձայն՝ մեծ յանդգնութեամբ Նարեկացին կը կը տեսնէ այս քուրային մէջ Քրիստոսի Հոգիով վերանորոգումը՝ որպէս ամուսնական միութիւն մը, որ ծնունդ կու տայ, յարութեան շնորհքին զօրութեամբ, այս նոր կեանքին. “Քու սիրոյդ փութին ընտրութեան քուրային մէջ միշտ կ’եռամ,”–կ’ըսէ սուրբը–“բայց երբեք չեմ մաքրուիր. միշտ կը խառնուիմ զուգուելու համար, բայց չեմ միանար. ահա՛, դուն իմ երկնաւոր արծաթագործ ճարտարապետս՝ սին տեղ վրաս աշխատելով կը յոգնիս, մարգարէին յայտնի առակին համաձայն, եւ իմ չարութիւնս չհալեցաւ:” (69.1):

Բրուտին պատկերը, ինչպէս Եսայի Մարգարէն (64.8) կը սահմանէ՝ –“Բայց արդ, ով Տէր, դուն ես մեր Հայրը. մենք կաւ ենք, եւ դուն՝ բրուտը. մենք ամէնքս քու ձեռքերուդ գործն ենք,”–ուղիղ կերպով կը յիշեցնէ մարդուն առաջին արարչութեան պատմութիւնը, երբ Աստուած ըսաւ “ստեղծենք մարդը, մեր պատկերով եւ նմանութեամբ:” (Ծննդոց 1.26): Պօղոս Առաքեալ այս վերանորոգումը կ’ամփոփէ՝ նախասահմանութեան իր տեսութեամբ, (Հռոմէացիս 8.28–30), երբ մեր կաւեղէն բնութիւնը պիտի լրիւ հաղորդուի Աստուծոյ շնորհքը ընդունելու կարողութեան՝ մեր մէջ տպաւորուած Աստուծոյ պատկերին շնորհիւ, որ ոմանք կ’ըսեն է մեր ճշմարիտ “հոգին,” մեր ստոյգ ինքնութիւնը. մեր անձնականութեան այդ ամուր ժայռը, որուն վրայ պիտի կարողանանք կառուցանել տուն մը, զոր ոչ մէկ փոթորիկ կամ հեղեղ կարող է կործանել:

Հաւատքի մկրտութեան աւազանին արգանդին մէջ՝ մենք իսկապէս կը լուացուինք մեր մարդկային բնութեան անկարողութիւններէն՝ հաղորդուելու աստուածային իրականութեան հետ, եւ կը դառնանք որդիներ արարիչ Աստուծոյ. կը ստանանք համարձակութիւնն ու պատիւը ճանչնալու՝ ուստի եւ կոչելու զԱյն, տալու իր Անունը՝ մեր Հայրը: Այդ սուրբ Անունը այլեւս ծածկուած չէ, ոչ ալ զայն բերան առնողը մահուան կ’արժանանայ. ընդհակառակը՝ Իր իսկ աստուածային կեանքով կը լեցնէ մեզ ամէն անգամ որ կանչենք այդ սուրբ Անունը, Անուն խունկի պէս բուրեղ, արշալոյսին նման գեղեցիկ, Անուն մը աղուոր եւ ընտել, Անուն մը համեղ եւ կեանք պարգեւող:

What is Vemkar? Discover the story and significance behind the Eastern Diocese's Home of Christian Education.

Making Space for God

Behold, I stand at the door and knock; if anyone hears my voice and opens the door, I will come in to him and eat with him, and he with me. (Revelation 3.20) Here is yet another proof of divine humility. He needs us to open the door and make room for Him in our hearts.

Saint Gregory the Illuminator, meditating on the sovereign choice of man, clearly states that our benevolent God entrusted us with the power of free choice, making us the steering force of divine Providence. Guided by this abundant source of grace, we can learn the ways of God—the knowledge that brings the pleasure of the Heavenly Father through doing what is good.

This first creation is like a baptism, through which man came to exist within the realm of limited material measurement, even though he carries the power of freedom to create spiritual and eternal merit. But how do we use such a tremendous power? To renounce what is evil? To seek what is good through our will, anointed with such kingly power? To earn the bravery matching the noble greatness we possess? To receive the timeless honor of eternal life due to our victory? (Teaching of Armenian Church Fathers, II.113).

The greatest gift of freedom we have been given is the door we must open to allow the Holy Spirit of God to enter our nature and anoint our identity with the seal of His own excellence. The supernatural grace of Faith we received through the power of our Baptism gives us the ability to open this door for God to enter into our nature, says Saint Gregory of Narek. Through the inspiring proclamation of our Lord, we received this divine encouragement that all is possible for the one who has faith, observes Narekatsi. He concludes that Faith is the door through which we have access to all holiness. The great saint makes a subtle observation: the word of Jesus, “your faith saved you,” establishes a personal connection between Faith and God through His almighty power. Having its support through such a sovereign connection with God, Faith grants eternal life (Prayer 10.2).

Opening the doors of our faith, we will never fall prey to doubts, nor will we pursue empty promises. When we open these doors, we use the keys given to us to set others free, not to bind them. This faith guides us on the true path of atonement, bringing us closer to our Father, whom we begin to see clearly. Faith causes the seed of the Word to grow, which the Father planted in us like the mustard seed, offering us the protection of divine grace against all temptations of the evil one.

Տեղ Բանալ Աստուծոյ

Ահաւասիկ փաստ մը աւելի աստուածային խոնարհութեան. Ան պէտք ունի որ մենք տեղ բանանք մեր բնութեան մէջ Իր ներկայութեան. “Կեցած եմ դուրսը եւ կը բախեմ դուռը. եթէ մէկը լսէ իմ ձայնս եւ բանայ դուռը պիտի մտնեմ եւ պիտի ընթրեմ անոր մօտ.” (Յայտնութիւն 3.20):

Սբ. Գրիգոր Լուսաւորիչ խորհրդածելով մարդուն ինքնիշխանութեան մասին, կը հաստատէ որ բարերար Տէրը եւ Արարիչը յանձնեց մարդը անձնիշխանութեան, որպէս իր նախախնամական ղեկին, որպէսզի ուղղուելով այդ հզօր շնորհքի աղբիւրէն՝ մարդը կարողանար զարգանալ շատ յատուկ եւ աստուածային գիտութեան մը մէջ. գիտութիւնը՝ այսինքն՝ բարի գործերով շահելու Երկնաւոր Հօր հաճութիւնը:

Մկրտութիւն մըն էր այս առաջին արարչութիւնը, որով ծնունդ կ’առնէր մարդը իր նիւթեղէն բնութեան սահմանաւոր չափին մէջ, բայց կրելով հոգեղէն եւ անմահութիւն ստեղծող անձնիշխանութիւնը: Սակայն ի՞նչպէս կը կիրարկենք մեր այս ահաւոր կարողութիւնը. չարէն խոյս տալու համա՞ր. փնտռելու այն ինչ որ բարի՞ն է՝ մեր կամքին լաւութեան օծութեամբ. մեզի տրուած ազնուական քաջութեան նկարագիրին արժանի վաստակը շահելու՞–եւ վայելելու փոխարէն տրուած պատիւին անժամանակ երջանկութիւնը (Վարդապետութիւն Հայրապետաց Հայոց, Բ.113): Լուսաւորիչ Հայրապետին ուսուցումը մեր սրտերուն կը խօսի՞ այսօր. թէ թաքուն մնացած գանձն է, զոր ձեռք բերելու համար պէտք է նոր կեանք մը արդարեւ սկսինք:

Անձնիշխանութեան այս մեծագոյն շնորհքը դուռն է, որ պէտք է բանանք, որպէսզի Աստուծոյ Սուրբ Հոգին գայ մեր մէջ, եւ օծէ մեր ինքնութիւնը՝ դրոշմելով զայն իր կնիքին վեհութեամբ: Մկրտութեան շնորհքին զօրութեամբ մեր ստացած հաւատքին գերբնական շնորհքը կը բանայ այս դուռը որպէսզի Աստուած մտնէ մեր մարդկային բնութեան մէջ, կ’անդրադարձնէ Սբ. Գրիգոր Նարեկացին: Տիրոջ պաշտելի քարոզութենէն ընդունեցանք այս վերնական խրախոյսը՝ թէ ամէն ինչ հնարարաւոր է անոր որ կը հաւատայ–կը խորհրդածէ Նարեկացին, եւ կ’եզրակացնէ՝ առաջին եւ գլխաւոր մուտքն է այս՝ բոլոր սրբութիւններուն: Յիսուսի խօսքն է, դարձեալ նրբօրէն կը դիտէ մեծ սուրբը, “հաւատքդ քեզ փրկեց,” համադասելով հաւատք եւ Աստուծոյ ամենակարող զօրութիւնը: Այս հաւատքն է որ կեանք կը շնորհէ՝ ինքնիշխան բաւականութեամբ Աստուծոյ առընթեր ունենալով իր գոյութիւնը: (Բան 10. 2):

Հաւատքի մեր դռները բանալով, մենք այլեւս տարակուսանքներու զոհ չենք մնար, ոչ ալ խաբէական հրաւէրնրու ետեւէն կը վազենք: Բանալով այս դուռը՝ մեր բոլոր ներգործութիւնները հոգեւորական արժէքներու փոխարկելու բանալին կը դրուի մեր ձեռքերուն մէջ: Հաւատքով կը մտնենք ապաշխարութեան ճանապարհը, հաւատքով յստակօրէն կը սկսինք տեսնել մեր Երկնաւոր Հայրը, հաւատքով մեր մանանեխի հունտը կ’աճի՝ դառնալու համար աստուածային շնորհքներու մեր հովանին եւ պաշտպանութիւնը՝ չարին փորձութիւններուն դէմ:

Over a century ago, the Armenian people looked at the horizon of history and chose to write their own destiny. That decision—that defiance—protected the first Armenian republic, and set an example for the republic our people stand in today.
We pause to honor the memory of those who stood tall so that we may stand free. We honor the stones of our ancient land, the resilience of our culture, and the light of our faith. As we celebrate our land’s restoration, let us commit ourselves to the work of peace and the preservation of our heritage for the generations yet to come.
Our history is our strength. Our unity is our future.
Happy Republic Day 🇦🇲

On the Feast of Pentecost the Eastern Diocese observes "Vocations Day": a day to reflect on how God might be calling us along a certain road in life. The Gospel of John devotes special attention to the idea of the Christian "calling" (the literal meaning of "vocation"). The lesson percolates through the entire gospel, beginning in the earliest moments of our Lord's ministry, just after his baptism.

With the words of John the Baptist-"Behold the Lamb of God, who takes away the sins of the world!"-still ringing in their ears, two of John's followers, inspired by the announcement, go after Jesus as he departs from the River Jordan.

"They followed Jesus," the gospel reports, "and Jesus turned to them and saw they were following. And he said to them, 'What are you seeking?' The other two replied to him: 'Master, where do you live?' Then Jesus said to them: 'Come and see'" (Jn 1:37-39).

The Body of Our New Identity

Our entire human nature, body and soul, serves as the vessel through which the Word of the Heavenly Father speaks and manifests itself, revealing in the material universe and allowing the Holy Spirit to make His Word fruitful.

Our identity takes shape and form like heaven and earth at the beginning of creation. Saint Gregory of Narek describes this as God adorning us with reason, illuminating us, inspiring His own life within us, enriching us with understanding, and grounding it firmly in disciplined insight, uprightness, justice, and fairness (Proverbs 1.3). This sets us apart from other living beings, unites us intimately with a rational soul, grants us sovereign existence, and gives us life as our Father. He nurtures us, waters us with living waters, purifies us with the divine light of baptism, provides us with heavenly bread, and offers us the cup of divine blood (Prayer 5.2).

The Father unites us as one Body, the Church, with His Word as the head. This truly defines our identity. To fully understand Narekatsi’s description, we need to enter into the Holy Spirit-Psyche of the Father’s Word. Only then can we recognize the true identity of the Word and His Psychology.

God’s Word does not make us helpers endowed with reason, secretaries, or representatives bringing His Word to others. He makes us new sovereign citizens of the heavenly kingdom, who receive through the power of the Sacrament of Baptism “everything that the Father has” (see Luke 15.13). Everything. “Christ made His disciples knowers of God through many miracles, and they entered into union with the beauty and form of the one nature and three persons of God,” taught Saint Gregory the Illuminator King Tiridates, says Agathangelos the historian.

We will discover our true identity only when we come to see the Father’s Word and accept Him sincerely. Then, we will recognize the similarity between our image and its divine original. At that point, we will begin speaking the language of the Holy Spirit so that everyone will see us as the true image of God. John Henry Newman recognizes this divine identity as the true nature of human conscience and calls it “the voice of God.” This voice is embedded deep within us as the truth we must acknowledge and follow. Only then will we truly understand the meaning of the commonly used phrase “freedom of conscience.” It’s not about what I want to do, but about listening to the voice of God, paying attention to the Heavenly Father’s Word, so that His Holy Spirit can work through my nature and abilities, sanctifying my environment.

Once we discover the truth and draw our nourishment from its eternal realities, we will become familiar with the language of love. We will act in accordance with the reasons guided by love. We will live a life of love.